I SA/Gl 351/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego adwokata. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 marca 2012 r. W.S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. W motywach wniosku odnotował, że od lat jest inwalidą całkowicie i trwale niezdolnym do pracy. Od czerwca 2011 r. przebywa na emeryturze. Skarżący zaakcentował dalej, że został wielokrotnie oszukany przez organy administracji publicznej; w wielu postępowaniach administracyjnych samodzielnie, bez pomocy prawnej, bronił swoich interesów. W chwili obecnej jest pod stałą opieką specjalistycznych przychodni lekarskich. W motywach wniosku odnotował końcowo, że postanowieniem sądu powszechnego z dnia [...] ustanowiono dla niego adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W.S. nie posiada jakiegokolwiek majątku i zamieszkuje "kątem" u syna. Obecnie utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w kwocie 870,71 zł netto. Skarżący zdeklarował nadto, że miesięczne stałe wydatki kształtują się na poziomie 500 zł. Pozostała kwota wydatkowana jest na wyżywienie. Należy w tym miejscu odnotować, że postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 71/12, ustanowiono skarżącemu adwokata oraz umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Referendarz odnotował w tym orzeczeniu, że skarżący wykazał należycie, że uzyskuje jedynie skromny dochód w postaci emerytury. Wynika to niezbicie z przedłożonych kopii deklaracji podatkowych, złożonych do tamtych akt sprawy. Referendarz stwierdził dalej, że jest "poza sporem, że kwota, jaka pozostaje do dyspozycji skarżącego, nie może wystarczyć zarówno na pokrycie wszystkich niezbędnych życiowych wydatków, jak i na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika, szczególnie jeżeli wziąć pod uwagę jego problemy zdrowotne". W toku rozpoznania wniosku, referendarz sądowy wziął także pod uwagę licznie dołączone do akt tamtej sprawy orzeczenia w przedmiocie kosztów sądowych, w tym m.in. postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] sygn. akt [...], mocą którego ustanowiono dla obecnie skarżącego adwokata z urzędu. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się zatem do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy z kolei rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.). Analiza przedmiotowego wniosku, w tym zawartości urzędowego druku formularza oraz ustaleń poczynionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 71/12, musiała prowadzić do wniosku, że wykazano w tej sprawie w sposób przekonujący spełnienie przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nie można tracić z pola widzenia, iż podobnie sytuację materialną skarżącego oceniono w szeregu postanowień sądów powszechnych, w tym w postanowieniu Sądu Apelacyjnego z dnia [...]. Końcowo należy podkreślić, że z uwagi na zbieżność oświadczeń skarżącego w obu wnioskach o prawo pomocy zawisłych przed tutejszym Sądem (sygn. akt I SA/Gl 71/12 i I SA/Gl 351/12), rozpoznający wniosek nie znalazł podstaw faktycznych, które w jakikolwiek sposób mogłyby zaprzeczyć konkluzjom ujętym w postanowieniu referendarza z dnia 12 kwietnia 2012 r. W wyniku poczynionych spostrzeżeń postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.