I SA/Gl 313/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.217 (pięć tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Przedmiotem skargi A. G. (dalej: "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. i orzekająca: 1) postawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych określoną w drodze oszacowania za 2008 r. w kwocie [...] zł., 2) wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (dalej również: "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy") wydał decyzję określającą skarżącemu: 1) podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. określoną w drodze oszacowania w kwocie [...] zł, 2) zobowiązanie podatkowe - należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł. 2.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej również: "organ odwoławczy" lub "organ podatkowy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] r. utrzymał ją w mocy. 2.2. Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o ich uchylenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1460/14): 1) uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, 2) orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. 2.4. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 27 ust. 1, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003 r. nr 152 poz. 1475 ze zm.) uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. i orzekł: 1) postawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych określoną w drodze oszacowania za 2008 r. w kwocie [...] zł., 2) wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł. 3. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego: Organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że zobowiązanie skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż jego bieg został w dniu [...] r. przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A SA, przy czym zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] r. (nr [...]) zostało odebrane przez bank w tym samym dniu, a skarżący, o zastosowaniu powyższego środka egzekucyjnego, został powiadomiony skutecznie w dniu [...] r.; przy doręczeniu zastosowano instytucję doręczenia zastępczego - przesyłka pocztowa zawierająca zawiadomienie z dnia [...] r. oraz tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] r. została po dwukrotnym awizowaniu zwrócona organowi pierwszej instancji w dniu [...]r. jako zwrot nie podjęty w terminie, z tym, że pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce dnia [...] r. Organ odwoławczy podniósł również, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony z uwagi na wniesioną przez skarżącego w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., informując przy tym, że wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Gl 1460/14 ze stwierdzeniem jego prawomocności od dnia [...] r. wpłynął do organu odwoławczego w dniu [...] r. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy dokonał ponownej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdził, że skarżący w 2008 r. prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu pożyczek pieniężnych od których pobierał odsetki w wysokości 12% w skali roku, przy czym właśnie powtarzalny charakter udzielanych pożyczek i dokonywanie ich w celach zarobkowych, wyczerpują znamiona prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie opodatkował osiągniętego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, naruszając tym samym art. 9 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f, jak również nie prowadził podatkowej księgi przychodów i rozchodów, czym naruszył zapis art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003 r. Nr 152 poz. 1475 ze zm.), a w złożonym zeznaniu rocznym PIT-36 za 2008 r. nie wykazał dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, gdy pożyczka jest udzielona w ramach prowadzonej przez osobę fizyczną działalności gospodarczej, otrzymane odsetki są przychodem z tej działalności. Zobowiązanym do rozliczenia podatku dochodowego jest zatem skarżący (pożyczkodawca), który winien doliczyć kwotę otrzymanych odsetek do pozostałych przychodów osiągniętych z działalności gospodarczej. W konsekwencji, organ podatkowy zobowiązany był w myśl art. 23 § 1 pkt 1 O.p. do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, skarżący bowiem nie przedstawił ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia. W opinii organu odwoławczego mógł on skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 23 § 4 O.p., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Uwzględniając stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 23 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1460/14) naruszenie przez organ podatkowy art. 23 § 4 w związku z § 5 O.p. poprzez zaliczenie do podstawy opodatkowania również odsetek, których skarżący nie mógł otrzymać, ponieważ obejmują okresy poprzedzające powstanie stosunku zobowiązaniowego, organ odwoławczy dokonał oszacowania przychodów skarżącego nie zaliczając do nich odsetek za okresy poprzedzające zawarcie umów pożyczek. Organ odwoławczy, w efekcie poczynionych ustaleń, określił skarżącemu podstawę opodatkowania za 2008 r. w drodze oszacowania – podstawie art. 23 § 1 pkt 1 O.p. - w wysokości [...] zł., a należny podatek w wysokości [...] zł, w oparciu o art. 45 ust. 6 i zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. 4. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, mające istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, przez błędne ustalenie w drodze szacunku, że skarżący w 2008 r. otrzymał od osób wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odsetki od udzielonych pożyczek. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia [...] r. odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 7. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wniósł o odroczenie terminu posiedzenia wyznaczonego na dzień [...] r. oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – ugody zawartej w dniu [...] r. pomiędzy skarżącym a J. S. na okoliczność nieotrzymania od J. S. w 2008 r. odsetek od udzielonych mu pożyczek. 8. W odpowiedzi na ww. pismo organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z dokumentu – ugody nie będzie miało wpływu na zaskarżoną decyzję, gdyż ugoda zawarta została po jej wydaniu, a podstawą rozstrzygnięcia był materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania. Wskazał również, że okoliczność niespłacania przez niektórych pożyczkobiorców pożyczonych pieniędzy oraz ich oprocentowania, została uwzględniona przy określaniu dochodu z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, w postaci udziału niespłaconych pożyczek, w wysokości 12 %. 9. Na rozprawie, która się odbyła przed tut. Sądem w dniu 7 listopada Sąd dopuścił dowód z ugody z dnia [...] r. zawartej przez skarżącego z jego dłużnikiem – J. S. na okoliczność nieotrzymania przez skarżącego odsetek od tej osoby w 2008 r. Sąd postanowił zwrócić się do organu odwoławczego o informację o przebiegu toczącego się wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł egzekucyjny Nr [...], a w szczególności czy dochodzona należność została wyegzekwowana oraz, czy i kiedy postępowanie to zostało umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga podlega uwzględnieniu z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd orzekał w niniejszej sprawie, będąc związany prawomocnym orzeczeniem WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1460/14), zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzeczeniu tym WSA, uchylając decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie, a mianowicie uznał za prawidłowe ustalenia organów dotyczące:1) prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na udzielaniu przez skarżącego pożyczek na rzecz osób wskazanych w zaskarżonej decyzji, 2) uzyskiwania przez skarżącego z tego tytułu dochodu w postaci odsetek w wysokości 12 % w skali roku, 3) naruszenia art. 9 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., z powodu niewykazania tego dochodu w zeznaniu PIT-36, 4) naruszenia art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez nieprowadzenie przez skarżącego podatkowej księgi przychodów i rozchodów. WSA podzielił stanowisko organu podatkowego w kwestii ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w trybie art. 23 § 4 O.p. oraz uwzględnienie w oszacowaniu maksymalnego w tym czasie procentu tzw. kredytów straconych. Natomiast Sąd stwierdził naruszenie przez organ podatkowy art. 23 § 4 w związku z § 5 zdanie 1 O.p. przez zaliczenie do przychodów z tytułu odsetek od pożyczek również odsetek za okresy sprzed zawarcia umów pożyczek. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że organ odwoławczy uwzględnił oceną prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania w sprawie zawarte w ww. orzeczeniu, a zatem nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Organ ten bowiem ponownie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał oszacowania przychodów skarżącego nie zaliczając do nich odsetek za okresy przypadające przed zawarciem umów pożyczek. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, została bowiem wydana z naruszeniem art. 70 § 4 O.p. stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Otóż z akt administracyjnych wynika, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była ostateczna decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r., która następnie została uchylona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1460/14). Taki wniosek potwierdza treść pisma organu odwoławczego skierowanego do Sądu z dnia [...] r. Badając kwestię przedawnienia zobowiązań skarżącego, organ odwoławczy uznał, że do przedawnienia w sprawie nie doszło, gdyż bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A SA, przy czym zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] r. zostało odebrane przez bank w tym samym dniu, a o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego skarżący został powiadomiony w dniu [...] r., przy zastosowaniu instytucji doręczenia zastępczego. Organ odwoławczy, powołując się na art. 70 § 4 O.p. wskazał, że nowy bieg terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego rozpoczął się od następnego dnia po dniu [...] r., uznając tym samym że jest uprawniony do rozpatrzenia sprawy i wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem [...] r., tj. z dniem wniesienia przez skarżącego skargi do WSA w Gliwicach na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. i zaczął biec dalej dopiero od dnia następnego po otrzymaniu przez organ odwoławczy wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności, co nastąpiło w dniu 1 października 2015 r. W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do tut. Sądu organ odwoławczy potwierdził okoliczność prowadzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł egzekucyjny Nr [...] z dnia [...] r. oraz poinformował: 1) o wyegzekwowaniu od skarżącego kwoty [...] zł w wyniku zajęcia rachunku bankowego w A SA (zawiadomienie z dnia [...] r.), 2) o wydaniu w dniu [...] r. postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, 3) o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego i o zmianie tytułu wykonawczego Nr [...] w [...] r. (w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z dnia [...] r.), 4) o wyegzekwowaniu od skarżącego w [...] r. kwoty [...] zł w wyniku zajęcia rachunku bankowego w A SA, 5) o wyegzekwowaniu, w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, całości zadłużenia i ukończeniu postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Zgodnie z art. 70 § 4. O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W myśl art. 70 § 6 pkt 2) i § 7 pkt 2) O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r., (sygn. akt I FPS 8/13, CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd że: "Uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.)". W ocenie Sądu pogląd ten jest aktualny także i w sytuacji, gdy uchylona została decyzja ostateczna organu podatkowego, która stała się podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") wynika, że postępowanie egzekucyjne umarza się jeśli obowiązek podatkowy nie jest wymagany, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Wedle zaś art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1–8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie umorzył postępowania egzekucyjnego, lecz je zawiesił, jednak to nieumorzenie związane było z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a. Uchylenie przez WSA w Gliwicach decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r., w oparciu o którą wystawiono tytuł egzekucyjny nr [...] z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania spowodowało unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego (zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A SA) w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p., bez względu na to, czy postępowanie egzekucyjne zostało na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a umorzone, brak umorzenia bowiem spowodowany był naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a. (zob. NSA w wyroku z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 235/14). Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają charakter trwały, a nie przejściowy. Taki trwały charakter ma uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej nakładającej stosowny obowiązek. Dla porządku przywołać należy jeszcze uchwałę NSA z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, CBOSA, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przytoczone stanowisko NSA oznacza, że fakt zapłaty przez skarżącego podatku (obojętnie czy dobrowolnie czy przymusowo) nie daje organowi podatkowemu uprawnienia do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w czasie nieograniczonym. Co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego, to poza sporem jest, że w myśl art. 70 § 6 pkt 2) i § 7 pkt 2) O.p. uległ on zawieszeniu z dniem [...] r. (dzień złożenia przez skarżącego skargi do WSA w Gliwicach na decyzję organu odwoławczego dnia [...] r.), a po zawieszeniu biegł dalej, od dnia następującego po dniu [...] r., tj. po doręczeniu organowi odwoławczemu odpisu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1460/14), ze stwierdzeniem jego prawomocności, jak również i to, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r. i doręczona skarżącemu dopiero w 2016 r. czyli, o ile nie wystąpiły inne zdarzenia skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, po upływie terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego objętych zaskarżoną decyzją, który (z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia) upłynął z dniem [...] r. W aktach sprawy zawarta jest informacja oraz dokumenty, które nie zmieniają obrazu sytuacji w kwestii przedawnienia, wynika z nich bowiem, że wobec skarżącego, postanowieniem z dnia [...] r., wszczęto dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2008 r. i narażenia podatku dochodowego od osób fizycznych na uszczuplenie w kwocie [...] zł, jednak zarzuty przedstawiono skarżącemu dopiero [...] r., a postanowienie SR w L. o umorzeniu postępowania wobec skarżącego wydano w dniu [...] r. i doręczono Urzędowi Skarbowemu w dniu [...] r. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną, jak również zbada, czy w sprawie nie wystąpiły inne zdarzenia skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a wydał orzeczenie jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a i 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego uiszczony wpis w kwocie 400 zł, zawnioskowane przez pełnomocnika skarżącego koszty zastępstwa adwokackiego w kwocie 4800 zł (§ 2 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U.2015.1800 ze zm.) oraz uiszczoną opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.