I SA/Gl 190/14

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu G. Z. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu radcę prawnego, którym wyznaczony został radca prawny G. Z.. Nastąpiło to już po oddaleniu skargi wyrokiem z dnia 22 września 2014 r.; na wcześniejszym etapie postępowania skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z wezwaniem wystosowanym na podstawie zarządzenia z dnia 14 marca 2014 r. Pełnomocnik ten m.in. wniósł od wspomnianego wyroku skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1579/15. Skarga kasacyjna zawierała wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisami przejściowymi zwartymi w § 22 kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmowały opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3 i 4. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4. W pkt 1 tego przepisu wskazano takie stawki za postępowanie przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, a w punkcie 2 – w instancji drugiej. Pełnomocnik w niniejszej sprawie, ustanowiony już po zakończeniu postępowania w instancji pierwszej, podejmował czynności, za które, w myśl § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, przysługuje wynagrodzenie za instancję drugą, czyli złożył skargę kasacyjną. Niemniej stawka opłaty za tę wcześniej wymienioną czynność wymaga uwzględnienia stawki za postępowanie w pierwszej instancji. Otóż w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia należy się za nią wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki za postępowanie w pierwszej instancji, jeżeli, jak w niniejszej sprawie, w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, nie mniej niż 120 zł. W sprawie trzeba przyjąć tę ostatnią kwotę (120 zł). W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana była na podstawie § 6, w którym wysokość stawki uzależniono od wartości przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia, będąca na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego odpowiednikiem wartości przedmiotu sprawy, wynosiła zaledwie 144 zł i mieści się w przedziale wskazanym w § 6 pkt 1 rozporządzenia, dla którego przewidziano najniższą stawkę – 60 zł. Odnotowania wymaga, że taką wartość przedmiotu zaskarżenia przesądzono w prawomocnym zarządzeniu z dnia 14 marca 2014 r., ustalając wysokość należnego w sprawie wpisu od skargi. W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 6 pkt 1, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia oraz § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.