I SA/Gl 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 16 stycznia 2009 r. skarżąca T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy swoją decyzję z dnia [...] nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie ustalenia podatku od dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. W powyższej skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia [...] uzasadniając go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] nr [...] podnosząc w uzasadnieniu, iż decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji nie nadaje się do wykonania, albowiem nie nakłada ona żadnego obowiązku, którego wykonania można by dochodzić w drodze egzekucji. Ponadto organ wskazał, iż jak wynika z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., w dniu 13 stycznia 2009 r. (a zatem zanim wpłynęła skarga wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) zobowiązanie skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych wygasło poprzez zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zapis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi jedną z ogólnych zasad postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd - na wniosek skarżącego - może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu (może ono obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W literaturze zwraca się również uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania (zob. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /po red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 545). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie ustalenia podatku od dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Na marginesie warto zauważyć, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzą przesłanki mogące przemawiać za uwzględnieniem jej wniosku. Podniosła ona jedynie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Z wyżej wymienionych względów, na podstawie powołanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.