I SA/Gl 299/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz Sędzia NSA Przemysław Dumana Asesor WSA Teresa Randak/sprawozdawca/ Protokolant Anna Charchuła po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i E. K. – Przedsiębiorstwa "A" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości: 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę [...]zł. ( słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) orzeka, że decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił B. i E. K. wymiar podatku od nieruchomości na 2004 r. w wysokości [...] zł. za okres od miesiąca kwietnia do grudnia 2004 r. Organ podatkowy wskazał, że aktem notarialnym z dnia [...] r. podatnicy nabyli od [...] Spółdzielni Pracy prawo użytkowania wieczystego gruntu, położonego w W., przy ul. A wraz z prawem własności usytuowanego na nim budynku i urządzeń. W akcie tym nabywcy złożyli oświadczenie, że prawa te nabyli na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzonej pod nazwą " A". Zmiana użytkowników wieczystych nabytego gruntu została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków, co zostało potwierdzone zaświadczeniem z dnia [...] 2004. Starostwa Powiatowego w W.. Podatnicy w dniu [...] 2004 r. złożyli w organie podatkowym informacje w sprawie nieruchomości, dołączając decyzję z dnia [...] nr [...] Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych w sprawie spełnienia przez firmę " A" prowadzącej zakład w W., przy ul. A, warunków dla zakładu pracy chronionej okreslonych w art. 19 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 46, poz. 201 z późn. zm.). Organ podatkowy stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm.) od podatku od nieruchomości zwolnieni są prowadzący zakład pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub aktywności zawodowej albo zaświadczeniem. Zdaniem organu podatkowego, przepis ten obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. wyklucza możliwość korzystania ze zwolnienia prowadzących zakład pracy chronionej na podstawie decyzji wydanej przez Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych, jaką posiadają podatnicy. Powołując się na treść art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 200, poz. 1683 ) organ podatkowy wskazał, że ze zwolnienie od podatku od nieruchomości na dotychczasowych warunkach, korzystają tylko te zakłady pracy chronionej, które uzyskały status tego zakładu przed dniem 1 stycznia 2003 r. przy czym okres tego zwolnienia został ograniczony do trzyletniego terminu wynikającego z decyzji przyznającej ten status. Taka treść przepisu, przesądziła zdaniem organu podatkowego, że na dotychczasowych warunkach mogły korzystać ze zwolnienia jedynie te podmioty, które spełniały łącznie następujące warunki: - decyzją administracyjną uzyskały status zakładu pracy chronionej lub aktywności zawodowej na określony trzyletni okres, - decyzja ta została wydana przed dniem 1 stycznia 2003 r. Niespełnienie którejkolwiek z przesłanek stanowiło przeszkodę do korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na dotychczasowych zasadach, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r. Organ podatkowy, podkreślił, że prowadzący zakład pracy chronionej jest przedsiębiorcą, a więc podlega opodatkowaniu stawką określoną dla nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego prowadzącego działalność gospodarczą. Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy przyjmując stawki podatku ustalone przez Radę Miejską w uchwale z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na 2004 r. oraz zwolnień z tego tytułu ustalił wymiar podatku w łącznej wysokości [...] zł. Od decyzji tej podatnicy wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W uzasadnieniu odwołania wskazano na naruszenie treści art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, poprzez przyjęcie że stronom nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości. Jak podnieśli odwołujący się, z dniem 1 stycznia 2003 r. dokonano zmiany treści art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w ten sposób, że prowadzących zakład pracy chronionej zobligowano do zgłoszenia wojewodzie przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie działalności objętej decyzją o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Zdaniem odwołujących obowiązek zgłoszenia przedmiotów opodatkowania dotyczył tylko tych podmiotów, które nie posiadały w dacie wejścia przepisu statusu zakładu pracy chronionej lub aktywności zawodowej. Za taką interpretacją przemawiała treść art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, zgodnie z którym w stosunku do podmiotów prowadzących zakład pracy chronionej na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2003 r., stosuje się zwolnienie podatkowe od nieruchomości na zasadach dotychczasowych, z tym że okres tych zwolnień, w stosunku do decyzji wydanych przed 1 styczniem 2003 r. ograniczono do trzech lat. W ocenie odwołujących, przysługiwało im zatem prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, albowiem wypełniali dyspozycję art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, gdyż posiadali decyzję wydaną na czas nieokreślony przyznającą status zakładu pracy chronionej, a zatem zwolnienie z tytułu podatku od nieruchomości obejmuje zakład przez nich prowadzony do końca 2005 r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady pracy chronionej i aktywności zawodowej, w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem o zajętych nieruchomościach na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących prowadzącymi zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej. Z treści wskazanego przepisu wynika, że zwolnienie z podatku od nieruchomości ma charakter zwolnienia podmiotowo – przedmiotowego, albowiem uprawnionym do skorzystania z niego jest jedynie podatnik prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej, ale wyłącznie w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, przy czym zgłoszenie to wojewoda potwierdza w formie decyzji lub zaświadczenia. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że do podatników nie miał zastosowania art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, gdyż nie posiadali oni decyzji przyznającej im status prowadzących zakład pracy chronionej, albowiem decyzja Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] r., została wydana na podstawie nieobowiązującej ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 46, poz.201 z późn. zm.) i określała, że zakład spełnia warunki zakładu pracy chronionej. Nowa ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), w art. 31 w zasadniczy sposób zmieniła dotychczasową regulację, określając, że przedmiotowe zwolnienie dotyczy prowadzących zakład pracy chronionej i obejmuje wyłącznie przedmiot opodatkowania tego zakładu, a podatnicy dysponują nieobowiązującą już decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych, gdyż art. 19 ustawy o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, na podstawie którego podatnicy otrzymali decyzję, obowiązywał tylko do 30 czerwca 1998 r. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez pełnomocnika podatników do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: a) art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw – poprzez przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości, b) art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych – poprzez bezpodstawne przyjęcie, że z dniem wejścia w życie tej ustawy skarżący utracili prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących zakwestionował pogląd wyrażony przez organ odwoławczy dotyczący braku decyzji przyznającej podatnikom status prowadzących zakład pracy chronionej. W ocenie pełnomocnika przyznanie statusu zakładu pracy chronionej zarówno przez pełnomocnika do spraw osób niepełnosprawnych, jak i wojewodę ma charakter decyzji konstytutywnej, a pozbawienie jej mocy prawnej musi wynikać z przepisu prawa lub odrębnej decyzji. Organ nie był zatem uprawniony do wskazywania w sposób dorozumiany, że decyzja pełnomocnika utraciła swoją moc. Jako dowód skarżący dołączyli do skargi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie spełnienia przez "A", warunków określonych w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta W. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie pełnomocnik podniósł, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. zmienił w trybie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.) decyzję Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] r. w ten sposób, że sentencja decyzji otrzymała brzmienie "A B. K., E. K. ul. A, [...]-[...] W., od dnia [...] 1994 r. spełnia warunki określone dla zakładu pracy chronionej". Zdaniem pełnomocnika decyzja ta potwierdza podniesioną argumentację skargi, a ponadto w sposób bezsporny rozstrzyga kwestię zgłoszenia Wojewodzie [...], przedmiotu opodatkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd rozważył co następuje. Skarga jest zasadna, jednakże w zasadniczej części z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy wystąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego zawiera uchybienia, które uzasadniają jej uchylenie. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi interpretacja przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, a w konsekwencji zasadność opodatkowania podatników podatkiem od nieruchomości za 2004 r. kwotą [...] zł. Przechodząc do zarzutu skargi dotyczącego bezzasadnego uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] r. nr [...] utraciła swoją moc, a w rezultacie, że skarżący nie prowadzili zakładu posiadającego przymiotu zakładu pracy chronionej, nie znajduje ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia. Wyprowadzenie przez organ odwoławczy wniosku, że decyzja ta jest nieobowiązującą, a więc że nie istnieje w obrocie prawnym , z brzmienia art. 69 ustawy o rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym art. 19 ustawy o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych obowiązuje do dnia 30 czerwca 1998 r., pomimo że ustawa ta straciła moc z dniem 31 grudnia 1998 r., jest niezasadny i sprzeczny z zasadami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.) w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "kpa", a wynikających z art. 16 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji administracyjnych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego też należy do kardynalnych zasad systemu ogólnego postępowania administracyjnego. Formalna strona zasady ogólnej trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wyraża się w tym, że decyzja obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. W doktrynie decyzje ostateczne, określane są jako korzystające z domniemania mocy obowiązującej , a jedynym skutecznym sposobem pozbawienia decyzji jej mocy jest wydanie nowej decyzji. Wydanie jednak decyzji, która wyeliminowała by z obrotu prawnego decyzję ostateczną podlega szczególnym, ściśle określonym regulacjom, do których należy m.in. uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie przepisów szczególnych. W rozpatrywanej sprawie, przepisem szczególnym regulującym zasady funkcjonowania zakładów pracy chronionej, jest ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, która z dniem 1 stycznia 1998 r., uchyliła dotychczasową ustawę z 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych. Uchylenie tej ustawy, nie zrodziło automatycznych skutków, jak przyjął to organ odwoławczy, w postaci uchylenia decyzji wydanych w jej trybie, o czym świadczy m.in. regulacja zawarta w art. 64 tej ustawy, zgodnie z którym zakłady pracy, które uzyskały status zakładu pracy chronionej przed dniem wejścia w życie ustawy, zobowiązane zostały do zwiększenia stanu zatrudnienia do wysokości określonej w art. 28 ust. 1 ustawy do dnia 30 czerwca 1998 r. Przepis ten koresponduje z treścią wskazanego przez organ odwoławczy przepisu art. 69 i jest jego uzupełnieniem, bowiem do dnia 30 czerwca 1998 r. zakłady pracy chronionej mogły zatrudniać dwudziestu pracowników, na podstawie dotychczas obowiązującego art. 19 ustawy o rehabilitacji i zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Konstatacja zatem organu odwoławczego, że skarżący prowadzili zakład, któremu nie przysługiwał przymiot zakładu pracy chronionej jest w świetle wskazanych regulacji bezpodstawna, a zatem zarzut pełnomocnika, w tej materii zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie. Nie ma natomiast, w ocenie Sądu racji pełnomocnik, zarzucając organom podatkowym naruszenie art. 9 ustawy o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw. Analizując treść tego przepisu, należy podnieść, że na dotychczasowych, a więc obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r. zasadach podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości te zakłady pracy chronionej, które łącznie spełniały dwie przesłanki tj.: a) status zakładu pracy chronionej uzyskały przed dniem 1 stycznia 2003 r., b) nie minął trzyletni okres od dnia wydania decyzji, w sprawie przyznania tego statusu zakładowi. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia gramatyczna jego wykładnia, a taką należy stosować w odniesieniu do zwolnień podatkowych, które stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które uznały, generalnie ujmując zagadnienie, iż w sprawach ulg i zwolnień prymat ma wykładnia gramatyczna, a zakres zwolnień podatkowych powinien być interpretowany w sposób ścisły, wynikający wprost z brzmienia przepisu ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1997 r. sygn. akt III RN 22/97, opublikowany POP Nr 6, poz. 170, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2001 r. sygn. akt I SA/Lu 971/00, opublikowany POP Nr 3, poz. 98 ). Z treści natomiast wskazanego art. 9 w sposób jednoznaczny wynika, że na dotychczasowych zasadach zwolnienie z podatku od nieruchomości, stosuje się nie dłużej niż do upływu trzyletniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. przyznającej status zakładu pracy chronionej. W rozpatrywanej sprawie spełniona została zatem tylko jedna przesłanka, tj. posiadanie decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r., nie została jednak spełniona druga, bowiem decyzję w sprawie statusu zakładu pracy chronionej skarżący uzyskali w dniu [...] r., a skoro tak, to wyłącza ich to z możliwości skorzystania ze zwolnienia na dotychczasowych zasadach, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r. Oceniając zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy w pierwszej kolejności podnieść, że zdaniem Sądu, ten właśnie przepis winien mieć zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Stan ten charakteryzują dwie istotne okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. prowadzenie przez skarżących zakładu pracy spełniającego warunki zakładu pracy chronionej od dnia [...] 1994 r. oraz nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku i urządzeń na nim posadowionych z dniem [...] 2004 r. od [...] Spółdzielni Pracy. Przechodząc natomiast do analizy treści wskazanego przepisu, należy zauważyć, że zakład pracy chronionej z dniem 1 stycznia 2003 r. korzysta ze zwolnienia w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w odniesieniu tylko i wyłącznie w stosunku do tych nieruchomości, które wchodzą w skład tego zakładu, a ponadto przedmiot opodatkowania zgłoszony został wojewodzie, a zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, oczywistym jest, że potwierdzenie wojewody nie mogło wynikać z decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, gdyż status ten zakład posiadał od [...] 1994 r. Zdaniem Sądu, w odniesieniu do nieruchomości nabytej w dniu [...] 2004 r., zastosowanie będzie miał art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie innych ustaw, a zwłaszcza ta jego część, która odnosi się do potwierdzenia w formie zaświadczenia wojewody, że nieruchomość wchodzi w skład zakładu pracy chronionej. Na marginesie, Sąd zauważa, że nieruchomość położona w W., przy ul. A od dnia wydania decyzji w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej, tj. od dnia [...] r. wykorzystywana była do prowadzenia działalności tego zakładu, co wynika wprost z decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych nr [...], określającej w sentencji, że firma " A" posiadająca siedzibę w W., przy ul. B, prowadząca zakład przy ul. A spełnia warunki określone dla zakładu pracy chronionej. Sporny zatem przedmiot opodatkowania, był od dnia [...] 1994 r. wykorzystywany do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Nabycie natomiast prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynku oraz posadowionych na gruncie urządzeń nastąpiło dopiero z dniem [...] 2004 r. Zmieniła się zatem tylko forma władania nieruchomością, a nie jej gospodarcze wykorzystanie. W rozpatrywanej sprawie, podatnik winien zatem legitymować się zaświadczeniem, wydanym przez wojewodę, z którego treści powinno wynikać, że nieruchomość wykorzystywana jest do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Taka konstatacja wynika z porównania treści przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 217 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 kpa. Jak już podnoszono, zakład pracy chronionej korzystał ze zwolnienia opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli przedmiot opodatkowania zgłoszony został wojewodzie, a zgłoszenie zostało potwierdzone zaświadczeniem. Należy przy tym zauważyć, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera poza w/w regulacją żadnych przepisów proceduralnych dotyczących postępowania przy wydawaniu tego zaświadczenia, zatem zdaniem Sądu, zastosowanie w tej sprawie będzie miał art. 217 kpa. Zgodnie natomiast z tym przepisem, organ administracji publicznej, a takim jest wojewoda, wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a takiego właśnie potwierdzenia wymaga zacytowany przepis art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy przy tym zauważyć, że zaświadczenie może dotyczyć także stanu faktycznego lub prawnego, z okresu wcześniejszego niż wystąpiono z wnioskiem, zatem data wystąpienia o wydanie zaświadczenia nie ma istotnego znaczenia. Istotne natomiast znaczenie ma treść zaświadczenia, które może przesądzać o określonym prawie podmiotu, bądź jego braku. W rozpatrywanej sprawie, skarżący dołączyli do skargi i pisma procesowego, dwie decyzje Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] z których wynika, że zakład "A", spełniał warunki określone dla zakładu pracy chronionej od 1994 r. i że zakład ten usytuowany był na nieruchomości położonej w W., przy ul. A, . Zdaniem Sądu decyzje te należy ocenić z punktu widzenia prawno - podatkowych konsekwencji, a zwłaszcza istnienia lub nie przesłanki wynikającej z przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie dokonując oceny decyzji Wojewody [...], albowiem wykracza ta poza zakres niniejszego postępowania, Sąd zauważa, że decyzje te posiadają przymiot decyzji ostatecznych, a zatem bezspornie korzystają z domniemania mocy obowiązującej. Zgodnie natomiast z treścią art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z przedłożonych dowodów wynika, że skarżący zakład "A", posiada decyzje Wojewody [...], które co prawda nie są decyzjami o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, ale z treści których wynika w sposób bezsporny, że zakład ten spełnia warunki zakładu pracy chronionej od 1994 r. i że zakład prowadzony był i jest na spornej nieruchomości. Zdaniem Sądu, konieczna jest zatem powtórna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego ocena z uwzględnieniem wskazanych decyzji, a w konsekwencji ustalenie, czy nieruchomość położona w W., przy ul. A była, zgodnie z dyspozycją art. 7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wykorzystywana do prowadzenia zakładu pracy chronionej i czy decyzje Wojewody [...] potwierdzają zgłoszenie tej nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania. Biorąc zatem pod uwagę opisany stan faktyczny orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm.). Koszty postępowania zasądzono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy.