I SA/Gl 280/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Anna Tyszkiewicz - Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: Kolegium, organ nadzoru) utrzymało w mocy postanowienie Zastępcy Naczelnika Wydziału Budżetu i Analiz, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w sprawie stanowiska organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów B.B. (dalej: zobowiązany, strona, skarżący) w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, którym: - uznano za zasadne zarzuty zobowiązanego w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu [...], wynikającej z poz. E.2 tytułu wykonawczego nr [...], - odmówiono uwzględnienia zarzutów zobowiązanego w części dotyczącej zaległości z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie bez karty postojowej w dniach: [...] i [...] wynikających z poz. E.1 oraz E.3 tytułu wykonawczego nr [...], - zaktualizowano tytuł wykonawczy nr [...] z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł, - odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na wstępie omówiono stanowisko organu egzekucyjnego, będącego jednocześnie wierzycielem. W tym zakresie podano, że organ egzekucyjny Gminy Miasta C. odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanego w części dotyczącej zaległości z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie bez karty postojowej w dniach: [...] i [...] wynikających z poz. E.1 oraz E.3 tytułu wykonawczego nr [...], wniesionych w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. ze względu na nieistnienie obowiązku. W oparciu o wyjaśnienia Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. organ egzekucyjny stwierdził przesłankę nieistnienia obowiązku w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej przy ul. [...] w dniu [...], wynikającej z poz. E.2 tytułu wykonawczego nr [...]. Natomiast w zakresie postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie bez karty postojowej w dniach: [...] i [...] wynikających z poz. E.1 oraz E.3 tytułu wykonawczego nr [...], nie znaleziono podstaw do potwierdzenia zasadności zarzutu. Postój pojazdu zobowiązanego marki Alfa - Romeo o nr rej. [...] miał bowiem miejsce w obszarze płatnego parkowania na miejscach postojowych oznakowanych konstrukcyjnie, przystosowanych do postoju w miejscach postojowych w pasie drogowym ulic [...] i Alei [...]. Oddzielenie miejsc postojowych inną faktura nawierzchni oraz ozdobnymi słupkami i elementami małej architektury jest w pełni czytelne dla kierujących, a znaki pionowe D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczach znaków uzupełniają informację o płatnych miejscach postojowych. Stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 200, poz. 2181 z późn. zm.) miejsca postojowe konstrukcyjne nie wymagają poziomego oznakowania. Dalej wskazano, że w zażaleniu na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązany podniósł, że w związku z niedostatecznym oznakowaniem miejsc postojowych zaparkowany pojazd znajdował się w miejscach, które nie spełniały kryteriów wyznaczonego miejsca parkowania, gdyż nie było oznaczone jednocześnie znakiem pionowym D-18 oraz adekwatnymi znakami poziomymi P-18, P-19, P-20, P-24, co wynika z rozporządzenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 23 września 2013 r. Powołał się na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 233/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/GI 1228/16 oraz uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt GPS 2/17. Rozważania własne Kolegium rozpoczęło od zacytowania art. 17 § 1, art. 33 § 1 pkt 1 -10, art. 34 § 1 i art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. Następnie zauważono, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta C. występuje jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny, a zatem (w świetle uchwały NSA z dnia 25 czerwca 2017 r., sygn. akt I FPS 4/06) należało w oparciu o art. 34 § 4 u.p.e.a. wydać jedno rozstrzygnięcie, które jest postanowieniem organu egzekucyjnego. Dalej wyjaśniono, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej również: u.d.p) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta), o czym stanowi art. 13b ust. 3 tej ustawy. Wspomnianą opłatę pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 tej u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek omawianej opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i ust. 2 u.d.p.). W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia wskazano, że z akt sprawy wynika, iż pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. kontrolujący opłaty w strefie płatnego parkowania stwierdzili brak opłaconego postoju pojazdu marki Alfa Romeo o numerze rejestracyjnym [...], który zaparkowany był w strefie płatnego parkowania w C. w dniach: [...], [...] oraz [...]. W zaparkowanym pojeździe nie było widocznych wymaganych ważnych kart postojowych potwierdzających dokonanie należnej opłaty, wystawione zatem zostały wezwania do uiszczenia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój pojazdu, które umieszczono za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Dodatkowo sporządzono dokumentację fotograficzną. Z uwagi na brak wpłaty opłaty dodatkowej wierzyciel upomnieniami, wydanymi w trybie art. 15 u.p.e.a., doręczonymi w dniu [...], wezwał zobowiązanego do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania ww. pojazdu. W dniu [...] wierzyciel reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. wystawił na zobowiązanego administracyjny tytuł wykonawczy nr: [...] dotyczący egzekucji należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie w płatnej strefie parkowania: E.1 -dot. ul. [...] w dniu [...] E.2 - dot. ul. [...] w dniu [...], E.3 - dot. Al. [...] w dniu [...] Powyższy administracyjny tytuł wykonawczy został skierowany do organu egzekucyjnego Gminy Miasta C. w dniu [...], celem realizacji. Po zbadaniu dopuszczalności egzekucji administracyjnej i stwierdzeniu braku formalnych uchybień organ egzekucyjny dopuścił powyższe tytuły wykonawcze do egzekucji oraz nadał im klauzule wykonalności. Egzekucję administracyjną na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny wszczął w dniu [...] poprzez doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia [...]. Pismem z dnia [...] zobowiązany wniósł zarzuty w oparciu o przesłankę z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podnosząc nieistnienie obowiązku i wskazując na niedostateczne oznakowanie miejsc postojowych w strefie ograniczonego postoju w C.. W związku z powyższymi zarzutami organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowania egzekucyjnego oraz zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. o wypowiedź w zakresie zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi Dyrektor MZDiT w C. w kolejnych pismach z dnia [...], [...] i [...] przedstawił swoje stanowisko. W oparciu o powyższe wypowiedzi organ egzekucyjny w postanowieniu nr [...] z dnia [...] uznał za zasadne zarzuty w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu [...], wynikającej z poz. E.2 tytułu wykonawczego nr [...] oraz jednocześnie odmówił uwzględnienia zarzutów w części dotyczącej zaległości z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie bez karty postojowej w dniach: [...] i [...] wynikających z poz. E.1 oraz E.3 tytułu wykonawczego nr [...]. Następnie Kolegium wyjaśniło, że w związku z rozbieżnościami w interpretacji i stosowaniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. NSA w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 9 października 2017 r. uchwałę (sygn. akt II GPS 2/17), w której stwierdził, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Tym samym NSA przychylił się do stanowiska, które przyjął wcześniej w wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2356/15. W uchwale tej zauważono ponadto, że do powstania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 u.d.p. przyczynia się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do określenia "wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania". Również w omawianej sprawie kluczowe znaczenie ma rozumienie użytego w art. 13b ust. 1 u.d.p. określenia "wyznaczone miejsce postoju", z którym koresponduje treść art. 13b ust. 6 pkt 1 tej ustawy mówiąca o wyznaczaniu w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Regulacje dotyczące zagadnienia wyznaczania w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów wymagają – jak dalej zauważyło Kolegium – nie tylko analizy przepisów ustawy o drogach publicznych, ale również analizy regulacji zawartych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 128), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., poz. 2181 z późn. zm. - w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014 r., nadanym rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 23 września 2013 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych. Zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. znak D-44 "strefa płatnego parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu jest pobierana opłata, natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-55 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). W strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Według § 52 ust. 1 tego rozporządzenia znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych (...). Ponadto zgodnie z treścią § 90 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów (ust. 2), a znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową (ust. 3). Aktualna regulacja rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w § 1 stanowi, że szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach dla znaków drogowych pionowych - określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a dla znaków drogowych poziomych - określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 w pkt 5.2.50. prawodawca wskazał, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Ponadto prawodawca zawarł tam regulację, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Wskazana treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. obowiązuje od dnia 14 lutego 2014 r. i została wprowadzona na mocy § 1 pkt 1 lit. a. rozporządzenia z dnia 23 września 2013 r. Nadto podkreślono, że pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w zdaniu pierwszym stanowi: "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk." Dalej organ nadzoru zauważył, że NSA we wspomnianej uchwale podniósł, że na tle wskazanych powyżej przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. Sąd zauważył jednak, że w tej interpretacji należy uwzględnić również funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Z kolei znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak, to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13 b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przenosząc powyższe rozważania NSA na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, że z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że w dniu [...] pojazd zobowiązanego został zaparkowany w strefie płatnego parkowania w miejscu postojowym przy ul. [...] w C., które znajduje się w zatoczce postojowej wyznaczonej przez krawężnik najazdowy od strony jezdni oraz krawężnik oddzielający zatoczkę od chodnika, wyznaczony przez krawężniki obrys miejsca przeznaczonego na postój pojazdu jednoznacznie wyznacza sposób parkowania (ukośny). Nawierzchnia zatoczki postojowej zbudowana jest z kostki betonowej koloru szarego z pasami rozdzielającymi z kostki koloru czerwonego i wyraźnie odróżnia się od nawierzchni asfaltowej ul. [...] oraz od nawierzchni chodnika. Z kolei w dniu [...] ww. pojazd został zaparkowany w miejscu postojowym w Alei [...] w C., która po rewitalizacji dokonanej przy wykorzystaniu środków unijnych posiada urządzone miejsca postojowe wyznaczone konstrukcyjnie, oznakowane pionowo znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku, a pod znakiem umieszczona jest dodatkowa tablica informujące o sposobie parkowania. Miejsca postojowe w Alei [...] od jezdni oddzielone są inną fakturą nawierzchni z kostki granitowej, a od powierzchni chodnika miejsca te oddzielone są ozdobnymi słupkami blokującymi oraz innymi elementami małej architektury (kosze na odpady, donice z kwiatami), co w sposób jednoznaczny pozwala na odróżnienie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania. W ocenie Kolegium powyższe miejsca postojowe spełniają wszelkie wymogi do uznania ich za postojowe stanowiska konstrukcyjne, tj. miejsca postojowe o odpowiedniej podbudowie, które są konstrukcyjnie przystosowane do postoju pojazdów, wykonane przy wykorzystaniu odmiennego materiału, czy też z tego samego materiału, lecz o innej kolorystyce, które, w myśl 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., nie wymagają umieszczenia oznakowania poziomego, tj. linii wyznaczających stanowiska postojowe. Przyjęte przez skład 7 sędziów w uchwale NSA z dnia 9 października 2017 r. znaczenie określenia "wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania" wskazuje – jak dalej podkreślił organ nadzoru, że wprawdzie miejsca płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane, to jednak znakom pionowym należy przypisać rolę decydującą w wyznaczonym miejscu płatnego postoju. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, w obu omawianych przypadkach, w których postój odbywał się na miejscu postojowym wyznaczonym konstrukcyjnie, brak oznakowania poziomego nie oznacza, że jest to miejsce bezpłatnego parkowania, lecz miejsce postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w omawianych przypadkach miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania, pomimo że oznakowane są wyłącznie znakami pionowymi, to z uwagi na fakt, że wyznaczone są konstrukcyjnie, spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Nadto nadmieniono, że realizacja normatywnego oznakowania poziomego na nieregularnej nawierzchni z kostki granitowej niezależnie od przyjętej technologii jest w dużej mierze utrudniona ze względu na naturalne nierówności powierzchni i słabą przyczepność, które stanowią o efekcie finalnym, mogącym w znacznym stopniu odbiegać od wymaganych parametrów technicznych. Również ewentualne korekty oznakowania poziomego w Alei [...], związane z likwidacją wybranych fragmentów linii, przysporzyłyby, niewspółmiernych do efektu, trudności związanych z usunięciem pozostałości oznakowania z płyt granitowych, co wydaje się być niemożliwe bez fizycznego zniszczenia nawierzchni w reprezentacyjnej części miasta, np. poprzez frezowanie, które i tak jest mocno utrudnione z powodu wspomnianych wyżej nierówności powierzchni oraz twardości materiału, na którym to malowanie byłoby wykonane. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego zarzutu wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego do czasu rozpoznania skargi przez Sąd . 3) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł na wstępie, że w związku z niedostatecznym oznakowaniem miejsc postojowych nie istnieje obowiązek uiszczania opłaty postojowej. Opłatę za parkowanie w strefie płatnej można bowiem pobierać tylko w wyznaczonym miejscu, oznaczonym jednocześnie znakiem pionowym i poziomym. Miejsca postojowe nie były jednocześnie oznaczone znakami poziomymi i pionowymi. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Na mocy noweli Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r., która weszła w życie w dniu 14 lutego 2014 r. w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się jednocześnie znakiem pionowym D-18 oraz adekwatnymi znakami poziomymi: P-18, P-19, P-20, P-24. Z dniem 14 lutego 2014 r. część miejsc postojowych w C. przestała spełniać te wymagania. Miało to związek ze zmianą Rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że naliczanie opłaty za postój, a także opłaty dodatkowej nie jest możliwe, jeśli miejsce parkowania zostało oznakowane jedynie znakiem pionowym lub jedynie znakiem poziomym. Stanowisko to potwierdził WSA w Gliwicach w wyrokach z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt I SA/GI 342/17 i I SA/GI 343/17. Tym samym zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., co do nieistnienia obowiązku jest zasadny. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie organu nadzoru z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...], którym m.in. uznano za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu [...] w C. przy ul. [...], a jako niezasadne oceniono zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku w części dotyczącej zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu [...] w C. przy ul. [...] oraz w dniu [...] w Al. [...] w C.. Skarżący sformułował zarzut nieistnienia obowiązku podnosząc, że nie był zobowiązany do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania albowiem miejsca, w którym zaparkował samochód nie były jednocześnie oznaczone znakami poziomymi i pionowymi. Organ egzekucyjny z aprobatą organu nadzoru zanegował to twierdzenie, podnosząc, że wskazane miejsca postoju przy ul. [...] i Al. [...] w strefie płatnego parkowania wyznaczone są konstrukcyjnie, a zatem spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13 b ust. 1 u.d.p. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się zatem wokół warunków dopuszczalności pobierania opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w miejscach, co do których organy obu instancji twierdzą, że zostały wyznaczone konstrukcyjnie, a zatem, zgodnie z pkt 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., poz. 2181 ze zm. - w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014 r., nadanym rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 23 września 2013 r.) nie wymagają wyznaczenia za pomocą znaków poziomych. Bezsporne jest natomiast, że skarżący, nie uiszczając opłaty, zaparkował pojazd o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w C. w dniu [...] przy ul. [...], a w dniu [...] w Al. [...]. Rozstrzygając zarysowany wyżej spór wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione enumeratywnie w tym przepisie, wśród których ustawodawca wymienia m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta, będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, a co za tym idzie nie było konieczności, przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a., zwracania się do wierzyciela o uprzednie wydanie postanowienia zawierającego stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W dalszej kolejności skonstatować należy, że obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie zaś do art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ponadto, zgodnie z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p., organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów. Art. 13f ust. 1 u.d.p. stanowi zaś, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wyznaczanie w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów objęte jest także regulacjami zawartymi w przepisach wykonawczych, tj.: - rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r., poz. 1393 – dalej: rozporządzenie z dnia 31 lipca 2002 r.); - rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., poz. 2181 ze zm. – dalej: rozporządzenie z dnia 3 lipca 2003 r.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 lutego 2014 r., nadanym rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1326 – dalej: rozporządzenie z dnia 23 września 2013 r.) Rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. oraz z dnia 3 lipca 2003 r. i zmieniające je rozporządzenie z 23 września 2013 r. zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 2007 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.), czyli nie są aktami wykonawczymi do u.d.p. Niewątpliwie jednak przepisy ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym należą do tej części systemu prawa, która jest związana z materią organizacji ruchu drogowego. Należy je zatem uwzględnić przy interpretacji art. 13, 13b i 13f u.d.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. aktI OSK 2356/13). Zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. znak D-44 "strefa parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu jest pobierana opłata. Według § 52 ust. 1 tego rozporządzenia znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych (...). Z kolei treść § 90 ust. 2 i 3 tego samego rozporządzenia wskazuje że znak P-18 "stanowisko postojowe" wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów (ust. 2), a znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową (ust. 3). Szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach dla znaków drogowych pionowych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., a dla znaków drogowych poziomych - załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w pkt 5.2.50. prawodawca wskazał, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Ponadto zawarł regulację, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Z kolei pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. (zdaniem pierwsze) stanowi, że "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk." Jak wynika z zacytowanych wyżej regulacji egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek powstał z mocy prawa, a więc jego zasadność nie była uprzednio weryfikowana w żadnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym. Zatem to dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, kwestie zasadności egzekwowanego obowiązku i wystawienia tytułu wykonawczego mogą i powinny być wyjaśnione. Uznać więc należy, że w sprawach tego rodzaju (gdy obowiązek powstaje z mocy prawa), organ egzekucyjny, który jest zarazem wierzycielem, zobowiązany jest do wyjaśnienia podnoszonych zarzutów i do wykazania (udowodnienia), że egzekwowany obowiązek istnieje na podstawie obowiązujących regulacji prawnych, przy uwzględnieniu zasad postępowania dowodowego określonych w przepisach k.p.a., które (na mocy art. 18 u.p.e.a.) mają "odpowiednie zastosowanie" w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie sprostały wskazanemu wyżej obowiązkowi. Zważyć bowiem należy, że twierdzenie organów obu instancji o istnieniu egzekwowanego obowiązku oparte jest na założeniu, że pojazd zaparkowano w miejscach wyznaczonych konstrukcyjnie. Organ egzekucyjny wskazał ogólnie (nie odnosząc się precyzyjnie do poszczególnych lokalizacji objętych niniejszą sprawą), że pojazd zaparkowano na oznakowanych i konstrukcyjnie przystosowanych do postoju miejscach postojowych w pasie drogowym ul. [...] i Al. [...] Jednocześnie skonstatował, że oddzielenie miejsc postojowych inną fakturą nawierzchni oraz ozdobnymi słupkami i elementami małej architektury jest w pełni czytelne dla kierujących, a gęsto ustawione znaki pionowe D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczach znaków uzupełniają informację o miejscach postojowych płatnych. Z kolei organ nadzoru zawarł w zaskarżonym postanowieniu opis, w którym podał, że z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej wynika, że w dniu [...] pojazd zaparkowano w miejscu postojowym przy ul. [...], które znajduje się w zatoczce postojowej wyznaczonej przez krawężnik najazdowy od strony jezdni oraz krawężnik oddzielający zatoczkę od chodnika, wyznaczony przez krawężniki obrys miejsca przeznaczonego na postój pojazdu jednoznacznie wyznacza sposób parkowania (ukośny). Nawierzchnia zatoczki postojowej zbudowana jest z kostki betonowej koloru szarego z pasami rozdzielającymi z kostki koloru czerwonego i wyraźnie odróżnia się od nawierzchni asfaltowej ul. [...] oraz od nawierzchni chodnika. W zakresie parkowania w Alei [...] podano natomiast, że posiada ona urządzone miejsca postojowe wyznaczone konstrukcyjnie, oznakowane pionowo znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku, pod znakiem umieszczona jest dodatkowa tablica informujące o sposobie parkowania. Omawiane miejsca postojowe w tej alei są oddzielone od jezdni inną fakturą nawierzchni z kostki granitowej, a od powierzchni chodnika ozdobnymi słupkami blokującymi oraz innymi elementami małej architektury (kosze na odpady, donice z kwiatami), co w sposób jednoznaczny pozwala na odróżnienie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania. W odniesieniu do pierwszej lokalizacji zauważyć należy, że w opisie miejsca parkowania przy ul. [...] w ogóle nie wspomniano o oznakowaniu go znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku. Okoliczność taka nie wynika także z dokumentacji fotograficznej załączonej do akt przekazanych Sądowi. Z sześciu zdjęć opatrzonych datą [...], dwa obrazują usytuowanie pojazdu, a jedno z nich pozwala stwierdzić, że stanowiska, na którym zaparkowano pojazd jest oddzielone od sąsiednich pasami rozdzielającymi z kostki koloru czerwonego. Żadne ze zdjęć nie wskazuje natomiast oznakowania przy użyciu znaków pionowych, o których nie wspomniano także w opisie tej lokalizacji. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że w załączniku nr 1 w pkt 5.2.50. prawodawca wskazał, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Ponadto zawarł regulację, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Jednocześnie wskazać należy, że w tezie uchwały siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17 stwierdzono, że zgodnie z art. 13 b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u. d .p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Jednocześnie w uchwale tej, którą Sąd jest związany z uwagi na treść art. 269 P.p.s.a., wyrażono pogląd, że: "miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D–18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych". Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej niejasności, co do oznakowania miejsca postoju przy ul. [...] znakami pionowymi muszą być usunięte, aby można było zasadnie twierdzić, że skarżący w dniu [...] zobowiązany był opłacić postój w tej lokalizacji. Dla wykazania, że przedmiotowy pojazd parkował na stanowisku postojowym w strefie płatnego parkowania bez wymaganej opłaty należy niewątpliwie odwołać się do dokumentacji fotograficznej (co zasadnie nakazano w wyrokach tutejszego Sądu: z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 342/17 i I SA/Gl 343/17 dotyczących kolejno: opłat za parkowanie pojazdu tego samego skarżącego w dniu [...] przy ul. [...], w dniu [...], w dniu [...] i [...] w Alei [...], w dniu [...] przy ul. [...], w dniu [...] w Al. [...] oraz w dniu [...] w Al. [...]). Co do parkowania w Alei [...], wskazano wprawdzie na oznakowanie pionowe znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku oraz dodatkową tablicą informującą o sposobie parkowania. Twierdząc natomiast, że ulica ta posiada urządzone miejsca postojowe wyznaczone konstrukcyjnie, podano że omawiane miejsca postojowe są oddzielone od jezdni inną fakturą nawierzchni z kostki granitowej, a od powierzchni chodnika ozdobnymi słupkami blokującymi oraz innymi elementami małej architektury (kosze na odpady, donice z kwiatami). W tym miejscu przypomnieć należy, że pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. (zdaniem pierwsze) stanowi, że "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk." Nadto prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdza, że wspomniane oznakowanie poziomie powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi. Z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Wbrew twierdzeniom organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest zatem wystarczające, aby - jak wynika z przytoczonego wyżej opisu oraz załączonych zdjęć – obszar przeznaczony na parkowanie odróżniał się inną fakturą nawierzchni z kostki granitowej, a od powierzchni chodnika był oddzielony ozdobnymi słupkami blokującymi oraz innymi elementami małej architektury. Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych. Ocena zasadności zarzutów skarżącego, w których wskazał on na nieistnienie obowiązku opłacenia postoju w lokalizacjach, w których pozostawił on pojazd w dniach [...] i [...], wymaga zatem wykazania z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej, że w tych dniach samochód zaparkowano na stanowiskach (a nie obszarach) ustalonych konstrukcyjnie i oznakowanych znakami pionowymi. Odnośnie parkowania w dniu [...] przy ul. [...] organ egzekucyjny zasadnie stwierdził, że nie podlegało ono opłacie. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., zobowiązując właściwy organ, aby uwzględnił przedstawioną przez Sąd argumentację i zalecenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi.