I SA/Gl 182/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, , , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2011 r. w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę I.P. (dalej: skarżący) na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, iż na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, a wezwanie to skierowano do skarżącego na adres podany w skardze. W dniu 27 marca 2018 r. przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 4 kwietnia 2018 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. Następnie w dniu 12 kwietnia 2018 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została podjęta w terminie. Sąd wskazał również, że w świetle art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił w dniu 10 kwietnia 2018 r. Oznacza to, że wpis od skargi skarżący powinien był uiścić najpóźniej we wtorek 17 kwietnia 2018 r. Jako że tego nie uczynił, skargę przez niego wniesioną należało odrzucić. Przesyłka zawierająca odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, adresowana do skarżącego, odebrana została z urzędu pocztowego w dniu 26 maja 2018 r. W piśmie z dnia 30 maja 2018 r. (nadanym w tym samym dniu) skarżący, działając przez fachowego pełnomocnika wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz jednocześnie złożył zażalenie na postanowienie z dnia 7 maja 2018 r. o odrzuceniu skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazywał, że niedochowanie terminu nastąpiło z przyczyn od skarżącego niezależnych. Podał, iż skarżący przebywa okresowo za granicą, przy czym zawsze dopilnowuje, aby poczta sprawdzana była raz w tygodniu. Z przyczyn od niego niezależnych (brak przylotu do Polski spowodowany strajkiem linii lotniczych) skarżący w krytycznym okresie nie przyjechał do Polski przez kilkanaście dni i wówczas najprawdopodobniej przesyłka została awizowana (skarżący z ostrożności wniósł reklamację) i nie miał on świadomości o tym, że został wezwany do dokonania czynności procesowej. O powyższym uchybieniu dowiedział się dopiero w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu uiszczony został wpis od skargi. Przy piśmie z dnia 16 lipca 2018 r. (data wpływu) pełnomocnik skarżącego przedłożył – w ślad za wnioskiem o przywrócenie terminu – informację operatora pocztowego z dnia 26 czerwca 2018 r. dotyczącą przesyłek poleconych z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, awizowanych w dniu 27 marca 2018 r. oraz w dniu 4 kwietnia 2018 r. a następnie zwróconych do nadawcy w dniu 12 kwietnia 2018 r. Z informacji tej wynika również, iż zawiadomienia o nadejściu przesyłek nie są ewidencjonowane w dokumentacji pocztowej a późniejsze niż w chwili wystąpienia zdarzenia bezsporne ustalenie stanu faktycznego nie jest możliwe. Na tej podstawie pełnomocnik w powyższym piśmie procesowym wysnuł wniosek, iż niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyny niezależnej od skarżącego, tj. wadliwego doręczenia przesyłki. Postanowieniem z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt II FZ 414/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 7 maja 2018 r. o odrzuceniu skargi, wskazując w uzasadnieniu, iż w sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów uzasadniających twierdzenie o zaistnieniu nieprawidłowości w zakresie doręczenia wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.1302, dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu złożony został z zachowaniem terminu siedmiodniowego, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem najpóźniej w dniu 26 maja 2018 r., tj. z chwilą otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 30 maja 2018 r. a więc w terminie. Dopełniono również czynności, która nie została dokonana w terminie – uiszczono wpis od skargi. Okoliczności powyższe dały podstawę do merytorycznego zbadania zasadności wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zaznaczyć należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o nim tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Nadto zauważyć należy, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2017r., sygn. akt II GZ 599/17, Lex 2336165). W rozpatrywanej sprawie przyczynami uchybienia terminu, zdaniem pełnomocnika skarżącego, były niemożność przylotu skarżącego do kraju w okresie awizowania przesyłki, spowodowana strajkiem linii lotniczych oraz wadliwe doręczenie przesyłki, przez co skarżący nie miał świadomości o tym, iż został wezwany do uiszczenia wpisu. Należy jednak po pierwsze zwrócić uwagę, iż z akt sprawy a w szczególności z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby skarżący, nawet w razie ewentualnej nieobecności w kraju, nie mógł wyręczyć się przy dokonywaniu czynności inną osobą. Co więcej, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia 7 maja 2018 r. adresowanego do skarżącego wynika, iż jego odpis wydany został w urzędzie pocztowym pełnomocnikowi pocztowemu a zatem osobie upoważnionej do odbierania korespondencji, adresowanej do skarżącego. Osoba ta zdaniem Sądu mogła sprawdzać wpływ korespondencji, kierowanej do skarżącego pod jego nieobecność i odbierać ją, gdyż taka jest istota pełnomocnictwa pocztowego. Działanie takie umożliwiłoby, w dalszej kolejności, uiszczenie w terminie wpisu sądowego, które przy obecnych standardach komunikacji jest możliwe – co do zasady - nawet w przypadku pobytu poza granicami kraju. Ponadto, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty niepodjętej przesyłki) wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi została prawidłowo doręczona w sposób zastępczy. Z przedłożonego przez pełnomocnika pisma Poczty Polskiej z dnia 26 czerwca 2018 r. nie wynika natomiast, wbrew temu co sugeruje pełnomocnik, że doręczenie przesyłki było wadliwe, gdyż w piśmie tym zaznaczono jedynie, iż zweryfikowanie przebiegu kwestionowanego zdarzenia możliwe jest jedynie w chwili jego wystąpienia a późniejsze bezsporne ustalenie stanu faktycznego i określenie wszystkich zdarzeń związanych z awizacją przesyłki nie jest możliwe. Dodatkowo pismo to potwierdziło, że na podstawie danych z systemu teleinformatycznego ustalono, iż przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach po dwukrotnej awizacji (27 marca 2018 r. oraz 4 kwietnia 2018 r.) zostały w dniu 12 kwietnia 2018 r. zwrócone do nadawcy – co jest zgodne z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie niepodjętej przesyłki. Prawidłowość przyjętej fikcji doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt II FZ 414/18, oddalającym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.