I SA/Gl 1709/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 września 2023 r. nr SKO.F/41.4/831/2023/14999 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej wymiar zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2017 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z 28 września 2023 r. nr SKO.F/41.4/831/2023/14999, na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.) dalej: O.p., w związku z wnioskiem K. P. (dalej: podatnik, skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. (dalej: organ pierwszej instancji) z 12 maja 2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2017 dotyczącego nieruchomości położonej w S. ul. [...], odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 12 maja 2017 r. organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. dotyczącego nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] w kwocie 74.623 zł. Pismem z 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik podatnika wniósł odwołanie od powyższej decyzji, jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 28 września 2023 r. nr SKO.F/41.4/830/2023/14999 organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez podatnika odwołania od przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z 28 kwietnia 2023 r. pełnomocnik podatnika podnosi, że powołana decyzja nie została prawidłowo doręczona, w związku z czym uchybienie terminu nastąpiło bez winy podatnika. Wyjaśnia, że przedmiotowa decyzja, jak również wszelkie wcześniejsze pisma organu pierwszej instancji jak zawiadomienia, postanowienia, doręczane były na niewłaściwy (nieaktualny od 17 grudnia 2015 r.) adres zamieszkania, tj. ul. [...], [...] S.. Zatem bez swojej winy adresat nie mógł odebrać decyzji i złożyć odwołania. Podany adres nie był nigdy adresem zamieszkania podatnika. Według pełnomocnika przeszkoda uniemożliwiająca podatnikowi złożenie odwołania ustała z dniem 21 kwietnia 2023 r., tj. z dniem zapoznania się z aktami sprawy, w tym z decyzją. Zdaniem pełnomocnika, nieskuteczne są również wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru pism kierowanych do podatnika, a zalegające w aktach, gdyż zawierają nieprawdę odnośnie adnotacji "adresat nie podjął przesyłki w terminie", albowiem właściwa winna być adnotacja "adresat wyprowadził się". Rozpoznając sprawę organ odwoławczy stwierdził, że wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. W rozpatrywanej sprawie decyzja została doręczona stronie na adres ul. [...] w S.. Zdaniem pełnomocnika adres ten nie jest właściwy od 17 grudnia 2015 r., gdyż z tym dniem podatnik został z tego adresu wymeldowany. Jednakże adres ten został przez podatnika wskazany jako adres do korespondencji w pismach kierowanych do organu po wskazanej dacie wymeldowania. I tak, we wniosku o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości z 14 listopada 2017 r. złożonym do Prezydenta Miasta S. podatnik wnosił o przesłanie zaświadczenia za pośrednictwem poczty na adres [...] S., ul. [...]. W piśmie z 17 maja 2018 r., wniesionym do organu w sprawie specyfikacji zaległości podatkowych wykazanych w zaświadczeniu podatnik wskazał jako adres zamieszkania: ul. [...], W., a jako adres do korespondencji: ul. [...], S.. Kolejne dokumenty to deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożone przez podatnika 29 listopada 2018 r. i 22 stycznia 2019 r., gdzie w części C deklaracji podatnik wskazał adres: ul. [...], S. zarówno jako adres zamieszkania, jak i adres do korespondencji. Niezależnie od powyższego pismem z dnia 27 października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zwrócił Prezydentowi Miasta S. tytuły wykonawcze wystawione na K. P., na adres: W. ul. [...] wskazując, że z wydruku z Systemu Rejestracji Centralnej KPP wynika, iż aktualnym adresem dłużnika jest ul. [...] w S.. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle powyższych ustaleń, nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia wskazanych przez pełnomocnika dowodów, w tym zeznań świadków, oględzin miejsca, czy wywiadu środowiskowego na fakt niezamieszkiwania podatnika pod adresem [...] w S. już od 17 grudnia 2015 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, okoliczności dotyczące prawidłowego doręczenia decyzji na wskazany adres potwierdzają wystarczająco inne dowody, w tym pisma samego podatnika, a także dokumenty urzędowe. Przyjąć zatem należy, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 2 czerwca 2017 r. a odwołanie od tej decyzji z 28 kwietnia 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, co organ odwoławczy stwierdził postanowieniem z 28 września 2023 r. nr SKO.F/41.4/830/2023/14999. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie art. 162 § 1 O.p. w zw. art. 163 § 2 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji odmówienie skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 17 maja 2017 r. (powinno być 12 maja 2017 r. - przypis Sądu) w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] w S., podczas gdy strona uprawdopodobniła, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło bez jej winy, a to z uwagi na nieprawidłowe doręczenie przedmiotowej decyzji; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotne znaczenie dla zaskarżonego rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że w roku 2017 właściwym adresem zamieszkania, a zarazem adresem do korespondencji dla strony był adres w S. przy ul. [...], podczas gdy organy podatkowe co najmniej już od 2017 r. dysponowały informacją, tj. wydrukiem z systemu bazy danych meldunkowych z 27 stycznia 2017 r. (oryginał w aktach postępowania podatkowego UM S. nr [...] dotyczących podatku od nieruchomości przy ul. [...]), która to informacja również potwierdza nieaktualność tegoż adresu; 3. naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a także poprzez brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności bezzasadne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia dodatkowych dowodów zawnioskowanych w odwołaniu na fakt niezamieszkiwania skarżącego pod adresem [...] w S., braku zawinienia w nieodebraniu decyzji oraz wszelkich pozostałych pism kierowanych do niego pod ten adres od wskazanej daty; 4. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w zasadzie pominięcie dowodu z wydruku z systemu bazy danych meldunkowych z 27 stycznia 2017 r. (oryginał w aktach postępowania podatkowego UM S. nr [...] dotyczących podatku od nieruchomości przy ul. [...]), a która to informacja potwierdza nieaktualność adresu w S.. Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z 12 maja 2017 r. do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszego wniosku. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy podatkowe, co najmniej od roku 2017 dysponują wiarygodną informacją o nieaktualności adresu przy ul. [...] w S. oraz adresu ul. [...] w S., na który to adres została doręczona decyzja. Zdaniem pełnomocnika, nie sposób wymagać od strony prewencyjnego lub nieustannego aktualizowania adresu do korespondencji, czy adresu zamieszkania; co więcej, zalegające w aktach zwrotne potwierdzenia odbioru również nie mogą być skuteczne, skoro na wszystkich znajduje się nieprawdziwa informacja, że adresat nie podjął przesyłki w terminie, skoro przynajmniej od 2015 r. winna widnieć adnotacja "adresat wyprowadził się". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 162 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższego przepisu wynika, że organ podatkowy przywróci termin do dopełnienia czynności, dla której termin był określony, gdy kumulatywnie spełnione zostaną cztery przesłanki, tj., gdy podatnik: 1. złoży wniosek o przywrócenie terminu z podaniem przyczyn naruszenia terminu, 2. uprawdopodobni (przedstawi wiarygodne okoliczności), że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, 3. wniesie prośbę (podanie, wniosek) o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 4. równocześnie (jednocześnie) z wniesieniem wniosku dopełni czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy decyzja organu pierwszej instancji z 12 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017 została prawidłowo doręczona skarżącemu, w związku z czym, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody obiektywnie usunąć. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przepis art. 162 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Uprawdopodobnienie przeszkód uniemożliwiających dochowanie czynności obciąża wnioskującego, przy czym uprawdopodobnienie oznacza, że strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. Odnosząc się do zarzutów skargi, zauważyć należy, że argumentacja strony skarżącej sprowadza się głównie do kwestionowania skuteczności doręczenia decyzji z 12 maja 2017 r. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. W rozpoznawanej sprawie decyzja z 12 maja 2017 r. została doręczona skarżącemu na adres ul. [...] w S.. Argumentacja pełnomocnika skarżącego sprowadza się do twierdzenia, że adres ten nie jest właściwy od 17 grudnia 2015 r., gdyż z tym dniem podatnik został z tego adresu wymeldowany. Jednakże to ten adres został przez skarżącego wskazany jako adres do korespondencji w pismach kierowanych do organu po wskazanej dacie wymeldowania. W aktach sprawy znajduje się kopia wniosku o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości z 14 listopada 2017 r. złożonego do Prezydenta Miasta S., w którym skarżący wnosił o przesłanie zaświadczenia za pośrednictwem poczty na adres [...] S., ul. [...]. W kolejnym dokumencie - znajdującym się w aktach sprawy - w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożonym przez skarżącego 29 listopada 2018 r. w części C deklaracji skarżący wskazał adres: S. ul. [...], zarówno jako adres zamieszkania jak i adres do korespondencji. Reasumując, skoro skarżący nawet po wymeldowaniu z adresu, sam wskazuje taki adres jako adres do korespondencji i adres zamieszkania, to nie można zasadnie obronić tezy, że doręczenie decyzji nastąpiło na błędny adres a uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Co więcej organ odwoławczy postanowieniem z 28 września 2023 r. nr SKO.F/41.4/830/2023/14999 stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji z 12 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r., uznając, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 150 § 4 O.p. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 12 maja 2017 r. W konsekwencji, nie można uznać, że organ naruszył przepis art. 162 § 1 O.p. wydając zaskarżone postanowienie. Nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ odwoławczy stosuje przepisy Ordynacji podatkowej. Na koniec Sąd wyjaśnia, że wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji z 12 maja 2017 r. do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszego wniosku (brak sprecyzowania przedmiotu wniosku - najprawdopodobniej chodzi o wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) nie mógł być rozpoznany w sprawie skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Sąd administracyjny orzeka bowiem w granicach sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) oddalił skargę.