I SA/Gl 199/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A Sp. j. w likwidacji w R. od postanowienia starszego referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie ze skargi A Sp. j. w likwidacji w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy referendarz sądowy wskazał, że Spółka w skardze zawarła wniosek o zwolnienie jej od obowiązku uiszczenia związanego z nią wpisu. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Spółka zaznaczyła, że nie prowadzi działalności, jest zadłużona i nie posiada żadnych środków, jednocześnie nie wypełniając większości rubryk urzędowego formularza. Nie zaznaczyła także rubryki nr 4 przeznaczonej do sprecyzowania zakresu wniosku, wobec czego referendarz sądowy przyjął, że składając formularz, strona podtrzymała wniosek wyartykułowany w skardze. Pismem doręczonym w dniu 3 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy wezwał Spółkę do uzupełnienia w terminie 7 dni danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie: kopii ostatniego sprawozdania finansowego skarżącej Spółki lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów za ostatnie sześć miesięcy (w pełnej wersji), kopii aktualnej ewidencji środków trwałych skarżącej Spółki, kopii zeznań podatkowych złożonych w imieniu skarżącej Spółki i w imieniu jej wspólników w podatku dochodowym za lata 2016-2017 oraz deklaracji skarżącej Spółki dla podatku od towarów i usług za ostatnie sześć miesięcy (zastrzeżono, że jeżeli te zeznania i deklaracje nie zostały złożone, należy przedłożyć zaświadczenie organu podatkowego, które to potwierdzi), dokumentów wskazujących wysokość wszelkich dochodów uzyskiwanych przez wspólnika skarżącej Spółki, w szczególności zaświadczeń o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz świadczeń z okresu ostatnich sześciu miesięcy lub kopii decyzji, którymi te świadczenia przyznano, kopii raportów kasowych skarżącej Spółki za trzy ostatnie miesiące, wyciągów i wykazów z wszystkich rachunków bankowych posiadanych przez skarżącą Spółkę i przez jej wspólnika, obrazujących operacje dokonane w ich ramach w ciągu ostatnich trzech miesięcy oraz dokumentów dotyczących lokat i kont, a także kopii faktur lub rachunków obrazujących aktualną wysokość stałych kosztów skarżącej Spółki (podkreślono, że w przypadku, gdyby rachunki te były zajęte, należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez bank po dniu otrzymania wezwania, informujące o wysokości zajęć oraz sposobie ich spłaty, w tym o środkach udostępnionych posiadaczowi rachunku w okresie ostatnich trzech miesięcy, a w razie ich likwidacji – stosowne zaświadczenie wystawione przez bank, kopie umowy z bankiem o zamknięciu rachunku lub pism wypowiadających umowy rachunku bankowego), a nadto kopii faktur lub rachunków obrazujących koszty poniesione przez skarżącą Spółkę w okresie ostatnich trzech miesięcy (lub koszty, do poniesienia których jest ona zobowiązana) oraz wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego jej wspólnika, a także dokumentów potwierdzających zapłatę tych należności lub wysokość ewentualnych zaległości w tym zakresie. Odpowiadając na wezwanie, Spółka oświadczyła, że nie jest w stanie nadesłać żądanych dokumentów ze względu na działalność jej byłego wspólnika, który doprowadził do zrujnowania jej majątku i do faktycznego pozbawienia wspólnika obecnie ją reprezentującego prawa do prowadzenia jej spraw. Obecnie Spółka nie funkcjonuje i nie ma możliwości przedłożenia wymaganych dokumentów. Strona wyliczyła postępowania egzekucyjne, które się przeciwko niej toczą. Jednocześnie referendarz sądowy podkreślił, że Spółka składała już wnioski o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach, lecz zostały one oddalone ze względu na fakt, że nie wykonała ona wezwań do nadesłania dokumentów źródłowych, skądinąd takich samych jak te, o które wezwano ją obecnie, np. tak jak w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2017 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 19 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1156/17. Zaznaczył, że wpis od skargi, czyli najwyższa opłata w postępowaniu, wynosi w sprawie 100 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie referendarz sądowy na wstępie, cytując treść art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz powołując się na orzecznictwo sądowe podniósł, że z treści tego przepisu wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o prawo pomocy złożonego przez jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, taką jak spółka jawna, inaczej niż jest to w przypadku wniosku osoby fizycznej, ma charakter uznaniowy, a uwzględnienie takiego wniosku pozostaje fakultatywne nawet wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w art. 246 § 2 ww. ustawy. W myśl rozpatrywanego przepisu prawo pomocy bowiem może, a nie musi być przyznane, gdy zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu. Wnioskodawca musi zatem udowodnić w sposób niepozostawiający wątpliwości, iż nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania, które - jak podkreślił referendarz sądowy - są w niniejszej sprawie nieznaczne, przedstawiając stosowną dokumentację źródłową. Zaś minimum staranności procesowej, jaką powinien przejawić, sprowadza się do dokładnego wykonania wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, tj. złożenia dodatkowych wyjaśnień i nadesłania wszystkich dokumentów źródłowych wymienionych w wezwaniu. Tymczasem - jak zauważył referendarz sądowy - strona skarżąca nie nadesłała żadnego z takich dokumentów. Uczyniła tak po raz kolejny, gdyż w postępowaniach w innych swoich sprawach przed Sądem także nie wykonała ani jednego z kierowanych do niej wezwań obejmujących przecież takie same materiały, jak te, o które wzywano ją obecnie. W konsekwencji, w ocenie referendarza sądowego, niepodobna odstąpić od stanowiska, jakie wyrażono w postanowieniach wydanych w tamtych sprawach, w szczególności w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 28 grudnia 2017 r., które niedawno zostało utrzymane w mocy. Tego rodzaju stan rzeczy uniemożliwia poczynienie jakichkolwiek ustaleń dotyczących sytuacji Spółki, pozwalających zweryfikować jej oświadczenia, a przez to stwierdzić, czy ziściła się wskazana przesłanka przyznania prawa pomocy. Jednocześnie referendarz sądowy podkreślił, że należny w sprawie wpis od skargi jest nieznaczny, najmniejszy spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej, trzeba zatem poczynić bardzo precyzyjne, wieloaspektowe ustalenia dotyczące sytuacji majątkowej strony skarżącej, aby stwierdzić, że istotnie jest ona aż tak zła, iż wyklucza poniesienie tak niewielkiego ciężaru finansowego. Jest to niemożliwe bez podstawowych dokumentów w tym zakresie, od których udostępnienia się uchylono. Nie sposób jednocześnie, zdaniem referendarza sądowego, przychylić się do argumentów, które mają tę postawę procesową usprawiedliwiać. Trudno przecież przyjąć, że Spółka, czy też wspólnik występujący w jej imieniu, nie jest w stanie dostarczyć dokumentacji księgowej czy podatkowej, którą ma obowiązek prowadzić. Wspólnik ten ponosi odpowiedzialność za prowadzenie jej spraw i odpowiednie udokumentowanie tej kwestii, toteż nie może powoływać się na nieumiejętność wykonania tych zadań, tym bardziej iż wezwanie odnosi się do okresu, gdy tylko on uprawniony jest do reprezentowania Spółki. Nic nie stało też na przeszkodzie, by wykonał on wezwanie do nadesłania zaświadczeń organów podatkowych mogących poświadczyć, iż Spółka nie złożyła zeznań i deklaracji w podatkach dochodowym oraz od towarów i usług, a także do dostarczenia wskazanych w wezwaniu wyciągów z rachunków bankowych lub dokumentów poświadczających ich zajęcie albo likwidację. Końcowo referendarz sądowy podkreślił, że nie przedłożono również tych dokumentów, które odnoszą się bezpośrednio do własnej sytuacji majątkowej wspomnianego wspólnika reprezentującego Spółkę, mogących mieć znaczenie ze względu na treść art. 22 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Stosownie do tego przepisu każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. W sprzeciwie wniesionym od ww. postanowienia referendarza sądowego skarżąca Spółka, wniosła o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazała, że brak było podstaw do odmowy przyznania prawa pomocy, albowiem Spółka znajduje się w likwidacji i nie ma żadnych wolnych środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "ppsa"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że w myśl art. 246 § 2 pkt 2 ppsa prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli stosownie do art. 245 § 3 ppsa obejmującym np. zwolnienie od opłat sądowych, może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi wyjątek od zasady ich uiszczania, mający zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy jest to konieczne dla zapewnienia stronie skarżącej prawa do sądu. Z tego powodu wspomniana strona musi nie tylko uprawdopodobnić, ale i wykazać, czyli udowodnić zaistnienie okoliczności uzasadniających wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Generalną zasadą postępowania sądowego jest więc ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w tym postępowaniu, stąd każda osoba wszczynająca postępowanie winna się liczyć z wydatkami na ten cel. Przyznanie przez sąd prawa pomocy winno mieć zatem charakter wyjątkowy. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i winno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie ma środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 103/11; z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 26/11; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W omawianej sprawie referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy przyjmując, że nie nadesłała żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiałyby ocenę jej sytuacji majątkowej. W ocenie Sądu, referendarz sądowy prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy uznając, że Spółka nie wykazała, iż w jej przypadku spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Słusznie przyjął, że zachodziły podstawy do wystosowania wezwania o nadesłanie dokumentów źródłowych, ponieważ treść wniosku nie pozwalała na wolną od wątpliwości ocenę najogólniej rozumianej sytuacji majątkowej Spółki. Tymczasem skarżąca Spółka nie nadesłała żadnego z dokumentów, o które została wezwana. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, że wezwanie to było zasadne. Stosownie bowiem do treści art. 255 ppsa, wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku wystosowuje do wnioskującego wtedy, gdy jego oświadczenia okażą się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzą wątpliwości, i rodzi po jego stronie obowiązek w postaci złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych. Wezwanie jest więc przewidzianym prawem instrumentem służącym ustaleniu przesłanek przyznania prawa pomocy. Oznacza ono w istocie, że złożony przez stronę wniosek nie może niejako sam przez się stanowić podstawy do przyznania jej prawa pomocy, i ma na celu zniesienie tego stanu rzeczy. W efekcie jego niewykonanie nie usuwa mankamentów wniosku, uniemożliwiając weryfikację zawartych w nim twierdzeń poprzez ich porównanie z niezbędną dokumentacją źródłową, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę jego możliwości płatniczych. Ponadto wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż wspólnik reprezentujący Spółkę jest jednocześnie jej likwidatorem, z czym wiążą się określone prawa i obowiązki. Zgodnie bowiem z art. 81 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1577; dalej "K.s.h.") do obowiązków likwidatora należy m. in. sporządzenie bilansów na dzień rozpoczęcia i zakończenia likwidacji, Jeśli zaś likwidacja trwa dłużej niż rok, sprawozdanie finansowe należy sporządzić na dzień kończący każdy rok obrotowy (art. 81 § 2 K.s.h.). Wynika z tego, że wspólnik-likwidator musi posiadać wiedzę na temat ksiąg rachunkowych spółki, zatem nie można w niniejszej sprawie przyjąć, iż skarżąca nie jest w stanie przedłożyć stosownej dokumentacji źródłowej, jak to oświadczono w piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r. Zgodzić należy się w związku z tym z referendarzem sądowym, że w niniejszej sprawie winna była zostać przedłożona dokumentacja księgowa i podatkowa dotycząca Spółki. W ocenie Sądu, wspólnik skarżącej Spółki nie może powoływać się na nieumiejętność wykonania zadań, w tym zorganizowania należytych relacji z osobą, z którą Spółkę tworzył. Ponosi on bowiem odpowiedzialność za prowadzenie spraw Spółki. Ponadto, jak słusznie podniósł referendarz sądowy, wspólnik skarżącej nie przedłożył także tych dokumentów, które odnoszą się bezpośrednio do jego własnej sytuacji majątkowej, mogących mieć znaczenie ze względu na treść art. 22 § 2 K.s.h. Stwierdzić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych uniemożliwia ustalenie sytuacji materialnej strony skarżącej. Niewykonanie wezwania referendarza sądowego nie pozwala więc uwzględnić wniosku, pozostawiając bez odpowiedzi te wszystkie pytania, które postawiono w wezwaniu. Ujawniona wyżej bierna postawa strony skarżącej musi znaleźć wyraz w zapadłym obecnie orzeczeniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05). Konkludując należy stwierdzić, że referendarz sądowy zasadnie przyjął, że skarżąca Spółka nie udowodniła braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co z kolei musiało skutkować odmową przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 260 ppsa, orzekł jak w sentencji.