I SA/Gl 1798/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. (C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżący D. C. w dniu 21 listopada 2013 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. z dnia [...]., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...], (w treści zaskarżonej decyzji błędnie oznaczono datę wydania tj. [...]) w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonych w C,, przy ul. [...],[...] i [...], za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., w kwocie [...] zł. W treści skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek podkreślił, że bezzasadnie obciążono go kosztami. Ponadto wskazał, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wystąpi na drogę sądową z roszczeniami cywilnoprawnymi przeciwko organom administracji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, przy czym nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W rozpatrywanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji adresowany był w pierwszej kolejności do organu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ odniósł się do złożonego wniosku, co należy ocenić krytycznie. Podkreślić jednocześnie należy, że od chwili przekazania skargi przez organ sądowi administracyjnemu właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest już tenże sąd. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Na aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II FZ 683/13, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1364178, iż użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że skarżący wskazał na ogólne twierdzenia o wyrządzeniu znacznej szkody i spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków, które nie zostały wystarczająco sprecyzowane oraz poparte jakąkolwiek dokumentacją. Zaznaczyć należy, że bez przedstawienia stosownych dokumentów, obrazujących w szczególności sytuację majątkową strony, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest zdaniem Sądu możliwa w niniejszej sprawie ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zapewnienie skarżącego, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wystąpi na drogę postępowania cywilnego z roszczeniem odszkodowawczym przeciwko organowi administracji publicznej również nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, podobnie jak argumenty skarżącego dotyczące wadliwości samej decyzji. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie sądowego postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania aktu (decyzji), bez znaczenia są zarzuty merytoryczne, dotyczące wadliwości samego aktu – przesłanki wstrzymania wykonania aktu przez sąd administracyjny odnoszą się jedynie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podsumowując należy wskazać, że skarżący w złożonym wniosku nie uargumentował w sposób przekonujący, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.