I SA/Gl 211/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ż. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r., nr [...], ustalającą zobowiązanie podatkowe Ż. D. z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu pochodzącego z nieujawnionych źródeł przychodów za 2004 rok w kwocie [...] zł. W skardze na ten akt, wniesionej przez pełnomocnika podatniczki, sformułowano żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniono je "znaczną wysokością zobowiązania, którego uiszczenie przekracza możliwości finansowe skarżącej", a ponadto wskazano, że "uregulowanie tej należności lub wszczęcie postępowania egzekucyjnego pociągnie za sobą konieczność szybkiej sprzedaży części majątku skarżącej, co wiązać się będzie z niemożliwością uzyskania ceny odpowiadającej rynkowej wartości nieruchomości, przez co skarżąca może doznać nieodwracalnych strat majątkowych". Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uwzględnienia wskazanego żądania strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji (§ 1), niemniej jednak strona może wystąpić z takim wnioskiem do organu, który decyzję tę wydał (§ 2), lub do Sądu, który - po przekazaniu mu skargi na tę decyzję - może żądanie to uwzględnić nawet w przypadku, gdyby organ uprzednio wydał rozstrzygnięcie odmowne (§ 3). Powołany przepis uzależnia jednak wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd od spełnienia przynajmniej jednej z wymienionych w nim przesłanek, a mianowicie od niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że w kwestii tej Sąd orzeka przede wszystkim na podstawie twierdzeń strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem to w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia te winny zaś zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących jej sytuację (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, LEX nr 607229; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347). Brak takiego odniesienia nie pozwala bowiem na pozytywną weryfikację wiarygodności oświadczenia, że wykonanie zobowiązania podatkowego, polegające na zapłacie określonej należności pieniężnej, "przekracza możliwości finansowe skarżącej". Jego konsekwencją jest także niemożność uznania, że "konieczność szybkiej sprzedaży części majątku", którą zdaniem wnioskodawcy wywoła spełnienie tego świadczenia, stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, ograniczenie uzasadnienia zgłoszonego żądania do cytowanych twierdzeń jest niewystarczające do uznania, by w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a ponieważ zdaniem Sądu do takiego samego wniosku prowadzi analiza akt sprawy, na podstawie art. 61 §§ 3 oraz 5 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.