I SA/Gl 338/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Apl. radc. Anna Tukaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie odsetek za zwłokę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 1. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odmówił H. K. umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. naliczonych na dzień złożenia wniosku i stanowiących kwotę [...] zł. Jako materiaolnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu podniósł, że podatnik złożył wniosek o umorzenie w całości odsetek od zaległości podatkowych, które powstały na skutek złożenia w dniu 20 maja 2008 r. korekt deklaracji VAT-7, argumentując iż nie może pogodzić się z naliczeniem odsetek za zwłokę od pieniędzy, które była w posiadaniu organu podatkowego zanim powstało zobowiązanie podatkowe, a więc z sytuacją ukarania podatnika za wcześniejszą wpłatę. Podatnik wskazał, że w tej sytuacji (brak uszczuplenia zobowiązań publicznoprawnych) za umorzeniem odsetek przemawia interes publiczny, a ponadto istnieje ważny interes podatnika, dla którego kwota odsetek stanowi poważny uszczerbek w finansach firmy. Powołał się także na swe dotychczasowe terminowe wywiązywanie się z wszystkich zobowiązań publicznoprawnych. Po przedstawieniu treści wniosku organ wskazał, że zgodnie z informacją działu rachunkowości podatkowej na dzień złożenia powyższego wniosku podatnik posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. w kwocie [...], a odsetki od tej zaległości wynoszą [...] zł. Dalej - wskazał, że wniosek podatnika został rozpoznany w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a więc w aspekcie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Przedstawiając sytuacje materialną wnioskodawcy organ ocenił, że jest ona dobra i nie wskazuje na zagrożenie jego egzystencji na skutek zapłaty wskazanej wyżej kwoty. Nie zaszły także żadne zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, które wskazywałyby na ważny interes podatnika. Wskazał ponadto na brak podstaw do przerzucania na osoby trzecie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odniósł się także do przesłanki interesu publicznego, wyrażając pogląd, że zasady równości i powszechności obowiązków podatkowych oraz zasada dbałości o budżet państwa nie pozwalają organom podatkowych preferować interesy niektórych podatników i rezygnować z wpływów budżetowych. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż sprawę rozstrzygnięto w zakresie innym niż wskazanym w jego wniosku, gdyż wnosił on o umorzenie odsetek od zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, listopad i grudzień 2006 r. wynikających z postanowień o zaliczeniu nadpłaty wydanych przez Naczelnika Urzędu skarbowego w T.. Ponadto zarzucił naruszenie art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte rozpatrzenie przesłanki "interesu publicznego" w zakresie wskazanym we wniosku. 3. W decyzji z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji uznając, iż brak jest podstaw do żądanego przez podatnika działania organów podatkowych i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 67a Ordynacji podatkowej na wniosek podatnika organ podatkowy może umorzyć w całości lub części zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę, jeżeli przemawia za tym ważny interes podatnika bądź interes publiczny. W ocenie organu II instancji nawet w sytuacji gdy zachodzą określone w powołanym przepisie przesłanki, organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji zgodnej z żądaniem podatnika, gdyż konstrukcja prawna umożliwia mu działanie na zasadzie uznania, co nie oznacza naturalnie dowolności w podejmowanych rozstrzygnięciach. W toku postępowania, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ II instancji nie dopatrzył się jednak po stronie podatnika zaistnienia przesłanek warunkujących dopuszczalność wydania decyzji w przedmiocie przyznania ulgi w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowych. Stanął na stanowisku, że brak jest w przedmiotowej sprawie "ważnego interesu podatnika", gdyż znajduje się on w dobrej sytuacji majątkowej i zapłata kwoty [...] zł nie zagrozi jego egzystencji. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się również zaistnienia "interesu publicznego", wskazując, iż ryzyko działalności gospodarczej obciąża podatnika, zaś organy podatkowe, działają w szeroko rozumianym interesie publicznym nie są instytucjami kredytującymi podatników, lecz powołane są do windykacji należności podatkowych, zaś wierzyciel podatkowy nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością podatkową, lecz może to czynić tylko w zakresie i na zasadach określonych przez prawo. Podkreślono, iż kwestia zarzutów związanych ze skutkami zaliczenia nadpłaty nie był przedmiotem niniejszego postępowania. Podatnik mógł wnieść zażalenia na postanowienia z dnia 17 lipca 2008 r. czego nie uczynił. 4. H. K. wniósł na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na rzecz strony kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił, iż decyzja Dyrektor Izby Skarbowej w K. jest nieprawidłowa, gdyż nie zbadano odwołania w jego granicach, ani w granicach sprawy administracyjnej wyznaczonej wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2008 r. (wniosek dotyczył odsetek za 3 miesiące, a organ zawęził swoje rozstrzygniecie do grudnia 2006 r.), jak również narusza art. 67a i art. 67b oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, a zatem doszło do naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że w jej ocenie w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie istniał interes społeczny przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku, zaś organy obu instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie w zakresie jego ustalenia i oceny. Skarżący wskazał, iż jego celem było umorzenie odsetek, rozumianych jako instrument mający na celu rekompensatę opóźnienia w terminowym regulowania zobowiązań podatkowych, w sytuacji, gdy on swoje zobowiązanie wobec budżetu państwa spełnił przed terminem. W istocie budżet państwa nie poniósł zatem żadnego uszczerbku finansowego. Tak okoliczność nie została jednak rozważona przez organy obu instancji, które ponadto, w ocenie skarżącego, faktycznie nie uzasadniły swojego stanowiska, co uniemożliwia podatnikowi "odtworzenie toku rozumowania organu i poznania przyczyn wydania decyzji". Skarżący zarzucił również, iż regulacje i względy, którymi kierowały się organy podatkowe naruszają ogólne zasady demokratycznego państwa prawa wyrażone w art. 2 Konstytucji, gdyż powodują podwójne obciążenie podatnika, spełniającego przedwcześnie swój obowiązek. Skarżący zasygnalizował również, iż doręczona mu decyzja nie zawiera daty wydania, co stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż zarzuty w niej podniesione są całkowicie bezzasadne. W całości podtrzymał swoje staowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż brak jest podstaw do umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. w kwocie [...] zł. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego stanu faktycznego sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, iż w przedmiotowej sprawie, w oparciu o art. 67a Ordynacji podatkuj zbadano istnienie zarówno "ważnego interesu podatnika’, jak i "interesu społecznego". Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, iż podatnik znajduje się w dobrej sytuacji majątkowej, a zapłata żądanej kwoty nie zagrozi jego egzystencji, co stanowiło konkretny powód odmowy umorzenia przedmiotowych odsetek. Organ II instancji wskazał również, w kontekście interesu publicznego, na konsekwencje ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz obowiązków podatnik podkreślając iż przedmiotem postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych bądź odsetek za zwłokę nie jest weryfikacja kwoty wymagalności zadłużenia. W ocenie organu podatkowego podatnik mógł w takiej sytuacji zaskarżyć postanowienia określającą sposób zaliczenia nadpłaty, czego jednak nie uczynił. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej organ II instancji wskazał, iż składniki decyzji mają różne znacznie dla jej oceny prawnej, a brak niektórych z nich lub zawarte w nich błędy są uchybieniami, które powodują różne skutki prawne – data zaś pełni jedynie funkcję informacyjną i jej brak nie stanowi uchybienia, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 6. Na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi, a dodatkowo podniósł, iż skoro organ uznał bezprzedmiotowość wniosku o umorzenie odsetek za miesiąc sierpień i listopad 2006 r., to winien był w tym przedmiocie umorzyć postępowanie, czego jednak nie uczyniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Przede wszystkim organy obu instancji w swej argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniach decyzji całkowicie zignorowały zarówno stan faktyczny sprawy dotyczący okoliczności, na jakie powołał się podatnik w swoim wniosku o umorzenie odsetek. Dodatkowo - zawęziły rozpoznanie wniosku H. K. z dnia 14 sierpnia 2008 r., w którym wniósł on o umorzenie odsetek od zobowiązań podatkowych za miesiące: sierpień, listopada i grudzień 2006 r. do kwestii udzielenie ulgi płatniczej w postaci umorzenia odsetek za miesiąc grudzień 2006 r. Do wniosku o umorzenie odsetek za sierpień i listopada organy w ogóle się nie odniosły, nawet poprzez umorzenie postępowania w tym zakresie, jeśli uznały je za bezprzedmiotowe, co zresztą w realiach tej sprawy nie miało miejsca. Należy zatem przypomnieć, że w niniejszej sprawie wystąpiły rzeczywiście zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, listopad i grudzień 2006 r., ale kwota należnego za te okresy podatku została wcześniej (w miesiącach poprzedzających powstanie tego zobowiązania podatkowego) zapłacona przez podatnika. Istniejące nadpłaty z miesięcy: lipiec, wrzesień i październik 2006 r. w całości pokrywały zaległości z kolejnych miesięcy (bilansując się do 0), gdyż błąd podatnika polegał za przedwczesnym wyliczeniu i uiszczeniu podatku. W tej sytuacji całkowicie zgodzić się trzeba z twierdzeniem podatnika, że skarb państwa nie doznał żadnego uszczerbku na skutek skorygowania przez niego deklaracji podatkowych za wskazane wyżej miesiące. Na konto organu podatkowego uiszczona została bowiem cała należność podatkowa i to z wyprzedzeniem. Powyższych okoliczności organy nie zakwestionowały, lecz nie poddały ich jakiejkolwiek analizie i ocenie przy rozstrzyganiu sprawy, jakkolwiek właśnie one stanowiły zasadnicze uzasadnienie wniosku podatnika. Należy zauważyć, że podatnik nigdy nie negował, że na skutek jego błędu powstały zaległości podatkowe, a nawet – że zgodnie z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowej należne są odsetki za zwłokę. Wynika to zarówno z faktu skorygowania przez niego z własnej inicjatywy deklaracji podatkowych VAT-7, jak i ze zrezygnowania z wniesienia zażalenia na postanowienia organu podatkowego z dnia 17 lipca 2008 r. o sposobie zarachowania nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. W tym kontekście należy podkreślić, iż droga postępowania obrana w przedmiotowej sprawie przez skarżącego była słuszna, gdyż samo wniesienie zażaleń, a potem ewentualnie skargi na postanowienia o zaliczenie nadpłat, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organy podatkowe, nie doprowadziłoby do celu, jaki zamierzał osiągnąć. Argumenty, na które się powoływał nie mogły bowiem doprowadzić do zmiany tych postanowień, poprawnych z legalnego punktu widzenia. Słusznie zatem skarżący ubiegał się o udzielenie ulgi płatnicze w postaci umorzenia odsetek za zwłokę, jako jedynej drogi uniknięcia negatywnych skutków, formalnie legalnego działania organów podatkowych. W tym miejscu wypada zauważyć, że organy wyprowadziły z faktu niezaskarżenia przez podatnika postanowień o zarachowaniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych zbyt daleko idące wnioski, co do postawy podatnika i jego intencji. Wniosek o umorzenie odsetek wskazanych w tych postanowieniach stanowił bowiem niezwłoczną reakcję podatnika na otrzymanie tychże postanowień, wyrażającą jego niezgodę na taki sposób "ukarania" go za wcześniejsze uiszczenie podatku. Porównanie przepisów regulujących obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 53 Ordynacji podatkowej) oraz oprocentowanie nadpłat podatków (art. 78 tej ustawy) prowadzi do oczywistego wniosku o niesymetryczności tych unormowań prawnych. Co do zasady brak tej symetrii, przejawiający się w ograniczonym zakresie oprocentowania nadpłat, ma swe racjonalne uzasadnienie, z którym należy się zgodzić. Jednakże w realiach rozpoznawanej sprawy właśnie powyższy brak symetrii przesądza o tym, że żądanie zapłaty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, zaspokojonej w całości przed terminem, jest nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami demokratycznego państwa prawa, do których należy zasada sprawiedliwości i proporcjonalności stosowanych środków prawnych. Domaganie się zapłaty odsetek za nieistniejącą de facto zwłokę nie ma żadnego uzasadnienia ekonomicznego i jest sprzeczne z elementarnym poczuciem sprawiedliwości. W tej sytuacji rezygnacja z otrzymania odsetek poprzez umorzenie kwoty odsetek za wszystkie trzy miesiące winna być rozważona prze organy podatkowe w aspekcie interesu publicznego, stanowiącego jedną z przesłanek zastosowania ulgi podatkowej z art. 76a Ordynacji podatkowej. Trzeba przy tym przypomnieć, że przesłanka ważnego interesu podatnika i przesłanka interesu publicznego zostały w tym przepisie wymienione alternatywnie, co oznacza, że każda z nich, samodzielnie, może stanowić podstawę do wydania przez organ podstawowy uznaniowej decyzji z przedmiocie ulgi podatkowej. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej co do argumentu, że organy podatkowe obu instancji nieprawidłowo ustaliły, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniał ani ważny interes podatnika, ani interes społeczny. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Określone w powołanym przepisie przesłanki umorzenia zawierają zwroty niedookreślone. Tym samym należy traktować je jako swoiste klauzule generalne, które odsyłają do ocen pozaprawnych (B .Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2005, s. 307). Jako ważny interes podatnika należałoby uznać m.in. sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych okoliczności, przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych (por. wyrok z 16.01.2003 r., SA/Sz 945/01; Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2004, z. 4, poz. 88). Z kolei druga z przesłanek ujętych w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej sprowadza się do dyrektywy postępowania nakazującej respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, wśród których należy wymienić sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, czy też kontrolę błędnych decyzji (por. orzeczenie NSA z 12.02.2003 r., III SA 1838/01; Monitor Podatkowy 2003, Nr 7, s. 43). Wskazać również należy, iż obie przesłanki warunkujące wydanie decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych mają charakter równorzędny. Do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych wystarczające jest ustalenie, iż uzasadnia to ważny interes podatnika, stąd nie musi za tym dodatkowo przemawiać interes publiczny (por. wyrok NSA 30.05.2001 r. III SA 830/00 niepubl.; wyrok NSA z 03.04.2002 r., I SA/Lu 1770/98) i odwrotnie. Nie ulega również wątpliwości, iż ocena dokonywana przez organ podatkowy w zakresie istnienia przesłanek do podjęcia decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej oparta jest w znacznej mierze na elementach natury słusznościowej, które ze swej istoty nie podlegają kontroli sądu. W konsekwencji więc kontroli sądowej podlega w rzeczywistości jedynie poprawność postępowania dowodowo-wyjaśniającego oraz wynikających zeń konkluzji (por. wyrok NSA z 24.04.2001 r., I SA/Ka 498/00). Sąd rozpatrując wniesioną skargę stanął na stanowisku, iż organy podatkowe orzekające w tej sprawie, mimo pozornie obszernego uzasadnienia obu przedstawionych wyżej przesłanek, nie odniosły swych rozważań do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w tym przez wszystkim do zasadniczej kwestii iż naliczone zostały odsetki za zwłokę od środków, które faktycznie znajdowały się od dawna w posiadaniu organu podatkowego, w związku z wcześniejszym (błędnym) uregulowaniem zobowiązania podatkowego. Warto w tym miejscu nadmienić, że pozostała do zapłacenia kwota zaległości podatkowej za grudzień 2006 r. ([...]) to kwota potrąconych odsetek. Umorzenie tychże odsetek spowodowałoby, że skarżący nie miałby już żadnej zaległości podatkowej. Nieuwzględnienie tych okoliczności faktycznych powoduje, że zapadłą decyzję należy uznać za naruszająca art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez niepełne rozważenie istnienia interesu publicznego jako przesłanki uwzględnienia wniosku podatnika. Ponadto trzeba zaznaczyć, że zakres pojęcia interesu Publicznego został w zaskarżonej decyzji przedstawiony zbyt wąsko i przez to - wadliwie. Nie jest bowiem tak, że interes publiczne jest równoznaczny z interesem fiskalnym skarbu państwa oraz z zasadą powszechności i równości opodatkowania, na co powołały się organy. Jak już wyżej wskazano, interes publiczny przejawiać się może w realizacji zasady sprawiedliwości, czy też budowaniu zaufania obywateli do organów państwa, czy wreszcie – oddziaływaniu na kształtowanie pożądanych, propaństwowych postaw obywateli. W interesie Państwa leży premiowanie postaw zmierzających do terminowego i rzetelnego regulowania zobowiązań podatkowych, a nie karanie podatnika za wcześniejsze uregulowane zobowiązania, do czego sprowadziło się działanie organów z naruszeniem zasadę zaufania obywateli do organów państwowych. Podobne stanowisko zawarte zostało w wyroku NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Sz 1458/01 (Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 2003 r. nr 5, poz. 27), w którym wskazano, że: "za uzasadnioną uznać należy tezę, że złożenie przez podatnika równocześnie deklaracji korygujących zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za dwa okresy rozliczeniowe w taki sposób, iż wykazany wcześniej za jeden z tych miesięcy podatek należny skorygowany zostaje do zera i wykazany w skorygowanej deklaracji za późniejszy okres rozliczeniowy, nakłada niewątpliwie na organ podatkowy powinność zaliczenia przedwcześnie uiszczonego podatku na poczet podatku należnego później i to z datą wymagalności tego ostatniego. Naliczanie odsetek za zwłokę w zapłacie podatku należnego w sytuacji, gdy w rzeczywistości podatek ten zapłacony został wcześniej, tj. przed terminem jego płatności, oznaczałoby w istocie obciążanie podatnika ciężarem odsetek za zwłokę od należności publicznoprawnych przez tego podatnika do budżetu państwa już uiszczonych, a to godziłoby w konstytucyjną zasadę państwa prawnego niezależnie od tego, z jakich przyczyn doszło do przedwczesnego wykonania zobowiązania podatkowego". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien szczegółowo odnieść się do okoliczności faktycznych sprawy i wyważyć ich znaczenie dla oceny istnienia przesłanki interesu publicznego i ważnego interesu podatnika, a następnie - rozstrzygnąć wniosek strony z uwzględnieniem podniesionych wyżej zasad generalnych. Niezależnie od powyższych powodów, przesądzających o uchyleniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie istniały trzy różne dokumenty – egzemplarze decyzji odwoławczej. I tak, organ doręczył stronie decyzję, w której brak było daty, Sądowi zaś nadesłano wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akta zawierające decyzję bez podpisu, natomiast w aktach organu pozostała decyzja zawierająca zarówno datę jak i podpis. Powyższe nieprawidłowości, wskazujące na naruszenie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd ocenił jako nie mające istotnego wpływu na wynika sprawy, gdyż decyzja doręczona podatnikowi (a więc – zgodnie z art. 211 O.p. – oryginał decyzji dotknięty był tylko brakiem daty. Konkludując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 67a Ordynacji podatkowej, co miało wpływ na wynika sprawy i uzasadnia uchylenie tej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O zasądzeniu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.