I SA/Gl 288/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] nr [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania a dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, iż skarga podatnika została w całości uwzględniona. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości między innymi zaskarżoną do Sądu decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lutego 2012r. skarżący wezwany został do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi albo nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 9 marca 2012 r. W piśmie z dnia 12 marca 2012 r. skarżący wskazał, iż wobec wydanej w dniu [...] decyzji jego skarga jest bezprzedmiotowa. Oświadczył, że wnosi "o wycofanie przedmiotowej skargi" i nie podejmowanie dalszych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 tejże ustawy wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy, określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m. in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z uwagi na powyższe wezwano skarżącego, w trybie art. 49 P.p.s.a., do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Ponadto, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Podkreślić jednak trzeba, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Skarga dotknięta takimi brakami (do których należy niewątpliwie brak podpisu strony) podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą (por. między innymi postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10, LEX nr 668289). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.