I SA/Gl 211/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – umorzenie zaległości podatkowych w kwestii wniosku J. F. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2009 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu; Postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie J. F. i M. M. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 16 lutego 2009 r. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej i skarżącemu w dniu 31 lipca 2009 r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnych pokwitowaniach odbioru zamieszczonych w aktach tej sprawy. W dniu 22 sierpnia 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Sądu wpłynęło zażalenie strony skarżącej (pismo z dnia 20 sierpnia 2009 r.) na przywołane wyżej postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2009 r., sygnowane przez pełnomocnika J. F. – I. P.. Jednocześnie do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia rzeczonego zażalenia, w którym I. P. podniosła, że z uwagi na chorobę nie była w stanie wnieść odwołania w ustawowym terminie. Do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że pełnomocnik był chory w okresie od 6 do 15 sierpnia 2009 r. (rozpoznanie: [...]). Pismem z dnia 28 sierpnia 2009 r. zwrócono się do M. M. o jednoznaczne oświadczenie w terminie 7 dni, czy w związku z pismami pełnomocnika skarżącej J. F.– I. P. z dnia 20 sierpnia 2009 r. skarżący wnosi zażalenie na postanowienie z dnia 20 lipca 2009 r. i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, pod rygorem uznania, że takiego zażalenia i takiego wniosku skarżący nie wnosi. Wezwanie Sądu, doręczone skutecznie w dniu 7 września 2009 r., pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. W punkcie wyjścia należy zaznaczyć, że termin ustawowy do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2009 r. upłynął w dniu 7 sierpnia 2009 r. Trzeba też podkreślić, że obecnie złożony wniosek, w konsekwencji braku oświadczenia M. M., pochodzi tylko i wyłącznie od J. F.. Przyjęto w tym przypadku, że warunki formalne skutecznego wniesienia wniosku o przywrócenie terminu zostały w tej sprawie spełnione, jako że wniosek wpłynął w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, za którą uznano chorobę pełnomocnika skarżącej. Jednocześnie dopełniono uchybionej czynności albowiem pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. wniesiono zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2009 r. W tym stanie rzeczy należy wziąć pod rozwagę przyczyny uchybienia wskazane przez pełnomocnika skarżącej. Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Należy stwierdzić, że pełnomocnik J. F. nie wykazała istnienia powyższej przesłanki przywrócenia terminu. Powołuje ona bowiem okoliczności związane z chorobą, w tym przypadku zapaleniem oskrzeli, w okresie pomiędzy 6 a 15 sierpnia 2009 r. Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Zaznaczyć również należy, iż od stron postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest dochowanie należytej staranności w podejmowaniu czynności w trakcie procesu, W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona. Tytułem uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia wypada zaakcentować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przesłanką braku winy może być niemożliwa do przezwyciężenia przyczyna, która wystąpić może w postaci nagłej choroby. Konieczne jednak jest w takim przypadku wykazanie przez wnioskodawcę, że była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (tak np. w postanowieniu NSA z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt I GZ 11/08, niepubl.). Jest powszechnie wiadomym i nie wymaga dowodów twierdzenie, że [...] nie jest chorobą obłożną, która uniemożliwiałaby codzienne funkcjonowanie, tym bardziej, że jak to wynika z zaświadczenia lekarskiego choroba trwała tylko tydzień, co może sugerować jej łagodny przebieg. W ocenie Sądu nic nie stało także na przeszkodzie aby zażalenie w tej sprawie zostało wniesione przez pełnomocnika skarżącej do dnia 5 sierpnia 2009 r. czyli w otwartym terminie do jego wniesienia, bądź przez samą skarżącą do dnia 7 sierpnia 2009 r. Takiego działania można się spodziewać po stronie, która dba o swoje interesy, i która co oczywiste może stawać razem ze swoim pełnomocnikiem, a co więcej pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W orzecznictwie przyjmuje się nadto, że nawet tzw. zwolnienie lekarskie od pracy [obecnie - druk ZUS ZLA, który w tej sprawie nie został złożony - sprawozdawca] nie jest zawsze potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonywania czynności procesowej czy to osobiście, czy to poprzez np. wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GZ 179/09, nieopubl.). W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.