I SA/Gl 325/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.R. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] 2005 roku Pan T. R. wniósł skargę na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] roku znak [...] ustalającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z 1999 r. w kwocie [...] zł. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 144 i art. 149, art. 121, 122, 123, 124 oraz art. 125Ordynacji podatkowej oraz art. 30 § 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności skarżący podniósł, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. dopuścił się uchybienia przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 144 i 149 Ordynacji podatkowej a prowadzone przez organ podatkowy postępowanie nie miało na celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co stanowi naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej. Pozostałe zarzuty dotyczyły kwestii prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ egzekucyjny przywołał okoliczności doręczenia tejże decyzji, przy czym wskazał, że warunkiem dopuszczającym skargę do sądu administracyjnego jest wyczerpanie toku instancji. Zaś w niniejszej sprawie skarżący nie wniósł skutecznie odwołania, gdyż w dniu [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał postanowienie znak [...] stwierdzające, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w cytowanym przepisie. O spełnieniu tego warunku można zatem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Z przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek zbadania i to przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, czy została ona wniesiona na decyzję ostateczną, wydaną po przeprowadzeniu po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję organu I instancji, poprzedzoną wniesieniem odwołania w dniu [...] 2005 r. Wskazać jednak należy, że odwołanie to organ skarbowy pozostawił bez rozpoznania. Wnosząc skargę skarżący zatem nie wyczerpał środków zaskarżenia o których mowa w art. 52 § 1 Ppsa, gdyż uprzednio wniesione odwołanie organ uznał za bezskuteczne. Podkreślić jednak należy, że sądowa kontrola legalności decyzji z dnia [...] 2004 r. wydanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. będzie możliwa w przypadku uwzględnienia przez Sąd skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] , stwierdzające, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu. Wskazać również należy, że sprawa ze skargi T.R. na wyżej wymienione postanowienie zawisła przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Gliwicach pod sygn. akt I SA/ Gl 154/06. Uznać zatem należy, iż skarga inicjująca postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie, jako wniesiona na decyzję administracyjną, co do której skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, nie podlega badaniu legalności przed sądem administracyjnym i z wyżej wymienionych względów jest niedopuszczalna. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 Ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.