I SA/Gl 371/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu miasta w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2010 r. przez A1 Sp. z o.o. w L. (aktualnie: A Sp. z o.o. w likwidacji w L.) w kwocie [...]zł i określenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości [...]zł. W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła m.in. o wstrzymanie przez organ w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku zaś nieuwzględnienia wniosku przez organ, powołano się również na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"). Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że "obowiązek nieuzasadnionego zwrotu kwoty [...] zł zagroziłby dalszemu istnieniu Skarżącego, a co za tym idzie spowodowałby likwidację wielu miejsc pracy i związane z tym konsekwencje". W jego ocenie wyegzekwowanie kwoty spowoduje poważne kłopoty finansowe. Wobec tego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r. organ wyjaśnił, że nie orzekał o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto odnotować należy, że z uwagi na rozbieżności w nazwie strony skarżącej wskazanej w skardze, uwierzytelnionym odpisie pełnomocnictwa oraz wydruku KRS, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 maja 2015 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wyjaśnienia powyższej kwestii – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że prawidłowa nazwa skarżącej spółki wynika z wydruku KRS Centralnej Informacji Krajowej Rejestru Sądowego. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej złożył pismo z dnia 18 maja 2015 r., w który wskazał, że "prostuję nazwę podmiotu skarżącego zgodnie z wpisem do KRS tj. A1 Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w L.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wystąpiły rozbieżności w nazwie skarżącej spółki. Z tego względu wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wyjaśnienia tej kwestii, który ustosunkowując się do wezwania wskazał, że prawidłowa nazwa spółki wynika z KRS. Niemniej jednak w świetle złożonego do akt sprawy wydruku KRS Centralnej Informacji Krajowej Rejestru Sądowego nazwa ta jest inna niż wskazana przez pełnomocnika w piśmie z dnia 18 maja 2015 r. Wobec tego Sąd przyjął nazwę spółki, tj. A Sp. z o.o. w likwidacji w L., zgodnie ze wskazanym wyżej dokumentem, który jest wiążący. Przechodząc do rozpoznania złożonego w sprawie wniosku należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). W rozwinięciu tej argumentacji należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., według którego nie budzi wątpliwości, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji zaniechawszy podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, publ. LEX nr 1145458). Zasadnym jest dla podsumowania tej części wywodu przytoczenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu koniecznym jest odniesienie się do konkretnych okoliczności tak, aby sąd miał możliwość ich oceny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 310/12, publ. LEX nr 1145698). Podkreślić zatem trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek strony nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik spółki podnosząc, że grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jedynie ogólnikowo wskazał, iż wykonanie decyzji "zagrozi dalszemu istnieniu" skarżącej, czy też "spowoduje poważne kłopoty finansowe" i w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności. Podnieść w tym miejscu należy, że powołanie się na trudną sytuację finansową - samą w sobie - nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Taka argumentacja powinna być poparta dokumentami obrazującymi aktualną sytuację finansową spółki i potwierdzającymi stanowisko pełnomocnika. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak tej dokumentacji powoduje, że Sąd nie może ocenić sytuacji finansowej spółki, a tym samym nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie sposób więc, oceniając tak sformułowany wniosek, stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych (w tej sprawie dotycząca zwrotu dotacji) pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.