I SA/Gl 239/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2018 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2005 r. po wznowieniu postępowania podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania A’ S.A. w K. z dnia 21 września 2015 r. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r., nr [...] i określająca tej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2005 r. po wznowieniu postępowania podatkowego. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 10 lipca 2006 r. Wójt Gminy S. wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2003-2006. W dniu 22 sierpnia 2007 r. postępowanie to umorzył, a w dniu 9 lipca 2009 r. je wznowił. W ramach wznowionego postępowania Wójt decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. uchylił swą decyzję z dnia 22 sierpnia 2007 r. i określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za wyżej wskazane lata. Decyzji tej następnie nadał rygor natychmiastowej wykonalności, niemniej jednak wydane w tym przedmiocie postanowienie z dnia 9 listopada 2009 r. zostało uchylone przez Kolegium w dniu 14 stycznia 2010 r. a postępowanie w tej kwestii umorzono. Nim to nastąpiło Kolegium decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. uchyliło decyzję Wójta z dnia 20 sierpnia 2009 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym w dniu 6 grudnia 2010 r. Wójt uchylił swą decyzję z dnia 22 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. i orzekł, że kwota należna tym tytułem wynosi [...] zł. W dniu 8 grudnia 2010 r. decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. nadał z kolei rygor natychmiastowej wykonalności a postanowienie to ostało się w obrocie prawnym. Na jego podstawie – jak wynika z pisma Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (organu egzekucyjnego) z dnia [...] r., nr [...], przedstawionego Kolegium przy piśmie Wójta datowanym na 22 grudnia 2011 r., nr [...] – doszło w dniu 15 grudnia 2010 r. do wystawienia przez Wójta dwunastu tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], którymi objęto zaległości spółki w podatku od nieruchomości za 2005 r. W dniu 20 grudnia 2010 r. odpisy tych tytułów wykonawczych doręczono spółce i zarazem pobrano od niej należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Natomiast w dniu 23 grudnia 2010 r. dokonano doręczenia zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2010 r., nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności. W dniu 9 marca 2015 r., po uprzednim podjęciu wcześniej zawieszonego postępowania odwoławczego, Kolegium uchyliło jednak powyższą decyzję Wójta z dnia 6 grudnia 2010 r. i powtórnie przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W następstwie tego wskazaną na wstępie decyzją z dnia 8 września 2015 r. Wójt uchylił swą decyzję z dnia 22 sierpnia 2007 r. w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia spółce należnego podatku od nieruchomości za 2005 r. i określił wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie w części, w jakiej uchylała ona decyzję z dnia 22 sierpnia 2007 r. W pozostałym zakresie Kolegium decyzję tę uchyliło i orzekło, że prawidłowa wysokość wspomnianej należności podatkowej jest równa [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na możność merytorycznego załatwienia sprawy podatkowej, podkreślając, że w świetle okoliczności przedstawionych przez organ egzekucyjny w wyżej powołanym piśmie z dnia 13 stycznia 2011 r. zobowiązanie spółki w podatku od nieruchomości za 2005 r. nie uległo przedawnieniu. Zarazem podzieliło zapatrywanie Wójta, jakoby w analizowanym przypadku została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: o.p. W tym kontekście zaznaczyło, że wcześniej nieznanymi a zarazem istotnymi dla sprawy nowymi dowodami są bez wątpienia księgi rachunkowe spółki za lata 2003-2004 oraz pismo Urzędu Statystycznego w L. z dnia 4 grudnia 2006 r., nr [...] (wskazujące na konieczność zaliczenia wyrobisk górniczych wraz ze zlokalizowanymi w nich budowlami do rodzaju 200 Klasyfikacji Środków Trwałych, czyli "Budowli dla górnictwa i kopalnictwa"). Podkreśliło też, że spełniającą takie cechy okolicznością faktyczną jest sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków niektórych działek spółki jako gruntów ornych i nieużytków oraz niewykorzystywanie ich przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 21 stycznia 2016 r. spółka, w której imieniu działa pełnomocnik będący radcą prawnym, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia: 1) przepisów postępowania podatkowego, to jest art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 i art. 210 § 1 pkt 5 o.p. oraz 2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. W uzasadnieniu autor skargi nie zgodził się z możliwością uznania, by wspomniane dowody były nowe i wcześniej nieznane organom orzekającym. Jednocześnie oznajmił, że jakkolwiek spółka nie kwestionuje faktu ujawnienia nowych i nieznanych wcześniej okoliczności, to jednak mają one wpływ na opodatkowanie gruntów, a nie: budowli. W odpowiedzi Kolegium stwierdziło brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniosło o oddalenie skargi, uznawszy ją za bezzasadną. W toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w prawa i obowiązki A’ S.A. w K. wstąpiła A S.A. w B.. Postępowanie to w dniu 27 lipca 2016 r. zawieszono. W dniu 20 listopada 2017 r. zostało ono podjęte. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 15 stycznia 2018 r. pełnomocnik Kolegium wniósł o zawieszenie tego postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego, jakie Sąd ten przedstawił w dniu 20 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 5/17. Także obecny na tym posiedzeniu pełnomocnik skarżącej zażądał oddalenia tego żądania, akcentując, że kwestia zasadności wznowienia postępowania podatkowego (w takim, jak analizowany przypadku) została już przez Naczelny Sąd Administracyjny przesądzona, a to oznacza, że w badanej sprawie zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego ma znaczenie drugorzędne, mimo iż niewątpliwie zobowiązanie to uległo przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 o.p. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odroczył rozprawę z terminem z urzędu do czasu rozstrzygnięcia wskazanego zagadnienia prawnego. W dniu 26 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 5/17 skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę, zgodnie z którą uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p. W dniu 14 maja 2018 r., na rozprawie przeprowadzonej w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, pełnomocnik spółki podtrzymał zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do przedstawienia motywów tej kwalifikacji, w pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że za podstawę wyrokowania w analizowanym przypadku przyjęto wyżej wskazany stan faktyczny, który – jako niesporny – nie wymaga ponownej prezentacji. Jego analiza nie pozostawia z kolei wątpliwości, że u podstaw zaistniałego sporu legła odmienna ocena spełnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., natomiast zagadnieniem, które przez spółkę wpierw nie było eksponowane, a następnie zostało podniesione stała się kwestia przedawnienia wymierzonego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że drugi z sygnalizowanych problemów ma znaczenie kluczowe, albowiem już samo stwierdzenie przedawnienia zobowiązania podatkowego niemożliwym czyni orzekanie w przedmiocie jego wysokości i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie takie ma być podjęte w ramach postępowania zwyczajnego, czy też – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – w trybie nadzwyczajnym. Mając na względzie powyższe, odnotować trzeba, że kwestią przedawnienia zobowiązania podatkowego zajmował się już kilkukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. I tak w uchwale z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13 Sąd ten przyjął, że skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej powoływanej jako: u.p.e.a, powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, to zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (pkt 8.8. uzasadnienia uchwały). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił też, że dotychczasowe (odmienne od powyższego) stanowisko judykatury bazowało na poglądzie, że wyeliminowanie z obrotu rozstrzygnięcia organu w trybie "zwykłym" powoduje skutki ex nunc, a w trybie nadzwyczajnym – ex tunc. Pomijało ono jednak istotną dla tego zagadnienia treść art. 60 § 1 u.p.e.a. lub – w sytuacji jego analizy – bazowało na wadliwym poglądzie, że na jego podstawie następuje uchylenie tylko czynności egzekucyjnych (a nie: skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych). Dalej Naczelny Sąd Administracyjny odnotował, że także w doktrynie prawa administracyjnego obowiązuje reguła, że sankcja wzruszalności, zastosowana wobec aktu administracyjnego, przerywa zdolność do wywołania skutków prawnych od momentu wejścia do obrotu prawnego aktu uchylającego akt wadliwy z zachowaniem skutków prawnych wywołanych (ex nunc) i jedynie sankcja nieważności oznacza pozbawienie mocy skutków prawnych wywołanych przez wadliwy akt od samego początku (ex tunc). Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził jednak przekonanie, że zasada ta nie może mieć pierwszeństwa przed jednoznaczną normą art. 60 § 1 u.p.e.a. a wynikający z niej skutek umorzenia postępowania egzekucyjnego, polegający na przywróceniu stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji, odpowiada sankcji wzruszalności orzeczeń administracyjnych o skutkach ex tunc (za wyjątkiem przypadków nabycia praw przez osoby trzecie). W świetle motywów powołanej wyżej uchwały należy wyprowadzić dalsze wnioski i stwierdzić, że nie mogą powodować przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego czynności egzekucyjne dokonane na wadliwej podstawie, a więc m. in. na podstawie nieostatecznej decyzji, nawet jeśli była ona wykonalna, ale jednak w dalszym toku postępowania podatkowego okazała się niezgodna z prawem i została uchylona przez organ odwoławczy na mocy art. 233 § 2 o.p. Co do zasady, niezgodność z prawem podstawy wystawienia tytułu wykonawczego to nie tylko niezgodność z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ale tym bardziej niezgodność z prawem wykonywanej decyzji nieostatecznej, z której wynika egzekwowana należność. W każdej z tych sytuacji tytuł wykonawczy nie ma legalnej podstawy, co niewątpliwie, z istoty rzeczy, okazuje się stosownie później. Zawsze jednak z takim skutkiem, że zastosowane środki egzekucyjne tracą przymiot legalności w tym znaczeniu, że nie mogą powodować przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, o której stanowi art. 70 § 4 o.p. Ryzyko wykonywania decyzji nieostatecznej spoczywa bowiem na organach podatkowych, nie może natomiast obciążać podatnika. Rozpoznając niniejszą sprawę koniecznym jest również uwzględnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, zgodnie z którą – jak już wspomniano – uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p. Dostrzec bowiem trzeba, że w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż "nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, jest sytuacja, gdy naruszenie prawa przez organy państwa (tylko bowiem w takim przypadku decyzja może być uchylona) powodowałoby konsekwencje korzystne dla państwa (w postaci dłuższego okresu do dochodzenia wykonania obowiązku), a niekorzystne dla podatnika (por. W. Morawski, Tytuł wykonawczy a bieg terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2007 r., Nr 8, s. 30, H. Filipczyk, Wadliwa czynność egzekucyjna a przerwanie biegu terminu przedawnienia, Prawo i Podatki z 2012 r., nr 9, s. 18). Skoro podatek zapłacony lub pobrany na podstawie uchylonej decyzji stanowi z mocy art. 72 § 1 pkt 1 O.p. nadpłatę, to sam ustawodawca uznaje go za kwotę uiszczoną bez ustawowego obowiązku jej zapłaty (por. L. Etel, dz. cyt., s. 603, J. Zubrzycki , [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 455). Przy podatkach powstających z mocy prawa podatkiem należnym jest po uchyleniu decyzji ponownie podatek wynikając z deklaracji podatkowej. Tym samym zastosowanie środka egzekucyjnego w celu pobrania kwoty, stanowiącej ostatecznie podatek nienależny, nie powinno skutkować przerwą biegu terminu przedawnienia. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca – przy definiowaniu nadpłaty – nie różnicuje, czy powstała ona w wyniku uchylenia decyzji czy też była wynikiem stwierdzenia jej nieważności (art. 77 § 1 pkt 1 O.p.). Charakter naruszenia prawa nie powinien więc mieć decydującego znaczenia dla oceny, czy skutek zastosowania środka egzekucyjnego powinien zostać unicestwiony. Jeżeli zatem uchylenie decyzji ostatecznej unicestwia jej skutki, czego wyrazem jest powstanie prawa do żądania zwrotu kwoty na jej podstawie wyegzekwowanej jako nienależnej (nadpłaty), brak podstaw do twierdzenia, że podjęte w oparciu o tę decyzję środki egzekucyjne oraz ich skutki pozostają w mocy, skoro "odpadła" podstawa prawna ich zastosowania, co wymaga przywrócenia stanu, jaki istniał przed dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej. Odnosi się to również do skutku, który powstał na podstawie art. 70 § 4 O.p., tzn. przerwania biegu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie wadliwej decyzji. Ponadto przyjęcie koncepcji, że skutek w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia zostaje unicestwiony wyłącznie w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie prowadzi zaś do niego tylko uchylenie decyzji ostatecznej, prowadziłoby do niemającego uzasadnienia w przepisach prawa i sprzecznego z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zróżnicowania sytuacji prawnej podatników na podstawie kryterium majątkowego. Kryterium różnicującym sytuację podatników powinny być bowiem wyłącznie okoliczności prawnie znaczące dla określenia obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania, a nie istnienie majątku, z którego można egzekwować podatek (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, OTK-A z 2013 r., nr 7, poz. 97 i Dz.U. z 2013 r. poz. 1313)". Z powyższych uchwał, którymi Sąd orzekający w niniejszej sprawy jest związany z uwagi na treść art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie oznaczanej w skrócie: p.p.s.a., wynika, że obowiązek zapłaty podatku jest wymagalny tak długo, jak długo w obrocie prawnym pozostaje decyzja wymierzająca podatnikowi zobowiązanie w tym przedmiocie. Uchylenie takiej decyzji sprawia z kolei, że zastosowane środki egzekucyjne nie powodują przerwania biegu przedawnienia i to nawet jeśli postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało zaskarżone. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja określająca spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r., mimo że wydana w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, została podjęta z naruszeniem art. 70 § 1 o.p. Stało się tak dlatego, że biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ostatecznie nie przerwało zastosowanie środka egzekucyjnego w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie decyzji Wójta z dnia 6 grudnia 2010 r., gdyż decyzja ta została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 9 marca 2015 r., a sprawę przekazano Wójtowi do ponownego rozpatrzenia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wójta z dnia 6 grudnia 2010 r. doprowadziło tym samym do zniweczenia wszelkich skutków prawnych środków egzekucyjnych, jakie zostały podjęte w związku z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a wśród nich – także skutku przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 4 o.p. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności stanowiło wystarczający warunek uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie był to jednak jedyny jej mankament, gdyż rozstrzygnięcie to zostało również podjęte z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Dostrzeżenia wymaga, że w tej kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1840/15, który został wydany w analogicznej sprawie. W orzeczeniu tym zawarto następujące tezy: 1) Zmiana oceny materiału dowodowego nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania i realizować celów regulacji zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Podważanie ocen przyjętych wcześniej na rzecz sformułowania ocen odmiennych przyjętych po wznowieniu postępowania, stanowi nadużycie prawa procesowego; 2) Wadliwość postępowania objawiająca się brakiem inicjatywy dowodowej organu podatkowego, mającej swe umocowanie w przepisach art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., obciąża skutkami wyłącznie organ podatkowy a nie stronę postępowania; 3) Nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawnych. W świetle art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie jest ona ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania podatkowego, nawet gdy jest rezultatem interpretacji innych organów administracji publicznej. Mając na względzie powyższe, podkreślenia wymaga, że Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela spostrzeżenia wyartykułowane w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ich przeniesienie na grunt niniejszej sprawy wymaga z kolei stwierdzenia, że ani wspomniane wyżej pismo Urzędu Statystycznego w L. z dnia 4 grudnia 2006 r., ani księgi rachunkowe spółki za lata 2003-2004 nie stanowią nowych dowodów w sprawie, gdyż w celu prawidłowego ustalenia przedmiotu opodatkowania ich treść nie ma żadnego znaczenia. Dla kwalifikacji określonych obiektów do budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie jest wszak istotne, w jaki sposób obiekty te zostały ujęte w księgach rachunkowych spółki. Irrelewantne w tym względzie są również zapatrywania Urzędu Statystycznego w kwestii poprawnej interpretacji przepisów dotyczących Klasyfikacji Środków Trwałych, a zatem norm powszechnie obowiązujących. Tak samo przymiotu "nowości" nie można przypisać nieuwzględnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków czy pominięciu faktu niewykorzystywania przez spółkę niektórych gruntów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dostrzec bowiem trzeba, że jakkolwiek okoliczności te w dacie orzekania przez organ istniały i nie były mu znane, to jednak nieznajomość ta była wynikiem braku inicjatywy dowodowej samego organu, a zatem to po jego stronie należy dopatrywać się przyczyn zaistnienia tego stanu rzeczy. W tym kontekście trzeba powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wadliwość postępowania objawiająca się brakiem inicjatywy dowodowej organu podatkowego, mającej swe umocowanie w przepisach art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., obciąża skutkami wyłącznie organ (a nie: stronę postępowania). Organ, który daną okoliczność mógł był ustalić, lecz tego nie uczynił nie może więc tego zaniechania sanować wznowieniem postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Konkludując, zaistnienie powyższych uchybień musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Niezbędne staje się również podkreślenie, że Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a., albowiem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ odwoławczy zbadał, czy w sprawie zachodzą przesłanki inne niż powyżej wskazane, a skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Stąd jedynie dodać trzeba, że Kolegium będzie zobligowane poczynić niezbędne w tym zakresie ustalenia w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, a w razie ustalenia takich okoliczności oceni, czy orzekanie w kwestii wysokości zobowiązania podatkowego może nastąpić w ramach postępowania wznowionego na podstawie przyjętych w niniejszej sprawie dowodów i okoliczności. Uwzględni przy tym spostrzeżenia wyartykułowane w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Na koniec wymaga wyjaśnienia, że o zasądzeniu od organu odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. W tych ramach uwzględniono, że wysokość wpisu od skargi w niniejszej sprawie wynosi 200 zł stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wysokość opłaty za czynności radcy prawnego kształtuje się z kolei na poziomie 480 zł, co wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), a suma tych wartości podlega powiększeniu o wysokość opłaty skarbowej za złożenie wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, który załączono do skargi (17 zł). W rezultacie wysokość kosztów ustalono na kwotę 697 zł (200 zł + 480 zł + 17 zł). Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.