I SA/Gl 254/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 18 grudnia 2024 r. nr 2401-IEW2.4050.11.2024.2 UNP: 2401-24-308730 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "DIAS") po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez P. Sp. o.o. w B. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") postanowieniem z 18 grudnia 2024 r. o nr podanym w sentencji niniejszego postanowienia utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z 1 października 2024 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Spółka pismem z 17 stycznia 2025 r. wniosła skargę własną na ww. postanowienie DIAS z 18 grudnia 2024 r. Wezwaniem z 10 marca 2025 r. Spółka została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Strona została pouczona o skutkach niewykonania w terminie wezwania, ze wskazaniem że jego niewykonanie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono Spółce ze skutkiem w dniu 27 marca 2025 r. (akta sądowe – k. 19, 20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). Obowiązek złożenia stosownych dokumentów potwierdzających legitymację sądową dotyczy każdego z postępowań prowadzonych z wniosku strony. Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi z 17 stycznia 2025 r. poprzez nadesłanie dokumentacji potwierdzającej umocowanie do reprezentowania strony, ze wskazaniem że może być to odpis z KRS. W wezwaniu z 10 marca 2025 r. strona została wyraźnie i wprost (z podaniem podstawy prawnej) pouczona, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie skierowano na adres podany w skardze i zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. ze skutkiem na dzień 27 marca 2025 r. Wyznaczony wspomnianym wezwaniem 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 3 kwietnia 2025 r. Spółka nie złożyła w tym terminie wskazanej w wezwaniu dokumentacji. Powyższe prowadzi do wniosku, że braki formalne skargi, polegające na niezłożeniu do akt sprawy dokumentu potwierdzającego legitymację do działania w jej imieniu osoby która wniosła skargę, nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 232 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro natomiast skarga Spółki została odrzucona, to uiszczony w związku z jej wniesieniem wpis w kwocie 100 zł (k. 16) podlegał zwrotowi.