I SA/Gl 188/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 3 września 2010 r. Minister Finansów udzielił M. F. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nr [...] dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja powyższa doręczona została wnioskodawcy w dniu 7 września 2010 r. z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W dniu 24 września 2010 r. M. F. wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wpływ do organu w dniu 27 września 2010 r.). W dniu 26 października 2010 r. organ interpretacyjny udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi na interpretację podatkową do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Odpowiedź organu doręczona została wnioskodawcy w dniu 2 listopada 2010 r. W dniu 25 listopada 2010 r. M. F. wniósł – zgodnie z pouczeniem – skargę na interpretację podatkową do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu interpretacyjnego. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. F. na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sytuacja taka występuje w sprawach indywidualnych interpretacji podatkowych, a zatem również w niniejszej sprawie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być wniesione do właściwego organu w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Tymczasem skarżący, któremu interpretacja podatkowa została doręczona w dniu 7 września 2010 r., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 24 września 2010 r. (data nadania pisma) a więc już po upływie przewidzianego prawem 14 – dniowego terminu. Okoliczność powyższa umknęła uwadze organu interpretacyjnego, który udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na nieskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (dodatkowo pouczając przy tym błędnie stronę o prawie do wniesienia skargi do WSA w Krakowie a nie do WSA w Gliwicach). Wskazać w tym miejscu należy, iż aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było skuteczne, złożone musi zostać w terminie przewidzianym w art. 52 § 3 P.p.s.a. tj. złożone winno zostać w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji w organie podatkowym wydającym tę interpretację bądź nadane w tym terminie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1123/09). Należy przy tym zaznaczyć, że wymóg złożenia w określonym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem skargi i obciąża wnoszącego skargę. Brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. rodzi obowiązek odrzucenia przez sąd administracyjny skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., a zatem z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi (por. cytowane wyżej postanowienie o sygn. II FSK 1123/09). Mając na względzie przedstawioną argumentację na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.