I SA/Gl 315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., mocą którego uznano zarzuty zgłoszone przez U. K. na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. W skardze na powyższe postanowienie, pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten skierował na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do organu. W przypadku zaś jego nieuwzględnienia przez organ, powołał się również na art. 61 § 3 wspomnianego Prawa. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie postanowienia pozbawi skarżącą środków finansowych "niezbędnych do zapewnienia jej i jej rodzinie poziomu życia na dotychczasowym poziomie adekwatnym do realizacji zadań przedsiębiorcy". Nadto w jego ocenie "wykonanie postanowienia jedynie celem wzmocnienia pozycji służbowej jej autora, a jednocześnie narażenie skarżącej na niepowetowane bądź trudne do odwrócenia skutki finansowe, zmierza do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, a sądową kontrolę legalności działań autora zaskarżonych postanowień czyni iluzoryczną w rzeczywistości i nieskuteczną". Dodał także, że wstrzymanie wykonania postanowienia będzie stanowiło "zapewnienie możliwe maksymalnej efektywności sądowej kontroli" zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W treści uzasadnienia organ podkreślił, że postanowienie to nie ma przymiotu wykonalności, gdyż nie nakłada na stronę jakichkolwiek obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W razie wniesienia więc skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części (art. 61 § 2 ppsa). Jednakże odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Oceniając złożony wniosek, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Zagadnienie to ma istotne znaczenie w omawianej sprawie. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W niniejszej sprawie wniosek dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Nie obliguje ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. W tym stanie rzeczy należy jeszcze raz podkreślić, iż zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania. Warto zarazem zwrócić uwagę, że na taką właśnie przyczynę odmownego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał także Dyrektor Izby Skarbowej w K.. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.