I SA/Gl 285/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę; Powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez K. P., pełnomocnika notarialnego G. J., pismem z dnia [...] r. radca prawny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Do skargi dołączono pełnomocnictwo z dnia [...] r., na mocy którego K. P. – pełnomocnik notarialny G. J. udzielił umocowania radcy prawnemu do reprezentowania G. J. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wśród załączników odnotowano nadto pełnomocnictwo notarialne z dnia [...] r., którym G. J. ustanowiła swojego syna – K. P. między innymi "do reprezentowania Jej osoby we wszelkich sprawach sądowych, a dotyczących Jej osoby, składania również środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego." Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał radcę prawnego H. K. działającą jako pełnomocnik skarżącej, do uzupełnienia braku skargi przez uzupełnienie pełnomocnictwa o wykazanie, że K. P. został umocowany przez G. J. do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi. Dla dopełnienia tych czynności procesowych zakreślono siedmiodniowy termin i pouczono przy tym, że nie usunięcie braku skargi w tym terminie skutkować będzie odrzucenie skargi. Wezwanie tej treści doręczono pełnomocnikowi skarżącej radcy prawnemu H. K. w dniu 29 kwietnia 2004 r., co wynika z potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach sprawy. Pismem z dnia 4 maja 2004 r. pełnomocnik skarżącej – K. P. wniósł o "przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi." Należało w tym miejscu odnotować, że sprawa ze skargi G. J. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach. Postanowieniem z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt I SA/Ka 1393/01 – z powodu nie usunięcia braku skargi – Sąd ten odrzucił skargę G. J.. Uznano, że odpis tego orzeczenia doręczono stronie skarżącej w dniu 30 listopada 2001 r. Pismem z dnia 14 stycznia 2004 r., zamieszczonym w aktach sprawy o sygn. I SA/Ka 1393/01, pełnomocnik G. J. radca prawny H. K. wniosła "o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r." Po uprzednim wezwaniu pełnomocnika do uzupełnienia wniosku przez wykazanie, że K. P. został umocowany przez G. J. do reprezentowania jej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wskutek wadliwego usunięcia braku wniosku, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został – postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2004 r. – odrzucony. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 29 września 2004 r. W dniu 4 maja 2004 r. ( data nadania w urzędzie pocztowym ) K. P. wniósł zażalenie na ostatnie z wyżej wymienionych postanowień Sądu. Zażalenie to zostało rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny i postanowieniem z dnia 21 grudnia 2004 r. oddalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Należało zatem stwierdzić, że skarga z dnia [...] r. jest ponowną skargą dotyczącą tej samej sprawy, która już uprzednio została prawomocnie zakończona. Z tych względów skarga ta podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należało zauważyć, że w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu ( art. 36 p.p.s.a.) Z tych względów podstawą przyjęcia braku formalnego skargi w postaci niezgodnego z wymogami pełnomocnictwa procesowego, określonymi przytoczonymi wyżej przepisami, była w niniejszym przypadku wykładnia gramatyczna pełnomocnictwa z dnia [...] r., na mocy którego G. J. udzieliła umocowania dla swojego syna K. P.. Wykładnia językowa treści tego umocowania skutkowała uznaniem, że zakres tego pełnomocnictwa nie obejmuje reprezentacji przed sądami administracyjnymi, a upoważnia K. P. do występowania w imieniu jego matki jedynie przed sądami powszechnymi. Obowiązujący, w dacie redagowania tego pełnomocnictwa, system polskiego wymiaru sprawiedliwości zakładał podział strukturalny i kompetencyjny na : Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe ( art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Kognicja tych sądów została wyraźnie rozdzielona, co podkreśla art. 184 ustawy zasadniczej. Z tych względów zakres umocowania zredagowany przez notariusza, co sugeruje redakcję fachową a zatem precyzyjną, nie może być odczytywany inaczej jak tylko dosłownie. Stwierdzono zatem, że umocowanie pełnomocnika będącego radcą prawnym nastąpiło przez nieuprawnioną osobę – K. P., który nie posiadał właściwego pełnomocnictwa od skarżącej G. J.. Z kolei odpowiedź na wezwanie Sądu do uzupełnienia braku skargi nie sanowała – zdaniem Sądu – wadliwości pierwotnego umocowania udzielonego dla K. P.. Termin zakreślony dla usunięcia braku skargi przez uzupełnienie pełnomocnictwa jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. i jako taki nie podlega przedłużeniu. Z tych względów należało na marginesie stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot, który nie posiadał takiego uprawnienia, co po myśli art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 tej ustawy, jak i art. 58 § 2 p.p.s.a. winno skutkować odrzucenie skargi.