I SA/Gl 264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] określającą A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. Na powyższą decyzję SKO Syndyk Masy Upadłości a Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. (dalej także: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Następnie w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego, zgłaszając swój udział w postępowaniu, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym zawarł również żądanie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy na podstawie decyzji zaskarżonej. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że przystąpienie przez organ do wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczył, że podatnik jest spółką w upadłości likwidacyjnej a postępowanie upadłościowe jest zaawansowane. W przypadku uwzględnienia skargi wcześniejsze wykonanie zaskarżonej decyzji i procedura odzyskania do masy upadłości zapłaconej należności pieniężnej może znacząco przedłużyć postępowanie upadłościowe, a tym samym spowodować prawdopodobne pokrzywdzenie wierzycieli, co – mając na względzie cel postępowania upadłościowego – powoduje konieczność wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika, w sprawie istotny jest też aspekt temporalny, gdyż niezależnie od ewentualnego późniejszego odzyskania kwoty uiszczonego podatku wraz z odsetkami może wystąpić nieodwracalna szkoda po stronie wierzycieli masy upadłości, których płynność finansowa jest niejednokrotnie zagrożona przez brak uzyskania zaspokojenia z masy upadłości. Ponieważ w większości przypadków zaspokojenie wierzycieli w postępowaniu upadłościowym jest jedynie częściowe, brak wstrzymania wykonania decyzji zdaniem pełnomocnika będzie stanowić dodatkowe poszkodowanie wierzycieli masy upadłości. Pełnomocnik skarżącego podnosił też, że orzekając w kwestii wstrzymania wykonania sąd administracyjny musi wziąć pod uwagę oddziaływanie zaskarżonej decyzji na gruncie wszystkich gałęzi prawa, w tym prawa cywilnego. Końcowo pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk, zarządca oraz nadzorca sądowy dokonują czynności na rachunek upadłego lecz w imieniu własnym i odpowiadają za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków. Przedstawione zagrożenia mają więc zdaniem pełnomocnika wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Zaakcentowania wymaga że szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zaznaczyć przy tym jednocześnie trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wskazanie, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12). W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, LEX nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 298/14, LEX nr 1500173). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jest tak dlatego, ponieważ do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki, natomiast do wniosku nie została dołączona jakakolwiek dokumentacja. Nie można tym samym zweryfikować, czy spółka rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem spółce bądź jej wierzycielom znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniono występowania realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Odnosząc się natomiast do zawartego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji żądania wstrzymania wykonania utrzymanej przez nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej podnieść należy, że decyzje organu pierwszej instancji – co do zasady – nie podlegają wykonaniu, dlatego też nie można było orzec w rozpatrywanej sprawie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszoinstancyjny (art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.