I SA/Gl 295/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych wskutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W ramach urzędowego formularza wniosku z dnia 13 listopada 2012 r. A.M. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W jego motywach wyjaśnił, że po dokonaniu wszystkich niezbędnych opłat niewiele środków pieniężnych pozostaje mu "na życie". Podkreślił przy tym, że łączny dochód jego gospodarstwa domowego stanowi kwotę 1.880,00 zł netto. Do stałych opłat zaliczył: spłatę kredytu (250 zł); należność z tytułu zużycia wody (55 zł); koszt zakupu lekarstw (430 zł); należność za korzystanie z usług telekomunikacyjnych (187 zł); należność z tytułu zużycia energii elektrycznej (160 zł); opłatę za wywóz śmieci (28 zł) oraz koszt zakupu opału (550 zł). Łącznie 1.660,00 zł. W treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zeznał nadto, że posiada "1/2 domu" o pow. 84 m². Odnotował nadto, że komornik dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego jego żony. Zestawiając przywołane wyżej oświadczenie z analizą akt administracyjnych sprawy, referendarz sądowy zdecydował się na wezwanie skarżącego do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych. Wezwanie z dnia 20 listopada 2012 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 26 listopada 2012 r. Ów wezwanie pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego, a zatem termin zakreślony na uzupełnienia wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 3 grudnia 2012 r. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (vide pkt 4 druku PPF). Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 w zw. z art. 211 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym słowo "wykazać", w znaczeniu w jakim użyte zostało w treści art. 246 P.p.s.a., oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777). Przyszło zatem stwierdzić, że skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem, ponieważ w ogóle nie zareagował na wezwanie do uzupełniania danych zawartych we wniosku. Fakt ten uniemożliwia weryfikację jego oświadczeń, co więcej może wzmocnić wątpliwości, co do ich wiarygodności, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę jego możliwości płatniczych. Brak dokumentów wymaganych wezwaniem referendarza sądowego nie pozwala przede wszystkim ustalić ponad wszelką wątpliwość pełnego kręgu osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, a tym samym osób, które w jakikolwiek sposób mogą wpływać na możliwości płatnicze wnioskodawcy np. poprzez partycypację w ponoszeniu stałych kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości. Akcentowana tutaj bierność procesowa skarżącego nie pozwala uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05). W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.