I SA/Gl 225/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E. G., M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania małżonków E. i M. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł, Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w oparciu o art. 9 ust. 2, art. 22 i ust. 1, art. 27 ust. 1 oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. ze zm.) oraz na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm. ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że przyczyną określania wysokości zobowiązania w innej wysokości niż wykazanej w zeznaniu PIT – 36, było zawyżenie kosztów prowadzonej przez podatnika M.G. działalności gospodarczej o kwotę [...] zł. Dodatkowo, w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym przez organ I instancji, stwierdzono naruszenie art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f. Organ I instancji, określił w konsekwencji małżonkom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości [...] zł. Od decyzji organu I instancji podatnicy – działając przez pełnomocnika – wnieśli odwołanie zarzucając organowi naruszenie ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisu art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym. W ocenie pełnomocnika, organ podatkowy przy wydawaniu decyzji bezpodstawnie uwzględnił wysokość sprzedaży stanowiącej podstawę obliczenia należnego podatku dochodowego w oparciu o dane wynikające z decyzji z dnia [...] w sprawie o sygnaturze akt [...], przez co przyjęto zawyżone wartości, które posłużyły za podstawę obliczenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Pominięto natomiast ustalenia wynikające z decyzji z dnia [...] w sprawie o sygnaturze akt [...], gdzie wartości stanowiące podstawę obliczenia podatku od towarów i usług zostały ustalone w niższych wartościach, co przełożyłoby się na zdecydowanie niższe ustalenie podstawy opodatkowania w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok. Pełnomocnik stwierdził dalej, iż obydwie decyzje wydane w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, wobec czego bezzasadne było posługiwanie się danymi z nich wynikającymi w późniejszych postępowaniach, w tym w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Pełnomocnik wskazał ponadto, że organ podatkowy I instancji bezpodstawnie powołał się na umorzone postępowanie w podatku od towarów i usług za 2004 r. i równie bezpodstawnie posłużył się danymi z tego postępowania, a to z tej przyczyny, że decyzjom tym nie przysługuje przymiot prawomocności. Pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego. Odnosząc się do argumentów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., akcentując, że w/w przepis zawiera ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, nie wyszczególniając wszystkich ich rodzajów. W stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., przepis ten stanowił, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Oznacza to, że określony wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodu, gdy zostanie wykazany fakt jego poniesienia oraz istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem bądź zwiększeniem przychodu. Konieczne jest zatem istnienie określonego związku nawet rozumianego szeroko (związek potencjalny, pośredni) pomiędzy czynionym wydatkami a perspektywą uzyskania przychodów. Oceniając prawną kwalifikację ustalonego w sprawie stanu faktycznego, organ odwoławczy wskazał, że M.G. w roku podatkowym 2005 prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A, a przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodu skutkujące ich zawyżeniem o łączną kwotę [...] zł. Stwierdzone uchybienia dotyczyły nieprawidłowego zastosowania przez podatnika stawek amortyzacyjnych środków trwałych. Jak stwierdził w trakcie działań kontrolnych organ podatkowy I instancji, podatnik obliczał amortyzację w ratach comiesięcznych co jest niezgodne z przepisem art. 22 i ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z kolei z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych – stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, stawki amortyzacyjne wynoszą: 1. skrawarka do forniru: wartość początkowa [...] zł, zastosowana stawka amortyzacyjna: [...] %, prawidłowa stawka amortyzacyjna [...] %, pozycja 05 wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych; grupa 5 Klasyfikacji Środków Trwałych – podgrupa 54 (maszyny, urządzenia i aparaty do obróbki drewna, produkcji wyrobów z drewna oraz maszyny, urządzenia i aparaty papiernicze i poligraficzne), amortyzacji dokonywano w miesiącach od stycznia do maja 2005 r. (w czerwcu odliczono 1,01 zł), w koszty uzyskania przychodu zaliczono kwotę amortyzacji w wysokości [...] zł, natomiast kwota amortyzacji ustalona w trakcie kontroli za powyższy okres wynosi: [...] zł ([...] zł. x [...] %/ l2 m-cy = [...] zł x 5 m-cy + [...]). Koszty zawyżono o kwotę [...] zł ([...] zł-[...]zł); 2. ostrzałka do noży: wartość początkowa [...] zł, zastosowana stawka amortyzacyjna: [...], prawidłowa stawka amortyzacyjna [...] (pozycja 06 wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych; grupa 6 Klasyfikacji Środków Trwałych – rodzaj 659 – pozostałe urządzenia) 6), amortyzacji dokonywano w miesiącach od stycznia do czerwca 2005 r., w koszty uzyskania przychodu zaliczono kwotę amortyzacji w wysokości [...] zł., natomiast kwota amortyzacji ustalona w trakcie kontroli za powyższy okres wynosi : [...] zł., ([...]%x[...]/12 m-cy = [...]złx[...]m-cy). Koszty zawyżono o kwotę [...] zł ([...]zł- [...]zł); 3. widłak typu A – 30, owijarka taśmą i trak [...] przy odpowiednio wartości początkowej [...] zł., [...] zł. i [...] zł. zostały zawyżone o [...] zł., [...] zł. i [...] zł. Do protokołu kontroli M.G. wyjaśnił, że zastosowanie w/w stawek amortyzacyjnych było wynikiem omyłki. Więcej wyjaśnień dotyczących w/w odpisów podatnik nie składał. Wskazano także, że małżonkowie we wspólnie złożonym zeznaniu za 2004 r. wykazali stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Dokonując w zeznaniu PIT-36 rozliczenia dochodu za 2005 rok, podatnik dokonał odliczenia [...] % straty z 2004r., tj. kwotę [...] zł . Działanie takie podatnik oparł o przepis art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f., stanowiący, że o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. Organ zwrócił uwagę, że decyzją [...] określono M. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta postanowieniem z dnia [...] została włączona przez organ I instancji jako dowód w przedmiotowej sprawie. Dalej, organ podkreślił, że w/w decyzja została odebrana osobiście przez podatnika w dniu 2 września 2010 r., a podatnik nie wniósł od niej odwołania, tym samym przysługuje jej przymiot ostateczności. Kontynuując, organ wyjaśnił znaczenie osteczności w administracyjnym toku instancji, a następnie – wskazując na regulację zawartą w treści art. 45 § 6 u.p.d.o.f. – zaakcentował, że podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W badanej sprawie, decyzja z Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] zastąpiła wcześniej złożone zeznanie roczne za 2004r., a ustalenia w niej zawarte (ze straty organ podatkowy I instancji określił dochód) mają bezpośredni wpływ na prawidłowość obliczenia podatku w roku następnym, tj. 2005. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy I instancji, zasadnie przyjął, że brak było podstawy do odliczenia przez podatników straty w wysokości [...] zł wykazanej w zeznaniu rocznym za 2004r, w roku podatkowym 2005 - w oparciu o przepis art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W decyzji dotyczącej 2004 r., organ I instancji zakwestionował także wysokość ulgi mieszkaniowej, która nie znalazła pokrycia w podatku za 2004 rok, a pozostała do odliczenia od podatku w kolejnych latach. W zeznaniu podatkowym za 2004 rok podatnik wykazał: a. kwotę wydatków poniesionych w 2004 r. w wysokości [...] zł., b. kwotę przysługującego odliczenia w 2004 r. w wysokości [...] zł., c. odliczenia, które nie znalazły pokrycia w podatku za lata ubiegłe ,tj .do roku 2003 [...] zł. Po zmianach wysokość ulgi do przeniesienia na lata następne organ podatkowy I instancji określił kwotą [...] zł. W zeznaniu PIT-36 za 2005 rok małżonkowie E.M.G. wykazali kwotę odliczeń wydatków mieszkaniowych w wysokości [...] zł., jednak w związku ze zmianą wysokości ulgi, która nie znalazła pokrycia w podatku za 2004 rok, podatnicy mogli odliczyć jedynie kwotę [...] zł. Odnosząc się z kolei do bezzasadnego wywodzenia skutków prawnych w oparciu o decyzje z dnia [...][...] oraz z dnia [...][...], organ odwoławczy wskazał, że dotyczyły one określenia zobowiązania podatkowego byłym wspólnikom spółki cywilnej A w H. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r., oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich tj. M.C. i M.G.za zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. Jednakże decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i z dnia [...] odpowiednio uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie. Wskazano także, że decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził wygaśniecie decyzji nr [...] z dnia [...], którą określono zobowiązanie podatkowe byłym wspólnikom spółki cywilnej A w H. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich tj. M.C. i M.G. za zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. Z treści obydwu decyzji tj. z dnia [...] dot. umorzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowania odwoławczego i z dnia [...] dot. wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wynika, że z dniem 31.12.2010 r. na skutek przedawnienia wygasło zobowiązanie pierwotnego dłużnika tj. w/w spółki cywilnej grudzień 2004 roku w podatku od towarów i usług. Słusznie zatem – w ocenie organu odwoławczego – wskazał organ podatkowy I instancji, że upływ terminu przedawnienia stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania co do przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Brak zatem jest merytorycznego rozstrzygnięcia w formie decyzji w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 roku. Pozostaje jednak w obrocie prawnym decyzja określająca M. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a ta wywołuje skutki prawne za rok podatkowy 2005. Organ zaakcentował, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004 i 2005 oraz podatku od towarów i usług za m-c grudzień 2004 r. prowadzone były odrębne postępowanie kontrolne i podatkowe, których ustalenia znalazły odzwierciedlenie w stosownych decyzjach podatkowych. W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji rozpatrując sprawę nie naruszył głównej zasady postępowania podatkowego określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Nie naruszono też pozostałych zasad prowadzenia postępowania określonych w Dziale IV "Postępowanie podatkowe" ustawy Ordynacja podatkowa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podatnicy działając przez pełnomocnika, będącego adwokatem zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nie rozpoznaniu zarzutów, które podnieśli skarżący w treści odwołania od decyzji wydanej w dniu [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2005 r. Organ podatkowy II instancji pomimo ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), w treści uzasadnienia do skarżonej decyzji nie rozpoznał zarzutów, które stały się podstawą odwołania, pomijając konsekwencje wynikające z decyzji z dnia [...] wydanej w sprawie o sygn. akt [...]. Pełnomocnik podniósł, że w postępowaniu przed organem I instancji włączono do materiału dowodowego w/w decyzję, ale pominięto ustalenia z niej wynikające. W decyzji tej wartości stanowiące podstawę do obliczenia podatku od towarów i usług zostały ustalone w niższych wartościach, co przełożyłoby się na zdecydowanie niższe ustalenie podstawy do obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Przyjęcie zawyżonych wartości sprzedaży z 2004 r. wpłynęło na wysokość dochodu za 2005 r. Zatem nie uwzględnienie zmian w wysokości obrotu tj. różnicy pomiędzy obrotem ustalonym w decyzji z [...], a w decyzji z [...] spowodowało w konsekwencji zawyżenie wysokości zobowiązania za rok podatkowy 2005. W ocenie pełnomocnika, organ nie rozpoznał i nie odniósł się do zarzutów odwołania, nie ocenił także całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Pełnomocnik wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji, 2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, 3. wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli, nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ). W ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z prawem, a tym samym niezasadne są w ocenie składu orzekającego zarzuty skargi. Główny przedmiot sporu dotyczy zasadności określenia skarżącym wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że skarżący w sposób naruszający przepisy prawa dokonali w zeznaniu PIT – 36 1. zawyżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez niewłaściwe dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w łącznej kwocie [...] zł., 2. odliczenia wysokości straty za 2004 r. w kwocie [...] zł., która to strata nie wystąpiła wobec określenia skarżącym wysokości zobowiązania za w/w rok w wysokości [...] zł., 3. odliczenia ulgi mieszkaniowej w kwocie [...] zł., zamiast w kwocie [...] zł. Pełnomocnik skarżących zarzuty skargi oparł o naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 187 § 1 i art. 122 Op. poprzez nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz przyjęcie w zaskarżonej decyzji wartości transakcji wynikających z decyzji organu I instancji z dnia [...], zamiast z decyzji z dnia [...], w której określono niższe wartości obrotu, a ten miał bezpośredni wpływ na wysokość osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2005 r. Odnosząc się do tego zarzutu, rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że w/w decyzje nie mogły mieć wpływu na określenie wysokości zobowiązania za 2005 r. a to z tych przyczyn, że obydwie w/w decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Wypada bowiem podkreślić, że poza sporem pozostaje fakt, że zarówno decyzja z dnia [...][...] jak i z dnia [...][...], dotyczyły określenia zobowiązania podatkowego byłym wspólnikom spółki cywilnej A w H. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r., oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich tj. M.C. i M.G. za zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. Jednakże decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i z dnia [...] odpowiednio uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania oraz umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie. Z kolei decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził wygaśniecie decyzji nr [...] z dnia [...], którą określono zobowiązanie podatkowe byłym wspólnikom spółki cywilnej A w H. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osób trzecich tj. M.C. i M.G.za zaległości w/w spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. Z treści obydwu decyzji tj. z dnia [...] dot. umorzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowania odwoławczego i z dnia [...] dot. wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wynika, że z dniem 31.12.2010 r. na skutek przedawnienia wygasło zobowiązanie pierwotnego dłużnika tj. w/w spółki cywilnej grudzień 2004 roku w podatku od towarów i usług. Słusznie zatem – w ocenie Sadu – wskazały organy podatkowe, że upływ terminu przedawnienia stanowił ujemną przesłankę procesową do orzekania co do przedawnionego zobowiązania podatkowego. Przedawnienie zobowiązania powoduje bowiem jego wygaśnięcie (art. 59 § 1 pkt 9 Op.), a to przesądza o bezprzedmiotowości postępowania. Wbrew zatem twierdzeniu pełnomocnika, dane zawarte zarówno w pierwszej, jak i drugiej decyzji, a więc także decyzji z dnia [...], na którą powołuje się pełnomocnik, nie mogły stanowić podstawy orzekania organów, a to z tej przyczyny, że rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia postępowania i wygaśnięcia decyzji jest rozstrzygnięciem formalnym, a nie merytorycznym. Wymaga bowiem zaakcentowania, że decyzja z dnia [...] Nr [...] określająca zobowiązanie podatkowe byłej spółki cywilnej A z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. oraz orzekająca o solidarnej odpowiedzialności wspólników, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją z dnia [...] Nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia w/w decyzji (karta nr 16 akt podatkowych). Wygaszenie decyzji oznacza, że przestała ona istnieć w obrocie prawnym, a w konsekwencji, że nie może wywoływać skutków prawnych, jak domaga się tego pełnomocnik. Na marginesie – zdaniem Sądu – bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 122 Op. poprzez nie odniesienie się do w/w zarzutu przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu bowiem zaskarżonego rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Skarbowej na stronach 7 – 8 odniósł się w sposób szczegółowy do zarzutów odwołania, akcentując brak możliwości oparcia się organu I instancji na decyzji z dnia [...] i z dnia [...] z powodu wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Na aprobatę zasługuje stanowisko organów podatkowych, wskazujące na moc wiążącą decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia skarżącemu (M. G. wysokości dochodu osiągniętego w 2004 r. w kwocie [...] zł. Poza sporem pozostaje przy tym fakt jej osobistego odebrania w dniu 2 września 2010 r. przez skarżącego oraz jej nie zaskarżenie (nie wniesienie odwołania). Wskazane okoliczności są o tyle istotne, że przesądzają o jej ostateczności, a to oznacza, że decyzja ta wiąże organ podatkowy w niniejszej sprawie. Wymaga bowiem podkreślenia, że skarżący w 2004 r. wykazali w zeznaniu PIT – 36 stratę z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w kwocie [...] zł. Stratę tę w kwocie [...]% tj. w wysokości [...] zł. uwzględnili w zeznaniu PIT – 36 za 2005 r. Skoro zatem organ określił w miejsce straty wysokość zobowiązania, a decyzja rozstrzygająca stała się decyzją ostateczną, to organ zobligowany był – do uwzględnienia jej skutków – w decyzji określającej wysokość zobowiązania za 2005 r. Twierdzenia pełnomocnika w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie, przy czym zasadnym wydaje się wniosek, że pełnomocnik marginalizuje znaczenie decyzji z dnia 2 września 2010 r., której przysługuje przymiot ostateczności, na rzecz decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego, formalnym rozstrzygnięciem tj. decyzją o wygaszeniu decyzji z dnia 27 grudnia 2010 r. Zdaniem Sądu, takiego rozumowania nie sposób zaaprobować, trudno bowiem wywodzić skutki prawne z aktu, który nie istnieje. Z tego też powodu, Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Reasumując – w ocenie Sądu – organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zastosowały właściwe przepisy w zakresie określenia skarżącym wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Decyzja organu została uzasadniana w sposób umożliwiający weryfikację zarówno ustalonego w sprawie stanu faktycznego, jak i prawnej jego subsumcji. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, wyjaśniając, na podstawie jakich dowodów, oraz w oparciu o jaki sposób rozumowania/wywodzenia uznał stanowisko organu I instancji za zasadne. Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez organy podatkowa wypełnia dyspozycję art. 191 Op. w zakresie swobodnej oceny dowodów, a wywiedzione wnioski są logiczne, spójne, zgodne z doświadczeniem życiowym i znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, głównie zaś w zgromadzonych dokumentach urzędowych. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znajdując podstaw, które mogłyby uzasadniać stanowisko o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę oddalił, orzekając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270).