I SA/Gl 365/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – na skutek odwołania J. U. od decyzji organu pierwszej instancji - utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. nr [...]ustalające J. U. i J. U. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. w wysokości 62.427,00 zł. Powyższą decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. U., działając poprzez pełnomocnika – doradcę podatkowego. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i przekazanym Sądowi przez Kolegium, pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podał, że natychmiastowe wykonanie decyzji (natychmiastowa zapłata kwoty ponad 60.000,00 zł) skutkowałaby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, z dużym ryzykiem jej likwidacji. Dodał, że trudna sytuacja gospodarcza w kraju nie pozostaje obojętna w odniesieniu do działalności skarżącego, który w ostatnich miesiącach nie uzyskuje oczekiwanych przez siebie dochodów. Istnieje realne zagrożenie likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności, jeżeli dojdzie do natychmiastowej zapłaty wynikającego z decyzji zobowiązania. Skarżący posiada bowiem wiele stałych miesięcznych zobowiązań, z których do najważniejszych należy zaliczyć wynagrodzenie pracowników (około 3.260,00 zł miesięcznie), raty kredytu oraz raty leasingowe (ponad 6.000,00 zł miesięcznie). Jakakolwiek zwłoka w zapłacie rat może z kolei prowadzić do wypowiedzenia umów leasingu, co równoznaczne jest z obowiązkiem natychmiastowej zapłaty pozostałych rat leasingowych. Wskazana sytuacja spowoduje, że skarżący nie będzie się w stanie podnieść finansowo, co stanowi trudne do odwrócenia skutki. Końcowo pełnomocnik podniósł, że skarżący stara się regulować zobowiązania publicznoprawne w terminach ich płatności. W niniejszej sprawie sąd administracyjny dokona weryfikacji wydanej decyzji, zaś sprawa jest sporna zwłaszcza w zakresie interpretacji przepisów podatkowych i wskazane jest wstrzymanie się z działaniami, które doprowadziłyby do nieodwracalnych skutków. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 kwietnia 2013r. zwrócono się do pełnomocnika strony skarżącej o złożenie w terminie 7 dni oświadczenia, czy w związku z przekazaniem przez organ tut. Sądowi jego pisma z dnia 15 kwietnia 2013 r. zawierającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., modyfikuje podstawę prawną wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na art. 61 § 3 P.p.s.a., który to przepis daje Sądowi podstawę prawną do rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, pod rygorem uznania, że podstawą wniosku pozostaje art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Odpowiadając na pismo Sądu pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 6 maja 2013 r. wskazał, że modyfikuje podstawę prawną wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Zaakcentować w pierwszej kolejności trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczyć może jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania. Aktami takimi są w szczególności te, które nakładają na ich adresatów obowiązek świadczenia. Z tego rodzaju decyzją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę skarżącą obowiązek zapłaty łącznego zobowiązania podatkowego. Po drugie wskazać należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej uzasadniając wniosek powołał się wprawdzie na ryzyko utraty płynności finansowej w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, nawet na ryzyko jej likwidacji, wywołane wykonaniem decyzji, przytaczając wysokość stałych miesięcznych zobowiązań strony, jednakże nie poparł swoich twierdzeń jakimikolwiek dokumentami, obrazującymi w szczególności sytuację finansową skarżącego oraz pozostające w relacji do tej sytuacji jego obciążenia finansowe. W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582). Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest zdaniem Sądu możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie samych tylko twierdzeń pełnomocnika skarżącego nie sposób zatem w ocenie Sądu uznać, że w sprawie zachodzą okoliczności powodujące, iż zapłata nałożonego na stronę zobowiązania mogłaby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest tak również dlatego, że okoliczności takich nie dokumentują także akta administracyjne sprawy. Końcowo – z uwagi na zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania twierdzenia pełnomocnika skarżącego odnośnie meritum sprawy - zwrócić uwagę należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną jej legalności. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy. Stąd na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd bada jedynie istnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 590/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1248471). Mając powyższe na względzie, a także w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.