I SA/Gl 225/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych wskutek wniosku o wstrzymanie wykonania p o s t a n a w i a wniosek oddalić W skardze z dnia 26 stycznia 2009 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł lub znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2002 r. w wysokości [...] zł strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 122, art. 123, art. 180, art. 188, art. 191, art. 192, art. 197 Ordynacji podatkowej, wniosła o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona skarżąca wskazała, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki albowiem prowadzenie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi finansowanie leczenia i łagodzenie skutków chorób [...] i choroby [...] którymi jest dotknięta. Ponadto wskazała iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego i zajęcie emerytury utrudni codzienne życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) [dalej: p.p.s.a.], po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w tej sprawie). Analiza ustawowych przesłanek wymaganych dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na tle okoliczności faktycznych, jakie zaistniały w niniejszej sprawie, oraz ich ocena prawna prowadzą do wniosku, że nie istnieją w rozpatrywanej sprawie podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie podkreślić należy, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przy czym jako akceptowalne uzasadnienie należy rozumieć wywód przywołujący konkretne twierdzenia oraz zawierający precyzyjne wskazanie dowodów na ich poparcie. W niniejszej sprawie na uzasadnienie wniosku powołano zaistnienie ustawowej przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mających zdaniem strony skarżącej nastąpić w sytuacji prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania spornej należności podatkowej. Uniemożliwi ono bowiem finansowanie leczenia i łagodzenie skutków chorób [...] i [...] jakimi jest strona skarżąca dotknięta i ograniczy środki finansowe na bieżące utrzymanie utrudniając w ten sposób codzienne życie. Wskazane argumenty nie mogą uzasadniać przychylenia się do wniosku. Podkreślić należy, iż choć dla zainicjowania samego postępowania incydentalnego dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędny jest wniosek strony, to przy jego rozpatrywaniu należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy. Zarazem z uwagi na ich nieostry charakter konieczna jest ich indywidualizacja w odniesieniu do stanu faktycznego konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. post. WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Dodać też trzeba, iż o spełnieniu przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a. można mówić dopiero w sytuacji, gdy ich zaistnienie jest realne z uwagi na aktualną sytuację finansową podatnika jak i zakres faktycznie podejmowanych czynności egzekucyjnych. Analiza treści wniosku, akt administracyjnych oraz materiału zebranego w postępowaniu sądowym nakazuje przyjąć, że podnoszona przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a. – w jego rozumieniu przedstawionym powyżej – nie może być uznana za spełnioną. Przede wszystkich podkreślić należy, iż egzekucja administracyjna dotycząca należności objętej sporną decyzją jest już prowadzona od 19 września 2008 r. Świadczą o tym zarówno oświadczenie złożone przez skarżącego w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. tytuły wykonawcze jak i zawiadomienia z dnia 19 września 2008 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym, zawiadomienie wystawione przez ZUS z dnia 6 października 2008 r. Wskazując na te okoliczności zauważyć przy tym należy, iż przy prowadzeniu tegoż postępowania egzekucyjnego już w roku 2008 r. strona posiadała zdolność finansową do zakupu lekarstw o czym świadczą kserokopie faktur nadesłane w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W przedstawionej sytuacji, gdy strona skarżąca powołuje się zarówno na przesłankę "trudnych do odwrócenia skutków" przy czym wywodzi jej istnienie w oparciu o okoliczności, które istnieją już od września 2008 r., a jednocześnie powołuje się na istnienie choroby [...] i choroby [...] wymagających ponoszenia dodatkowych wydatków na zakup lekarstw, przy czym twierdzeń o istnieniu wspomnianych chorób w jakikolwiek sposób nie udowodniła, nie można uznać by w jej sytuacji zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Te bowiem musiałyby być następstwem wykonania zaskarżonej decyzji, która – jak już nadmieniono – jest już przymusowo wykonywana. W odniesieniu natomiast do argumentu utrudnienia bieżącego funkcjonowania to zauważyć należy, iż nie może on stanowić podstawy do wstrzymania wykonania spornej w świetle unormowania art. 61 p.p.s.a. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.