I SA/Gl 317/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych wskutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 3 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła, wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skarga Z. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], w której - obok żądania uchylenia tego aktu - skarżący ów wniósł także o wstrzymanie jego wykonania. Mocą przedmiotowego postanowienia organ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...] nr [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości określonego w tym akcie podmiotu. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uznając, iż nie podlega on wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w razie wniesienia skargi na postanowienie organ, który je wydał może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, jego wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jego wykonania. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu, który może wydać postanowienie uwzględniające wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do rozpatrywanego wniosku, należy podzielić argumentację odmowy jego uwzględnienia zawartą w uzasadnieniu do ww. postanowienia organu. Istotnie w stosunku do zaskarżonego postanowienia nie ma możliwości wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania, albowiem instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327). Wykonaniu podlegają zaś akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś te, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; Autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie może być uznane za akt tego rodzaju. Jest ono bowiem aktem podjętym w postępowaniu zmierzającym do wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji z dnia [...], która nie stanowi jednak przedmiotu skargi w niniejszym postępowaniu. Podsumowując, zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów prawnych nie posiadających przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania, i to niezależnie od tego, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., których zresztą, jak słusznie zauważył organ, skarżący w ogóle nie wykazał w uzasadnieniu skargi. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.