I SA/Gl 23/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe; W piśmie z dnia [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu i dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów i w konsekwencji odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu m.in. opłat leasingowych związanych z umową leasingu operacyjnego z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi strona wymieniła poszczególne kwoty, których organ nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodu. Sąd, powtórnie wezwał więc stronę do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, wyjaśniając (w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), iż wartość tę stanowi kwota spornej należności podatkowej. W zakreślonym terminie strona nadesłała pismo, w którym poinformowała, iż "wobec ograniczenia skargi poprzez zaskarżenie zakwestionowanych kosztów uzyskania przychodu jedynie do kwoty [...] zł, różnicę spornej należności podatkowej stanowi kwota [...] zł, która de facto nie uzasadnia dalszego prowadzenia postępowania". Jednocześnie strona oświadczyła, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Na mocy art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Analizując okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, iż cofnięcie skargi inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie w sprawie. SJ/