I SA/Gl 2/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty za 1999 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych. Do skargi pełnomocnik dołączył udzielone mu przez G. J. pełnomocnictwo (akt notarialny z dnia [...] r. nr rep. [...]) upoważniające go do reprezentowania skarżącej "we wszelkich sprawach sądowych, a dotyczących jej osoby, składania środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego" Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa, które upoważniałoby go do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na to wezwanie pełnomocnik G. J. przesłał do Sądu odpis udzielonego mu pełnomocnictwa skarżącej z podpisem notarialnie poświadczonym w Kancelarii Notarialnej w C. w dniu [...] r. Pełnomocnictwo zawiera upoważnienie do reprezentowania skarżącej przed "wszelkimi urzędami, sądami, instytucjami, osobami fizycznymi i prawnymi oraz do założenia konta w banku (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnik występujący w sprawie, który nie złożył pełnomocnictwa zobowiązany jest dołączyć pełnomocnictwo do pisma wnoszonego w imieniu strony. Obowiązek ten istnieje również w przypadku wnoszenia przez pełnomocnika skargi w imieniu swojego mocodawcy, co wynika z przepisu art. 57 § 1 powołanej ustawy, który stanowi, że skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a nadto zawierać wymienione w tym przepisie elementy. Składając podpisaną przez siebie skargę w imieniu G. J. pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo nie odpowiadające wymogom określonym w art. 36 cyt. wyżej ustawy, w myśl którego pełnomocnictwo ogólne składane w postępowaniu sądowoadministracyjnym winno być do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Z brzmienia tego przepisu wynika szczególny zakres pełnomocnictwa, jaki winien mieć odzwierciedlenie w jego treści, aby pełnomocnik mógł reprezentować swojego mocodawcę w niniejszym postępowaniu. Nie spełniało tego wymogu pełnomocnictwo załączone do skargi, bowiem zakres umocowania nie obejmował w sposób wyraźny – jak wymaga tego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – upoważnienia do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z treści pełnomocnictwa, zostało ono udzielone m.in. do reprezentowania G. J. we wszelkich sprawach sądowych, składania środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego. Językowa wykładnia treści załączonego do skargi pełnomocnictwa skłania do wniosku, że nie zawiera ono umocowania do reprezentowania G. J. przed sądami administracyjnymi. Nie jest bowiem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zapisy tego pełnomocnictwa, a to głównie z tej przyczyny, że ma ono formę aktu notarialnego. Nakazuje przeto przyjąć jego redakcję jako fachową, a więc precyzyjną, tj. ograniczającą reprezentację G. J. przez K. P. do postępowania przed sądami powszechnymi. Sądownictwo administracyjne w 1999 r., kiedy redagowane było pełnomocnictwo dołączone do skargi funkcjonowało w polskim systemie sprawiedliwości i to od kilkunastu już lat, t.j. od 1 września 1980 r. (patrz ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie kodeksu postępowania administracyjnego – Dz. U. nr 4 poz. 8). Z kolei w myśl obowiązującego już w 1999 r. art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Natomiast art. 184 ustawy zasadniczej określa ustrojowe funkcje sądów administracyjnych odrębne od sądów powszechnych. W tym stanie prawnym ograniczenie umocowania do reprezentacji przed sądami powszechnymi w pełnomocnictwie zredagowanym przez notariusza nie może być odczytywane inaczej jak tylko dosłownie. Godzi się zważyć, iż odpowiedź na wezwanie sądu nie sanowała wadliwości pierwotnie przedstawionego umocowania. Uznano bowiem, że o ile pełnomocnictwo z [...] r. upoważniałoby K. P. do występowania przed funkcjonującym wówczas Naczelnym Sądem Administracyjnym i jego ośrodkami zamiejscowymi, to udzielenie mu późniejszego umocowania w zawężonym zakresie wyklucza takie upoważnienie do występowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego skarga złożona w niniejszej sprawie została sporządzona i wniesiona przez nieuprawnioną osobę, a pełnomocnik w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku skargi w zakresie prawidłowej procesowo reprezentacji. Nie wykazał bowiem upoważnienia do działania w imieniu skarżącej. Występujący w imieniu skarżącej K. P., mimo wezwania, nie przedłożył dokumentu upoważniającego go do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym. Nie uczynił zatem zadość wezwaniu i nie uzupełnił braków skargi, do których należy brak pełnomocnictwa (art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konsekwencją tego jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. SW