I SA/Gl 339/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2021 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kosztów egzekucyjnych i obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. Znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020. 256 ze zm.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2020. 1427 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. (dalej ustawa egzekucyjna), po rozpoznaniu zażalenia Prezydenta Miasta R. (dalej Prezydent lub wierzyciel) na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej organ egzekucyjny) z dnia [...]r. Nr [...], o określeniu kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł, powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]r. o nr od [...] do nr [...], wystawionych przeciwko A S.A. i obciążeniu wierzyciela kwotą [...] zł kosztów egzekucyjnych wygenerowanych na podstawie tych tytułów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej organ lub Dyrektor) uchylił w całości zaskarżone postanowienie i orzekł o określeniu kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości [...] zł i obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi do tych tytułów w łącznej wysokości [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, że organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku A S.A. w K. (dalej A), na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]r., wystawionych przez wierzyciela z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. Wszczynając egzekucję administracyjną, organ egzekucyjny doręczył odpisy tytułów wykonawczych w dniu [...]r. wraz z pobraniem pieniędzy na miejscu u zobowiązanej Spółki. Podstawę prawną wystawienia tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Prezydenta z dnia [...]r., określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006. Zobowiązana Spółka z zachowaniem ustawowego terminu wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie na podstawie art. 33 pkt 9 ustawy egzekucyjnej. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]r. na wniosek zobowiązanego i wierzyciela z uwagi na uchylenie decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Następnie A wystąpiła z wnioskiem o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Postępowanie w tej sprawie, po okresie jego zawieszenia, zostało zakończone wydaniem postanowienia z dnia [...]r., w którym organ egzekucyjny określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł i obciążył nimi wierzyciela. W zażaleniu na to postanowienie wierzyciel wniósł o ich naliczenie zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 31/14 z dnia 28 czerwca 2016 r., tj. przy uwzględnieniu rzeczywistych kosztów i wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny oraz wskazał, że organ egzekucyjny kosztami egzekucyjnymi (tj. opłatą manipulacyjną) obciążył wierzyciela odrębnie od każdego tytułu wykonawczego, pomijając całkowicie to, że zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, wynikało z tej samej decyzji, określającej zobowiązanie podatkowe A za 2006 rok. W opinii Prezydenta skierowanie do postępowania egzekucyjnego zobowiązania podatkowego wynikającego z jednej decyzji w formie trzech tytułów wykonawczych, przekazanych łącznie pismem z dnia [...]r., nie daje organowi egzekucyjnemu żadnych podstaw do obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w trzykrotnej wysokości. W dalszej kolejności Dyrektor przywołał treść art. 64c § 7, § 6a, § 1 i § 4 ustawy egzekucyjnej, by stwierdzić, że o ile wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej – w niniejszej sprawie – nie było dotknięte wadą bezprawności i nie może mieć zastosowania art. 64c § 3 ustawy egzekucyjnej, to pomimo to kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego – w okolicznościach przedmiotowej sprawy – nie może ponieść zobowiązania Spółka, na co wskazuje przywołany wyżej przepis art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej, który nakazuje obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, jeżeli nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego zarówno z powodów faktycznych, jak i prawnych. Użyte w tym przepisie sformułowanie "wierzyciel pokrywa" nie pozostawia organowi wyboru, kto winien ponieść koszty egzekucyjne. Następnie wskazał, że podstawę prawną wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych stanowiła decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006, która została uchylona mocą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. Stwierdził, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]r. na wniosek zobowiązanego i wierzyciela z uwagi na uchylenie decyzji będącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych – art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. Fakt ten przesądza, iż koszty egzekucyjne powstałe w prawidłowo wszczętym i prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, obowiązany jest zapłacić wierzyciel, gdyż to on ponosi ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a następnie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego na podstawie nieostatecznej decyzji, uchylonej następnie przez organ odwoławczy. Dyrektor wskazał, że organ egzekucyjny dokonał analizy wysokości naliczonej opłaty manipulacyjnej pod kątem postanowień Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 orzekł, że art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgody z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem organu wyrok Trybunału Konstytucyjnego zmienił normatywną treść badanych przepisów, derogując je w tym zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, wyrok ten ma charakter jedynie zakresowy, co oznacza, że nie powoduje on utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, jednakże po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją w granicach określonych w tym wyroku. W pozostałym zakresie może, a nawet musi być, nadal stosowany przez organy egzekucyjne. Aby jednak nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji RP, organy powinny badane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy prawa stosować i interpretować zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dyrektor stwierdził, że organ egzekucyjny porównał powstałą na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego do majątku zobowiązanej Spółki opłatę manipulacyjną do wysokości opłat ustalanych w przypadku egzekucji z nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej), które określone w zakresie procentowym i kwotowym (8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34.200 zł.) nie zostały uznane przez TK za niekonstytucyjne i dokonał jej miarkowania z uwzględnieniem kosztu maksymalnego w kwocie [...] zł w stosunku do każdego tytułu łącznie [...] zł. Dokonując analizy uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego Dyrektor wskazał na 100% skuteczności egzekucji do czasu jej zakończenia tj. umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie wierzyciela. Następnie stwierdził, że ustawa egzekucyjna przewiduje ograniczenie wysokości opłaty za zajęcie nieruchomości jako najbardziej skomplikowanej i czasochłonnej poprzez wskazanie kwotowo maksymalnej wysokości opłaty (nie więcej niż 34.200). Przepis art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej określa zatem maksymalną wysokość opłaty za dokonaną czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. Opłata w przypadku dokonania zajęcia nieruchomości wynosi 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednakże niż 34.200 zł. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed realizacją w nadmiernym stopniu funkcji represyjnej tych opłat. Dyrektor zauważył, że w stosunku do opłaty manipulacyjnej, ustawa egzekucyjna nie określa maksymalnej jej wysokości, jedynie minimalną. Jednakże nieuzasadnionym z uwagi na naruszenie dyscypliny finansów publicznych byłoby, biorąc pod uwagę maksymalną skuteczność egzekucji, a także zapewnienie funkcji fiskalnej obniżenie kosztów egzekucyjnych, tj. opłaty manipulacyjnej do wysokości minimalnych stawek określonych w ustawie egzekucyjnej za opłatę manipulacyjną – 1,40 zł od jednego tytułu wykonawczego. Zdaniem organu z zaleceń Trybunału Konstytucyjnego jasno wynika dopuszczalność stosowania stawek procentowych jako jednej z metod określania wysokości opłat i to nie tylko w kwotach stawek minimalnych. Trybunał Konstytucyjny wyraźnie zakwestionował tylko brak stawek maksymalnych, nie zakwestionował natomiast możliwości stosowania stawek procentowych (gdyż wyraźnie ją dopuścił), a w konsekwencji nie wskazał na konieczność stosowania stawek minimalnych. Następnie Dyrektor zacytował obszerny fragment wyroku NSA z dnia 13 maja 2020 r. sygn. akt II FSK 2950/19 dotyczącego miarkowania spornych kosztów i konsekwencji stosowania omawianego wyroku Trybunału, w którym Sąd zaakceptował stanowisko przedstawione w rozstrzygnięciu organu. Dlatego też Dyrektor zauważył, iż metody przyjęte w powołanym wyroku co do naliczania kosztów egzekucyjnych należy również uwzględnić przy określaniu wysokości opłaty manipulacyjnej i okoliczności niniejszej sprawy, której indywidualny charakter dodatkowo determinuje przyjętą metodę. Zdaniem organu zastosowana w zaskarżonym postanowieniu organu egzekucyjnego metoda naliczania opłaty manipulacyjnej spowodowała mechaniczne odnoszenie ustalonych na podstawie wykładni prokonstytucyjnej limitów opłat do każdego tytułu wykonawczego z osobna (niezależnie od przyczyn wystawienia wielu, a nie jednego tytułu), co w ocenie sądów administracyjnych prowadzi do praktycznego braku stosowania standardów wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dlatego też Dyrektor stanął na stanowisku, że maksymalna opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 1/8 maksymalnej opłaty za zajęcie nieruchomości, a więc nie może przekraczać kwoty [...] zł, gdyż podstawę prawną wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych, stanowiła decyzja Prezydenta określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006, która została uchylona przez organ odwoławczy co oznaczało, że zasadne jest określenie opłaty manipulacyjnej na poziomie [...] zł, nie zaś w wysokości, którą w przedmiotowej sprawie obciążono uprzednio wierzyciela w łącznej kwocie [...] zł. Przesądza o tym odniesienie całości ustalonej kwoty opłaty manipulacyjnej (w łącznej kwocie [...] zł) do poziomu skomplikowania wszystkich czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz globalnego nakładu pracy organu egzekucyjnego, oraz uwzględnienie okoliczności, że egzekucja dotyczyła jednej należności publicznoprawnej, to jest podatku od nieruchomości za jeden rok podatkowy, określonej jedną decyzją organu podatkowego. W skardze na to rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił: - błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej wynikającą z niewłaściwej oceny wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14), - błędną wykładnię art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej i w konsekwencji przyjęcie błędnej metody miarkowania przy określaniu kosztów egzekucyjnych pomimo braku podstaw ku temu, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez pominięcie dokonania szczegółowej analizy kosztów funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, a tym samym pozbawienie wierzyciela możliwości oceny, czy naliczone koszty egzekucyjne nie przekraczają znacząco kosztów funkcjonowania tego aparatu. Uzasadniając skargę, Prezydent przedstawił stan sprawy, własne stanowisko i wydane rozstrzygnięcia i ich argumentację, by powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1572/16 stwierdzić, że organ nie wskazał jakie konkretnie czynności zostały dokonane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych oraz jakie wydatki i koszty zostały w związku z tymi czynnościami poniesione przez organ. Skarżący dodał, że wykazanie rzeczywistych wydatków i kosztów związanych z dokonaniem czynności egzekucyjnych ma szczególe znaczenie dla wierzyciela będącego podmiotem publicznym zobowiązanym do kontroli swoich wydatków oraz przestrzegania dyscypliny finansów publicznych. Następnie wskazał na wyroki sądów administracyjnych wyraźnie potwierdzające jego pogląd co do tej kwestii. Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że dotyczyło ono określenia kosztów egzekucyjnych (opłaty manipulacyjnej) i obciążenia nimi wierzyciela w sytuacji, gdy doszło do doręczenia odpisów (3) tytułów wykonawczych zobowiązanej Spółce, oraz dokonania pobrania pieniędzy na miejscu u zobowiązanej, przy czym decyzja podatkowa będąca podstawą wystawienia tych tytułów została następnie uchylona przez organ odwoławczy co doprowadziło do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony skarżącej wydane rozstrzygnięcie prowadzi do dysproporcji pomiędzy naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, a rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego wobec niezastosowania się do wskazań wyroku Trybunału Konstytucyjnego (SK 31/14), a nadto, że przyjęty przez organ sposób ustalenia maksymalnych kwot opłat z zastosowaniem art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej nie miał podstaw prawnych. Według organu zastosowana metoda wyliczenia maksymalnej stawki opłaty manipulacyjnej była prawidłowa, przy jej ustaleniu uwzględniono zalecenia zawarte we wskazanym wyroku Trybunału, a nadto również i fakt, iż przedmiotowa egzekucja dotyczyła jednej należności publicznoprawnej, która mogła być objęta jednym tytułem wykonawczym. Zgodnie z treścią art. 64 § 6 zd. 1 ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia "Organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr". W myśl art. 64 § 9 pkt 1 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w § 1 i 6, powstaje za pobieranie pieniędzy – w chwili pobrania. Stosownie do art. 64 § 10 zd. 1 ustawy egzekucyjnej obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W wyroku z dnia 28 marca 2016 r. (SK 31/14) Trybunał Konstytucyjny uznał m.in. że przepis art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej "w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji". Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że dopuszczalne jest stosowanie stawek stosunkowych (procentowych), które uzależnione są tylko od kwoty egzekwowanej należności, a nie od indywidualnej sytuacji zobowiązanego lub nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań. Jednak brak określenia górnej granicy opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych opłat. Zdaniem Trybunału mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Powyższe oznacza, że Trybunał zakwestionował wyłącznie brak określenia maksymalnych kwot opłaty m.in. manipulacyjnej, nie podważając stosunkowego charakteru tej opłaty jako określonego procentu od kwoty egzekwowanej należności. W związku z powyższym należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 1301/21, że określenie maksymalnych kwot tych opłat może polegać na odpowiednim zastosowaniu w drodze analogii art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, określającego maksymalną kwotę opłaty za zajęcie nieruchomości, zaś miarkowanie tych opłat w oparciu o kryterium pracochłonności, skuteczności i efektywności czynności egzekucyjnych także w sytuacji, gdy nie przekraczają kwot maksymalnych, nie ma uzasadnienia prawnego. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem tego Sądu co do braku podstaw, aby skutki omawianego wyroku Trybunału rozciągać na art. 64 § 3 ustawy egzekucyjnej, skoro w powołanym wyroku Trybunał nie wypowiadał się w kwestii tego przepisu. Podobnie rzecz się ma z art. 64 § 6 tej ustawy w zakresie liczenia spornej opłaty w stosunku do każdego tytułu wykonawczego. To wierzyciel decyduje o tym czy dochodzona należność pieniężna ma zostać objęta jednym, kilkoma czy kilkunastoma tytułami wykonawczymi i powinien liczyć się z konsekwencjami takiego postępowania w tym określonymi w art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej. Wobec powyższego stanowisko organu co do konieczności uwzględnienia, iż dochodzona należność mogła być ujęta w jednym tytule wykonawczym, przy określeniu maksymalnej stawki opłaty manipulacyjnej było nieuzasadnione. "Miarkowanie" maksymalnej stawki spornej opłaty dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy opłata ta przekroczyłaby granice opisane w wyroku Trybunału i tylko w stosunku do danego tytułu wykonawczego, a nie ich zbioru. Należy jednak zauważyć, że uchybienie to nie skutkowało nieważnością zaskarżonego postanowienia, a tym samym z uwagi na treść art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325), dalej ustawa p.p.s.a., nie mogło spowodować jego uchylenia, gdyż rozstrzygnięcie takie działałoby na niekorzyść skarżącego. Sąd uznał, że dokonane przez organ wyliczenie maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej w kwocie wynikającej z analogicznego zastosowania przepisu art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, a więc w kwocie [...] zł (1/8 maksymalnej opłaty za zajęcie należności) było uzasadnione. Co prawda, zgodnie z art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej stawka ta powinna dotyczyć (oddzielnie) każdego tytułu wykonawczego to jednak wobec braku stosownego uregulowania kwestii maksymalnej wysokości spornej opłaty nie można zasadnie twierdzić, że doszło do rażącego (oczywistego) naruszenia tego przepisu. Odnosząc się do zarzutów skargi powtórzyć należy, że w powołanym wyroku Trybunał zakwestionował m.in. wyłącznie brak określenia w art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej maksymalnej kwoty opłaty manipulacyjnej. Tym samym nie podważał ani samej możliwości naliczenia tej opłaty ani też stosunkowego jej charakteru, jako określonego procentu kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych danym tytułem wykonawczym. Jak wyjaśniono to wyżej "miarkowanie" spornej opłaty w oparciu o kryterium pracochłonności, skuteczności czy efektywności nie ma uzasadnienia prawnego, o ile nie prowadzi to do określenia maksymalnej wysokości takiej opłaty. Skoro organ w sposób prawidłowy, stosując w drodze analogii art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej wyliczył maksymalną stawkę spornej opłaty, to wyliczenie takie obejmuje wszystkie wskazane przez stronę skarżącą okoliczności. Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej dotyczy zwrotu wydatków za wszelkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych, a nie innych faktów, okoliczności czy wydatków. Uznanie za prawidłowe określenie maksymalnej kwoty spornej opłaty przy zastosowaniu analogii z art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej wyłącza możliwość innego jej określenia. Należy w tym miejscu zauważyć, że przyjęty przez organ w drodze analogii mechanizm wyliczenia górnego limitu opłaty manipulacyjnej prowadził do ograniczenia tego kosztu obciążającego stronę skarżącą, a to pozostaje w zgodzie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Zastosowana przez organ analogia nie skutkowała nałożeniem obowiązku ponoszenia opłaty, który nie wynika wprost z ustawy ani też nie zmienia jej stosunkowego charakteru. Zastosowana analogia nie rozszerzała lecz zawężała stosowanie normy art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej. Wyrażała bowiem kwotę graniczną, poza którą strona skarżąca była zwolniona z tej opłaty mimo, iż była ona należna (1%). Rozwiązanie to oparto na racjonalnych przesłankach i pozwalało do czasu wejścia w życie zmiany omawianego przepisu, na realizacje wskazań Trybunału, aby wypełnić lukę stwierdzoną w jego wyroku. Konsekwencją przyjęcia wskazań analogii było odstąpienie od badania okoliczności wykazanych w skardze, a mających, zdaniem strony skarżącej, decydować o określeniu spornych opłat. Z tych przyczyn wobec nie stwierdzenia naruszeń opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., i przy uwzględnieniu jej art. 134 § 2, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił. ec