I SA/Gl 257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na czynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną A.K. na postanowienie tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę na czynność Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. W motywach rozstrzygnięcia wymienionego na wstępie orzeczenia stwierdzono, że skarga kasacyjna została w tej sprawie wniesiona przez podmiot do tego nieuprawniony, co skutkowało uznaniem jej za niedopuszczalną po myśli art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Odpis tego ostatniego postanowienia Sądu doręczono skarżącemu w dniu 20 maja 2015 r. Pismem z dnia 25 maja 2015 r. (data złożenia pisma w administracji aresztu śledczego) skarżący wniósł zażalenie na orzeczenie sądu pierwszej instancji. Zażalenie to przesłał bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ten wysłał według właściwości - do WSA w Gliwicach w dniu 3 czerwca 2015 r. W odrębnym piśmie z tej samej daty skarżący złożył "wniosek o zmianę postanowienia co do odrzucenia skargi kasacyjnej". W tych ramach wspomniał o swojej nieznajomości przepisów prawa. Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, z którego wynikałoby, czy pismo "wniosek o zmianę postanowienia co do odrzucenia skargi kasacyjnej" stanowi także wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego pod rygorem przyjęcia, że pismo stanowi wyłącznie uzupełnienie ww. zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zażalenie takie – na ogólnych zasadach – wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia i powinno ono czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sadowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie (art. 194 § 2 i § 3 P.p.s.a.). Jednakowoż, zgodnie z dyspozycją art. 194 § 4 ustawy, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki, choć nie mają one zastosowanie w tym konkretnym przypadku, określone w art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a., stosuje się odpowiednio. W judykaturze powszechnym jest stanowisko, że niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób wymienionych w art. 194 § 4 jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie zażalenia w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA: z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1060/13; z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 318/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest bowiem regułą, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.). Jednym z takich – odpowiednio stosowanych – przepisów jest art. 178 P.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną [tutaj zażalenie – spr.] wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną [zażalenie – spr.], której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, że bez znaczenia dla niniejszego orzeczenia pozostaje odpowiedź skarżącego na wezwanie Sądu z dnia 11 czerwca 2015 r. W przypadku, gdy skarżący uznałby, że jego wniosek z dnia 25 maja 2015 r. stanowi także wniosek o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w dalszej kolejności taki pełnomocnik zostałby ewentualnie ustanowiony, to nie sposób uznać, że dla skuteczności zażalenia z dnia 25 maja 2015 r. wystarczyłby podpis tegoż pełnomocnika pod osobistym zażaleniem skarżącego. Taki stan rzeczy byłby niedopuszczalny w świetle brzmienia art. 194 § 4 P.p.s.a., a w szczególności w wyniku użytego tam sformułowania, iż zażalenie winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Gdyby ustawodawca chciał dopuścić możliwość konwalidacji zażalenia, o jakiej wyżej mowa, to użyłby sformułowania, iż zażalenie winno być podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia prawne i faktyczne, Sąd postanowił odrzucić zażalenie skarżącego z dnia 25 maja 2015 r. jako niedopuszczalne, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 194 § 4 ustawy.