I SA/Gl 257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na czynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.K. na czynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie czynności egzekucyjnych. W motywach rozstrzygnięcia Sąd odnotował, że zaskarżona czynność nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Przyjęto zatem, że skoro zaskarżone pismo nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na to pismo jest niedopuszczalna. Odpis ww. orzeczenia doręczono skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2015 r. z pouczeniem o terminie i wymogach formalnych skargi kasacyjnej. Pismem procesowym z dnia 15 kwietnia 2015 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zatytułowanym "zażalenie na odrzucenie skargi po rozpoznaniu z dnia 1 kwietnia 2015 r.", skarżący wyraził dezaprobatę na ww. postanowienia Sądu. Jednocześnie, odrębnym pismem z tej samej daty, skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych "w razie przyjęcia zażalenia". Oba pisma sąd kasacyjny przekazał do sądu pierwszej instancji w dniu 23 kwietnia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału I tutejszego Sądu potraktował pierwsze z wyżej wymienionych pism skarżącego z dnia 15 kwietnia 2015 r., jako skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie postanowienia Sądu. Trzeba w tym miejscu odnotować, że mocą zarządzenia z dnia 5 maja 2015 r., do akt niniejszej sprawy dołączono akta sądowe sprawy z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (sygn. akt I SO/Gl 1/15), który mocą postanowienia Sądu z dnia 1 kwietnia 2015 r. został negatywnie dla wnioskodawcy rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z dnia 15 kwietnia 2015 r. podlega odrzuceniu. Przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (patrz np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt II FSK 941/05, LEX nr 850080; z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 509/09, LEX nr 555644), iż dla skutecznego zainicjowania postępowania ze skargi kasacyjnej musi dojść do łącznego spełnienia pięciu warunków: 1) skarga ta musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: P.p.s.a.); 2) skargę wnosi uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.); 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 P.p.s.a.); 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a.); 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 P.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 P.p.s.a.). Skargę kasacyjną w tej sprawie A.K. sporządził osobiście. Z kolei zgodnie z art. 175 § 1 i § 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, może też ją sporządzić sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Skargę kasacyjną na rzecz strony może też wnieść Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka. Wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez samą stronę, jeśli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., w myśl którego przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma strony, wskutek których nie może ono otrzymać prawidłowego biegu. Taka skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, że jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., to wojewódzki sąd administracyjny powinien ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (patrz postanowienie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 19/12, dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl/baza orzeczeń). Bezspornie skarżący sporządził skargę kasacyjną osobiście. Z kolei analiza akt sprawy pozwoliła przyjąć, że nie posiada on kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym, nakazującym jej odrzucenie na mocy art. 178 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej. Wypada w tym miejscu jeszcze odnotować, że wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2015 r. o zwolnienie od kosztów sadowych jest w chwili obecnej bezprzedmiotowy, gdyż złożona przez niego skarga kasacyjna (aktualnie odrzucona) nie podlega opłacie sądowej po myśli art. 222 P.p.s.a. Obecnie wniosek ten pozostanie bez dalszego biegu. Co więcej, integralną częścią niniejszych akt sądowych jest sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie praw pomocy (sygn. I SO/Gl 1/15), w której wniosek ten załatwiono odmownie w wyniku oczywistej bezzasadności skargi. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 178 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.