I SA/Gl 296/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek. Do skargi z dnia 7 marca 2011 r. na oznaczoną wyżej w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżący załączył między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie jest w stanie uiścić jednorazowo nałożonego na niego zobowiązania podatkowego, gdyż z uwagi na przewlekłą chorobę kręgosłupa (przepuklina międzykręgowa) od 2010 roku pozostaje bez zatrudnienia, a jedynym żywicielem rodziny jest obecnie jego żona, która przebywa na emeryturze. Wskazał, że brak możliwości zarobku powoduje, iż koszty które ponoszą w skali miesiąca w zakresie bieżących opłat w sposób znaczący uszczuplają otrzymywane przez jego żonę środki z tytułu emerytury. W jego opinii natychmiastowe wykonanie przedmiotowej decyzji skutkowałoby pozbawieniem ich środków do życia. Podkreślił jednocześnie, iż ewentualne wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, bowiem robi on wszystko, aby kwota zaległości podatkowej po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji przez Sąd, była przez niego możliwa do spłacenia (w tym miejscu wskazał, że wniesiono o rozłożenie na raty spłaty ww. zobowiązania podatkowego). Ponadto podniósł, że w sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek. Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, odnotować trzeba w pierwszej kolejności, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczona regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem skarżący ograniczył się jedynie do sprecyzowania żądania, podając jego bardzo lakoniczne uzasadnienie. Poprzestał mianowicie na krótkim przedstawieniu faktów dotyczących jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Nie przedstawił natomiast żadnych dokumentów, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją pierwszoinstancyjną, która jest naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak jest natomiast podstaw, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie ma również dowodów, by wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia", ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.