I SA/Gl 376/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Adam Nita, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez p. J. W. (dalej: podatniczka, strona, skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] za 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta R. (dalej: organ I instancji, Prezydent) decyzją z dnia [...] ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] (działka nr [...]) za 2018 r. w kwocie [...] zł. Opodatkowaniem objęto budynki mieszkalne - [...] m2, budynki zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] m 2, budynki pozostałe (garaże) – [...] m2, budynki pozostałe - [...] m2 oraz grunty pozostałe – [...] m2. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem zasad postępowania, a to praworządności, swobodnej oceny dowodów oraz uwzględniania interesu społecznego. Nadto podniesiono zarzut naruszenia § 1 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta Ruda Śląska nr PR.0007.60.2014 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków objętych ochroną konserwatorską, w których wykonano remont całej elewacji frontowej, Dz.U. Woj. Śląskiego z dnia 10 kwietnia 2014 r., poz. 2284, dalej: uchwała Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014) poprzez jego niezastosowanie. Kolegium decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Wskazało, że spór dotyczy dopuszczalności zastosowania wobec opodatkowanej nieruchomości zwolnienia przewidzianego w uchwale Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014; w szczególności sporne jest, czy budynek objęty jest przedmiotowym zakresem zwolnienia jako przylegający bezpośrednio do chodnika bądź jezdni lub placu w strefie publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że zwolnienie może mieć zastosowanie, jeżeli łącznie spełnione zostaną warunki, co do budynku: 1. objęcie ochroną konserwatorską; 2. przyleganie bezpośrednio do chodnika bądź jezdni lub placu; 3. chodnik, jezdnia lub plac o których mowa w pkt 2 znajdują się w strefie publicznej; 4. wykonano w nim remont całej elewacji frontowej; 5. remont trwał nie dłużej 1 rok. Kolegium stwierdziło, że sporny budynek nie przylega bezpośrednio do chodnika bądź jezdni w przebiegu drogi przy ul. [...], bowiem pomiędzy budynkiem a chodnikiem znajduje się niezabudowana przestrzeń zagospodarowana na parking dla pojazdów. Obszaru tego nie można uznać za jezdnię, chodnik lub plac w strefie publicznej, wobec czego odmowa zastosowania zwolnienia jest zasadna. W skardze na tę decyzję strona zarzuciła: 1.naruszenie § 1 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, w których wykonano remont całej elewacji frontowej poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie zasad postępowania, a to praworządności, swobodnej oceny dowodów, uwzględniania interesu społecznego, a. poprzez odmowę zastosowania ulgi pomimo spełniania przesłanek do skorzystania z niej przez skarżącą; b. błędne ustalenie, że opodatkowany budynek mieszkalny, w którym znajduje się lokal użytkowy [...] nie przylega bezpośrednio do chodnika oraz placu w sferze publicznej, w sytuacji, gdy pomiędzy ścianą frontową a chodnikiem ogólnodostępnym znajduje się przestrzeń ogólnodostępna dla klientów poczty i biura — tj. obszar dostępny dla nieograniczonego kręgu osób — plac w strefie publicznej. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 1124/18 (prawomocnym z dniem 19 kwietnia 2019 r.) uchylił zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. 1 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomniane naruszenie przejawiało się w uznaniu, że parking przy budynku nie jest placem w strefie publicznej. Formułując zalecenia dla organu odwoławczego, co do dalszego postępowania Sąd wskazał na ustalenie czy spełnione zostały wszystkie wynikające z w,w. uchwały przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia, tj.: 1) objęty jest ochroną konserwatorską; 2) przylega bezpośrednio chodnika bądź jezdni lub placu; 3) chodnik, jezdnia lub plac, o których mowa w pkt 2 znajdują się w strefie publicznej 4) wykonano w nim remont całej elewacji frontowej, 5) remont trwał nie dłużej 1 rok. Jednocześnie Sąd wskazał, że dla skorzystania ze zwolnienia niezbędne jest zachowanie uregulowanego w uchwale (§ 3) trybu zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia remontu. Rozpatrując ponownie odwołanie Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta z dnia [...] nr [...] i orzekło co do istoty, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od przedmiotowej nieruchomości położonej w kwocie [...] zł. Kolegium stwierdziło, że spełnione zostały warunki zwolnienia budynku, gdyż spełniono wszystkie przesłanki z § 1 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 umożliwiające uzyskanie zwolnienia. Badając wymagany tryb zgłaszania remontu i jego zakończenia zgodnie z § 3 uchwały, Kolegium ustaliło, że współwłaścicielki nieruchomości nie powinny być traktowane jako przedsiębiorcy, wobec czego nie były zobligowane do złożenia dokumentacji związanej z pomocą de minimis. W konsekwencji opodatkowano tylko grunty pozostałe, a wszystkie nieruchomości budynkowe objęto zwolnieniem z opodatkowania. Następnie Prezydent zwrócił się do Kolegium o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji wymiarowej. Zwrócił uwagę, że zwolnieniem objęto wszystkie budynki (mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pozostałe oraz garaż), a nie jedynie budynek objęty ochroną konserwatorską, w którym zrealizowano remont całej elewacji frontowej. Ponadto podniesiono, że § 4 ust. 3 i 5 uchwały nie wyłącza obowiązku złożenia właściwej informacji (deklaracji) podatkowej w terminach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.), a zaniechanie tego obowiązku skutkuje opodatkowaniem budynku na zasadach ogólnych. Zgodnie z obowiązującym w 2018 r. wzorem informacji podatkowej do informacji należało dołączyć druk "ZID-ZN", w którym wykazywanoby powierzchnię budynków podlegających zwolnieniu. Tymczasem podatniczki w 2018 r. nie złożyły informacji podatkowej; ostatnia informacja była złożona w dniu 10 stycznia 2017 r. Prezydent wskazał także, że, w jego ocenie, wynajem nieruchomości stanowił działalność gospodarczą, a zatem należało złożyć dokumentację związaną z pomocą de minimis. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium wszczęło postępowanie w sprawie nieważności własnej decyzji z dnia [...] nr [...]. Po przeprowadzeniu tego postępowania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] (doręczoną dnia [...]) nr [...] stwierdził nieważność swojej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że weryfikowana decyzja rażąco naruszyła § 4 ust. 5 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, zgodnie z którym zaniechanie obowiązku złożenia informacji podatkowej według § 4 ust. 3 i 4 uchwały skutkuje opodatkowaniem na zasadach ogólnych. Ponadto rażąco naruszono art. 7 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż bezpodstawnie zwolniono z opodatkowania garaże o powierzchni użytkowej [...]m2 i budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...]m2, które nie są częścią kamienicy objętej ochroną konserwatorską, lecz odrębnymi budynkami. Organ odwoławczy wskazał także, że stwierdzenie nieważności nie jest sprzeczne z zapadłym w niniejszej sprawie wyrokiem WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 1124/18. Kolegium zastosowało bowiem ocenę prawną w nim zawartą, przyjmując, że pas gruntu oddzielający budynek od chodnika mieści się w pojęciu placu w strefie publicznej. Inne były natomiast przyczyny stwierdzenia, że decyzja organu II instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W końcowej części wyroku Sąd wskazał, że: przesądzenie czy zwolnienie wynikające z powołanej uchwały ma w sprawie zastosowanie jest jednak przedwczesne, albowiem z uwagi na uznanie przez Kolegium, że niespełniona została przesłanka z § 1 ust. 2 uchwały nr PR.0006.60.2014 pozostałe przesłanki warunkujące zastosowanie ulgi nie były przedmiotem rozważań. Sąd nie badał zatem pozostałych przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia. W odwołaniu od decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji organu odwoławczego z dnia [...] nr [...] strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przez zastosowanie tego przepisu, w sytuacji kiedy nie zaistniała przesłanka wydania decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a.. WSA w Gliwicach dysponował uchwałą Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, znał treść § 4 ust. 3 i 5 tej uchwały i nie stwierdził, aby w 2017 r. po złożeniu informacji o zakończeniu remontu podatnik miał obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, o jakiej mowa w u.p.o.l. Wbrew dowolnym twierdzeniom Kolegium, Sąd I instancji z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. zbadał również obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, o jakiej mowa w u.p.o.l. oraz w § 4 ust. 3 i 5 uchwały; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 170 p.p.s.a. WSA w Gliwicach w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...], sygn. akt I SA/GI 133/17 stwierdził: "Pismem z dnia 25 maja 2017 r.. Prezydent Miasta R. wydal akt z zakresu administracji publicznej dotyczący nabycia prawa do zastosowania ulgi w podatku od nieruchomości budynków objętych ochroną konserwatorską na podstawie uchwały Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 27 marca 2014 r. (...) Następnie strona skarżąca, na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwana dalej: p.p.s.a.) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę aktu z dnia [...] odmawiającego prawa do zastosowania ulgi w podatku od nieruchomości.(...) Na marginesie niniejszych rozważań Sąd zwraca uwagę, że kwestia nabycia prawa do zastosowania ulgi w postaci zwolnienia w podatku od nieruchomości zostanie poddana kontroli sądowoadministracyjnęj w przypadku złożenia przez skarżącą skargi na decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości"; 4.naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 4 ust. 3 i 5 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 poprzez przyjęcie, że po złożeniu informacji o zakończeniu remontu podatnik miał obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, o jakiej mowa w u.p.o.l. Zakończenie remontu powoduje ten skutek, że to organ podatkowy w decyzji podatkowej powinien zastosować zwolnienie podatkowe. Zwolnienie od podatku, o jakim mowa w uchwale stosuje organ podatkowy przez wydanie decyzji ustalającej, a nie podatnik przez złożenie deklaracji. Podatnik składa deklarację tylko wówczas, kiedy powstały okoliczności uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego, lub kiedy obowiązek podatkowy wygasł. Taka sytuacja miała miejsce dopiero w 2019 r., kiedy to po rozbiórce garażu oraz pomieszczeń gospodarczych uległa zmianie podstawa opodatkowania. Podatnik złożył wówczas (24 kwietnia 2019 r.) zgodnie z ustawą wymaganą informację, która została uwzględniona w decyzji podatkowej. Skoro w § 4 ust. 1 uchwały wskazano, że 10-letnie zwolnienie przysługuje na okres 10 lat od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym został zakończony remont, to logicznym jest, że zwolnienie to musi wynikać z decyzji organu podatkowego, który dysponuje dokumentami dotyczącymi remontu złożonymi przed i po zakończeniu remontu. Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy wydaną w pierwszej instancji własną decyzję z dnia [...]. Nie podzielając zarzutów odwołania wyjaśniło, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podatniczki nie złożyły w 2017 ani w 2018 r. korekty informacji podatkowej, w której wskazałyby przedmioty zwolnione z opodatkowania. W tym stanie rzeczy, z uwagi na § 4 ust. 5 w zw. z ust. 3 uchwały nie można było zastosować zwolnienia. Ponadto weryfikowaną w ramach stwierdzenia nieważności decyzją wymiarową zwolniono z opodatkowania zarówno budynki objęte ochroną konserwatorską, jak i pozostałe deklarowane do opodatkowania budynki, których nie obejmuje ta ochrona. Skutkiem tego było rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: § 1 ust. 1 uchwały, który dopuszcza zwolnienie jedynie budynków lub ich części objętych ochroną konserwatorską, lecz także wskazanego w decyzji Kolegium art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ustanawiającego ogólną zasadę, że wszystkie budynki powinny podlegać opodatkowaniu. Powyższą decyzję z dnia [...] strona zaskarżyła do WSA w Gliwicach. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium zawiesiło postępowanie prowadzone z odwołania strony od decyzji organu I instancji z dnia [...] Nr [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2018 r. Postępowanie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania sądowoadminstracyjnego ze skargi podatniczki na decyzję Kolegium z dnia [...] zapadłą w wyniku rozpoznania odwołania od wcześniejszej decyzji Kolegium z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] nr [...]. WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/GI 615/20 odrzucił skargę strony. Postanowieniem z dnia [...] SKO w Katowicach podjęło zawieszone postanowienie. Na podstawie materiału sprawy Kolegium ustaliło, co następuje: Współwłaścicielki nieruchomości w 2017 r. zgłosiły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości położonej przy ul. [...]: - [...] m2 powierzchni gruntów pozostałych, - [...] m2 powierzchni budynków mieszkalnych (wysokość powyżej 2,20 m), - [...] m2 powierzchni budynków mieszkalnych (wysokość 1,40 – 2,20 m), - [...] m2 powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą, - [...]m2 powierzchni budynków pozostałych — garaże (wysokość 1,40-2,20 m), - [...]m2 powierzchni budynków pozostałych — garaże (wysokość powyżej 2,20 m), - [...]m2 powierzchni budynków pozostałych — budynki gospodarcze (wysokość 1,40-2,20 m), - [...]m2, powierzchni budynków pozostałych — budynki gospodarcze (powyżej -2,20 m). Podatniczka w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. sporządzonym według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta Ruda Śląska z dnia 27 marca 2014 r. zgłosiła zamiar rozpoczęcia remontu. Do zawiadomienia załączona została pozytywna opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków w sprawie wykonania termomodernizacji przedmiotowego budynku, a także dokumentacja fotograficzna przedstawiająca obiekt. Następnie w piśmie z dnia 23 sierpnia 2017 r. skarżąca powołując się na § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, zawiadomiła o zakończeniu remontu całej elewacji budynku przy ul. [...]. Wraz z zawiadomieniem przedstawiono fotografie przedstawiające budynek po remoncie. Z dokumentacji sprawy wynika, że budynek oznaczony numerem porządkowym [...] oddzielony jest od chodnika wykonanego z kostki brukowej pasem gruntu. Po remoncie elewacji nawierzchnia gruntu utwardzona została za pomocą tłucznia kamiennego. Na elewacji budynku widoczny jest m.in. szyld "[...].". Na ścianie frontowej widoczna jest tablica z symbolami odpowiadającymi znakom drogowym stypizowanym w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych jako D-18 "parking" oraz tabliczka T24 wskazująca, że pozostawiony pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Budynek mieszkalny położony przy ul. [...] został wpisany do gminnej ewidencji zabytków dla R. pod nr [...]. Współwłaścicielka nieruchomości p.J. W. figurowała w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w okresie od 3 marca 2014 r. do 31 lipca 2018 r. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A J. W. z siedzibą w K. przy ul. [...]. Jednocześnie od 15 czerwca 2016 r. w rejestrze przedsiębiorców KRS ww. widnieje jako partner spółki partnerskiej B Spółka Partnerska w W. posiadającej oddział w K. pod adresem ul. [...]. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji wskazano na regulację z art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą ocena prawna i wskazania odnośnie dalszego postępowania zawarte w prawomocnym orzeczeniu sądu są wiążące dla sądów, oraz stron postępowania. Ocena prawna, jak również wskazanie okoliczności, które powinny zostać ocenione lub zbadane powinno zatem zostać przyjęte przez organ ponownie rozpoznający sprawę. Dalej Kolegium zacytowało art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1 u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 1 art. 6 ust. 7 u.p.o.l., art. 6 ust. 6 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Przywołano także uchwałę Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 i podano, że w § 1 tegoż aktu prawnego uchwalono: 1.Zwolnić od podatku od nieruchomości budynki lub ich części, objęte ochroną konserwatorską, pod warunkiem zrealizowania w nich remontu całej elewacji frontowej budynku w okresie nie przekraczającym 1 roku, liczonym od dnia rozpoczęcia remontu. 2. Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje budynki, przylegające bezpośrednio do chodnika bądź jezdni lub placu w strefie publicznej. 3. Zwolnienie od podatku od nieruchomości dotyczy wyłącznie remontów rozpoczętych po dniu wejścia w życie niniejszej uchwały. Następnie organ odwoławczy omówił kwestię usytuowania przedmiotowego budynku, by ostatecznie wskazać, że skoro Sąd stwierdził, że utwardzony pas gruntu oddzielający budynek od chodnika pozostającego w przebiegu ul. [...] przewidziany jako miejsce parkingowe stanowi plac publiczny, to przesłanki z § 1 uchwały zostały spełnione. Zbadania wymagało natomiast, czy został zachowany tryb zgłaszania remontu i jego zakończenia określony w § 3 uchwały. Stanowi on, że: 1. Przed rozpoczęciem remontu podatnik zamierzający skorzystać ze zwolnienia składa, na druku stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały, informację o zamiarze podjęcia prac, o których mowa w 1 ust. 1. 2. Do informacji należy dołączyć: 1) dokumentację fotograficzną, potwierdzającą aktualny stan elewacji, mającej być przedmiotem remontu, 2) kopie uzyskanych pozwoleń, uzgodnień lub zgłoszeń, zgodnie z przepisami prawa budowlanego i postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3. Po zakończeniu remontu podatnik winien złożyć: 1) informację o termnie zakończenia remontu na formularzu stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszej uchwały, 2) dokumentację fotograficzną, obrazującą wygląd elewacji po zakończeniu remontu. 4. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą po zakończeniu remontu, oprócz dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 3, przedkłada nadto: 1) wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie, 2) wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis 5. Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 4 podatnik prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest przekazywać organowi podatkowemu do dnia 31 stycznia każdego roku, w którym korzysta ze zwolnienia. Kolegium uznało, że § 3 ust. 4 uchwały znajduje zastosowanie wówczas, gdy nieruchomość objęta zgłoszeniem jest związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Zdaniem organu, uwzględnić należało pogląd wyrażony w wyroku TK z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 (publ. Dz.U, z 2017 r. poz. 2372), w którym wskazano, że przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi występują w obrocie prawnym w dwojakim charakterze: jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. Wobec czego przy identyfikacji przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) należy ocenić charakter ich posiadania przez podatnika będącego przedsiębiorcą, tj. o rolę, jaką pełni przedmiot opodatkowania w majątku podatnika. Przedmiot opodatkowania nie jest traktowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej wówczas, gdy własność bądź nabycie nieruchomości związane jest wyłącznie z realizacją niegospodarczych, osobistych celów życiowych, a nieruchomość taka ze względu na jej cechy oraz rodzaj prowadzonej przez daną osobę działalności gospodarczej nie może służyć choćby pośrednio takiej działalności (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1817/16). Kolegium uznało, że § 3 ust. 4 uchwały w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi o obowiązku dopełnienia przewidzianych w § 3 uchwały obowiązków (związanych z pomocą de minimis), w sytuacji, gdy podatnik ubiegający się o zwolnienie uważany jest za przedsiębiorcę dla potrzeb podatku od nieruchomości. Wprawdzie współwłaścicielka nieruchomości w okresie objętym decyzją prowadziła działalność gospodarczą indywidualnie oraz w ramach spółki partnerskiej, jednakże materiał sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że do nabycia udziału nieruchomość doszło w związku i na potrzeby tej działalności. Nieruchomość nie była wskazywana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez jedną z podatniczek, w związku z działalnością gospodarczą wykonywaną na własne nazwisko, czy też na potrzeby Spółki, w której podatniczka jest partnerem. Nabycie udziału w prawie własności nieruchomości nastąpiło w drodze darowizny pomiędzy osobami spokrewnionymi. W niniejszym postępowaniu współwłaścicielki nieruchomości nie powinny być traktowane jako przedsiębiorcy, a zatem nie były zobligowane do złożenia dokumentacji związanej z pomocą de minimis. Spełnione zatem zostały kryteria objęcia omawianego budynku zwolnieniem podatkowym określone w § 1 pkt 1 uchwały. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały złożenie informacji stanowiących załączniki do niniejszej uchwały nie wyłącza obowiązku złożenia właściwej informacji (deklaracji) podatkowej w terminach przewidzianych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis uchwały czytelnie nawiązuje do art. 6 ust. 6 u.p.o.l., w którym to przepisie przewidziano, że osoby fizyczne, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa art. 6 ust. 3 ustawy. Z kolei art. 6 ust. 3 u.p.o.l. stanowił, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Wypełnienie wymogów przewidzianych w § 3 uchwały do skorzystania ze zwolnienia jest zdarzeniem, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że niezależnie od zgłoszenia zakończenia remontu w trybie § 3 uchwały, warunkiem dla skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości było dodatkowo złożenie informacji podatkowej według wzoru ustalonego w uchwale (uwzględniając art. 6 ust. 13 u.p.o.l. w wersji obowiązującej w 2018 r.). Informacja ta powinna w swej treści wskazywać, w jakim zakresie przedmioty opodatkowania korzystają ze zwolnienia. Przy czym, jak podkreślono, konieczne było wykonanie tego obowiązku w terminie przewidzianym w ustawie, a zatem w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, a więc od zakończenia remontu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest informacji podatkowej złożonej przez podatniczki, w związku z ujawnieniem okoliczności skutkujących zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że nie spełniono wszystkich wymogów koniecznych dla nabycia zwolnienia z podatku od nieruchomości w oparciu o uchwałę Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, co wykazano także w ostatecznej i prawomocnej decyzji Kolegium z dnia [...]. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie; - art. 153 P.p.s.a. w związku z niezastosowaniem się do oceny prawnej oraz wskazań odnośnie dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 1124/18. W ramach tego zarzutu podniesiono, że Sąd, znając treść § 4 ust. 3 i 5 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014, nie stwierdził, aby w 2017 r., po zakończeniu remontu podatnik miał obowiązek złożenia informacji podatkowej oraz nie wskazał, aby pośród przesłanek zwolnienia znajdował się obowiązek złożenia deklaracji; - art. 170 p.p.s.a. w związku z niezastosowaniem się do oceny prawnej oraz wskazań odnośnie dalszego postępowania wyrażonych w postanowieniu z dnia [...] WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 133/17 odnośnie wykładni prawa w zakresie zwolnienia podatkowego. W ramach tego zarzutu zauważono, że Sąd odrzucił skargę strony na pismo Prezydenta R. z dnia [...], tj. na akt z zakresu administracji publicznej dotyczący nabycia prawa do zastosowania ulgi w podatku od nieruchomości dla budynków objętych ochroną konserwatorską i wskazał, w jaki sposób ma postąpić podatnik w przypadku niezastosowania zwolnienia podatkowego; - § 4 ust. 3 i 5 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 poprzez przyjęcie, że po złożeniu informacji o zakończeniu remontu podatnik miał obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, o jakiej mowa w u.p.o.l. W ramach tego zarzutu, odwołując się do treści art. 6 u.p.o.l., wskazano, że jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Zakończenie remontu powoduje ten skutek, że to organ podatkowy w decyzji podatkowej powinien zastosować zwolnienie podatkowe. Zwolnienie to, jak podkreślono, "stosuje organ podatkowy przez wydanie decyzji ustalającej, a nie podatnik przez złożenie deklaracji". Podatnik składa deklarację tylko wówczas, kiedy powstały okoliczności uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego lub kiedy obowiązek wygasł, w szczególności, gdy nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części. Taka sytuacja miała miejsce dopiero w 2019 r., kiedy po rozbiórce garażu oraz pomieszczeń gospodarczych uległa zmianie podstawa opodatkowania. Podatnik złożył wówczas (24 kwietnia 2019 r.), zgodnie z ustawą wymaganą informację, która została uwzględniona w decyzji podatkowej. Strona skarżąca podkreśliła, że skoro w § 4 ust. 1 uchwały wskazano, że 10-letnie zwolnienie przysługuje na okres 10 lat od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym został zakończony remont, to logiczne jest, że zwolnienie to musi wynikać z decyzji ustalającej organu podatkowego, który dysponuje dokumentami dotyczącymi remontu, złożonymi przed i po zakończeniu remontu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja z dnia [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] za 2018 r. Kontrolę tę rozpocząć należy od wskazania, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zasadności odmowy zwolnienia z opodatkowania budynku położonego w R. przy ul. [...]. Zgodnie z § 1 uchwały Rady Miasta Ruda Śląska nr PR.0007.60.2014 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości budynków objętych ochroną konserwatorską, postanowiono, że 1. Zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki lub ich części, objęte ochroną konserwatorską, pod warunkiem zrealizowania w nich remontu całej elewacji frontowej budynku w okresie nie przekraczającym 1 roku, liczonym od dnia rozpoczęcia remontu. 2. Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje budynki, przylegające bezpośrednio do chodnika bądź jezdni lub placu w strefie publicznej. 3. Zwolnienie od podatku od nieruchomości dotyczy wyłącznie remontów rozpoczętych po dniu wejścia w życie niniejszej uchwały. Z powyższego wynika, że odnośnie przedmiotu opodatkowania objętego zwolnieniem konieczne było łączne spełnienie następujących warunków: objęcie budynku ochroną konserwatorską; przyleganie obiektu bezpośrednio do chodnika bądź jezdni lub placu w strefie publicznej oraz wykonanie w nim remontu całej elewacji frontowej, trwającego nie dłużej niż rok. Bezsporne jest, że omawiany budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków dla R., a remont jego elewacji frontowej, rozpoczęty po dniu wejścia w życie uchwały, nie trwał dłużej niż rok. Poza sporem było także i to, że budynek nie przylega bezpośrednio do chodnika bądź jezdni w przebiegu drogi przy ul. [...]. Pomiędzy budynkiem a chodnikiem znajduje się bowiem niezabudowana przestrzeń zagospodarowana na parking dla pojazdów. Sporna pozostawała kwestia, czy wspomniana przestrzeń stanowi plac i czy znajduje się ona w przestrzeni publicznej. Kolegium twierdziło bowiem, że skoro omawiany pas gruntu nie jest wydzielony z przestrzeni zabudowaniami, bądź otoczony jezdnią czy chodnikiem, to nie odpowiada pojęciu placu rozumianego jako niezabudowana przestrzeń w mieście otoczona budynkami, w zbiegu ulic. Nadto, skoro pełni on funkcję parkingu służącego zaspokojeniu potrzeb osób korzystających z lokali znajdujących się w budynku (biura oraz [...]), a nie zaspokojeniu potrzeb ogółu (właściciel gruntu wprowadza ograniczenia w korzystaniu z parkingu pod rygorem usunięcia pojazdu), to nie jest on przestrzenią publiczną. WSA w Gliwicach w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1124/18 (dostępny, podobnie jak wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie podzielił tej argumentacji. Stwierdził, że parking ten ułatwia korzystanie z instytucji publicznej, jaką jest [...], tym zmotoryzowanym członkom społeczeństwa, którzy wyrażą chęć korzystania z placówki [...] położonej w R. przy ul. [...]. Ponadto, zdaniem Sądu, parking nie musi być wydzielony zabudowaniami, otoczony jezdnią czy chodnikiem (ten jedynie częściowo otoczony jest chodnikiem), istotne jest bowiem to, że jako miejsce postoju pojazdów dla osób korzystających z instytucji publicznej [...], jest wyodrębniony z przestrzeni w ten sposób, że nie budzi wątpliwości, gdzie można parkować pojazdy. W konkluzji Sąd za błędne uznał twierdzenie Kolegium, że jakiekolwiek ograniczenia w korzystaniu z miejsc postojowych znajdujących się przed spornym budynkiem a priori implikują brak spełnienia kryterium "strefa publiczna". Stwierdził, zatem, że doszło do naruszenia prawa materialnego tj. § 1 ust. 1 i 2 uchwały PR.0007.60.2014 w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że przesądzenie czy zwolnienie wynikające z powołanej uchwały ma w sprawie zastosowanie jest przedwczesne, albowiem z uwagi na uznanie przez Kolegium, że niespełniona została przesłanka z § 1 ust. 2 uchwały PR.0007.60.2014, pozostałe przesłanki warunkujące zastosowanie ulgi nie były przedmiotem rozważań. Zobowiązał zatem organ odwoławczy, aby ponownie rozpoznał sprawę, przyjmując pogląd Sądu co do znaczenia pojęcia "strefy publicznej" i wskazał, że celem prowadzonego postępowania będzie ustalenie czy spełnione zostały wszystkie wynikające z ww. uchwały przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia, tj.: 1) objęty jest ochroną konserwatorską; 2) przylega bezpośrednio chodnika bądź jezdni lub placu; 3) chodnik, jezdnia lub plac, o których mowa w pkt 2 znajdują się w strefie publicznej, 4) wykonano w nim remont całej elewacji frontowej, 5) remont trwał nie dłużej 1 rok. Ponadto dla skorzystania ze zwolnienia niezbędne jest zachowanie uregulowanego w uchwale (§ 3) trybu zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia remontu. Wskazania w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei przywołany w skardze art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko Sąd i strony, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie oraz w określonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, który stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. wyznaczają jej akta. Ocena prawna wyrażona przez sąd musi pozostawać w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia sądu, tylko wtedy można bowiem mówić o związaniu tą oceną w sprawie, w której to rozstrzygnięcie zapadło. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, czy zmiany istotnych okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2333/18). Działając w warunkach związania wspomnianym wyrokiem organ odwoławczy wskazał, że Sąd "stwierdził, iż utwardzony pas gruntu oddzielający budynek od chodnika pozostającego w przebiegu ul. [...] przewidziany jako miejsce parkingowe stanowi plac publiczny. Wobec powyższego uznać należy, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z § 1 uchwały Rady Miasta umożliwiające uzyskanie zwolnienia". Konstatacja ta, zdaniem składu orzekającego, wskazuje, że Kolegium nie naruszyło art. 153 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, iż Sąd w omawianym orzeczeniu w konkluzji jednoznacznie stwierdził, że przesądzenie czy zwolnienie wynikające z powołanej uchwały ma w sprawie zastosowanie jest przedwczesne, gdyż organ uznając, że nie spełniono przesłanki z § 1 ust. 2 uchwały, nie rozważał pozostałych przesłanek warunkujących zwolnienie. We wcześniejszych fragmentach wywodu (str. 9 wyroku) skład orzekający wskazał natomiast, że "w uchwale uregulowano dalsze warunki uzależniające skorzystanie ze zwolnienia, w tym tryb oraz formę zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia remontu", czym dał wyraz przekonaniu, że zwolnienie wymaga (poza okolicznościami charakteryzującymi budynek i przeprowadzony w nim remont) spełnienia warunków formalnych, które obejmują m.in. tryb i formę zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia remontu. W przeciwnym razie posłużyłby się przykładowo sformułowaniem: w uchwale uregulowano dalsze warunki uzależniające skorzystanie ze zwolnienia, to jest tryb oraz formę zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia remontu. Nie ulega także wątpliwości, że Sąd w żaden sposób nie stwierdził, iż wymogi z § 4 uchwały są bezpodstawne, zbyteczne czy też nieistotne. Z kolei wskazanym w skardze postanowieniem z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1133/18 WSA odrzucił wniesioną po terminie skargę na pismo Prezydenta Miasta R. z dnia 22 maja 2017 r., w którym organ ten poinformował stronę, że ze względu na usytuowanie budynku nie jest możliwe nabycie prawa do zwolnienia tego obiektu z opodatkowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na marginesie, że kwestia nabycia prawa do zastosowania ulgi w postaci zwolnienia w podatku od nieruchomości zostanie poddana kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku złożenia przez skarżącą skargi na decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tak zakreślona kontrola wymiaru podatku od spornego budynku, a także pozostałych przedmiotów opodatkowania zlokalizowanych w R. w obrębie działki nr [...] jest właśnie istotą niniejszej sprawy. Wspomniany § 4 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 stanowi, że 1. Zwolnienie przysługuje po zakończeniu remontu i spełnieniu warunków określonych w § 3 ust. 3 i 4, na okres lat 10, od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym został zakończony remont. 2. Podatnik winien poinformować organ podatkowy o zakończeniu remontu najpóźniej w terminie 14 dni, od dnia, w którym zakończono remont na druku stanowiącym załącznik nr 2 do niniejszej uchwały. 3. Złożenie informacji stanowiących załączniki do niniejszej uchwały nie wyłącza obowiązku złożenia właściwej informacji (deklaracji) podatkowej w terminach przewidzianych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 4. W przypadku budynków, w których wyodrębniono własność lokali i powstała wspólnota mieszkaniowa obowiązek złożenia dokumentów wymaganych do udzielenia zwolnienia obciąża wspólnotę mieszkaniową, co nie wyłącza obowiązku złożenia przez każdego członka wspólnoty, jako podatnika podatku od nieruchomości, informacji (deklaracji) wymaganych przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 5. Zaniechanie obowiązku złożenia informacji (deklaracji), o których mowa w ust. 3 i 4 skutkuje opodatkowaniem budynku (lokalu wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz udziałem w nieruchomości wspólnej) na zasadach ogólnych. W przypadku złożenia informacji (deklaracji) po terminie, podatnik korzysta ze zwolnienia począwszy od następnego miesiąca po miesiącu, w którym obowiązku dopełnił. 6. W przypadku przeniesienia własności budynku lub lokalu w okresie korzystania ze zwolnienia, zwolnienie przysługuje do końca miesiąca, w którym dokonano tej czynności. 7. W przypadku ustanowienia odrębnej własności lokali w budynku oraz przeniesienia ich własności na rzecz osób trzecich w okresie korzystania ze zwolnienia, podatnikom będącym nabywcami lokali nie przysługuje zwolnienie, o którym mowa w niniejszej uchwale. Treść przywołanego § 4 ust. 3 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014 jednoznacznie określa, że niezłożenie właściwej informacji podatkowej w terminie przewidzianym w przepisach u.p.o.l. skutkuje opodatkowaniem budynku na zasadach ogólnych. Z kolei art. 6 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Na mocy zaś art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Z § 4 uchwały wynika, że zdarzeniem wpływającym na wysokość opodatkowania (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.) było zakończenie remontu, co obligowało stronę w terminie 14 dni do złożenia stosownej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Bezsporne jest, że strona nie wykonała tego obowiązku, a informację taką złożyła dopiero w dniu 24 kwietnia 2019 r. w związku z wyburzeniem garażu. Wbrew twierdzeniom skargi podatnik zobowiązany jest złożyć informację nie tylko wówczas, kiedy zaistnieją okoliczności uzasadniające powstanie (wygaśnięcie) obowiązku podatkowego, ale także wtedy, gdy nastąpi zdarzenie wpływające na wysokość opodatkowania. Jak więc wykazano powyżej organ odwoławczy nie naruszył wskazywanych w skardze art. 153 i art. 170 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 3 i 5 uchwały Rady Miasta Nr Pr.0007.60.2014. Sąd, niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa w opodatkowaniu nieruchomości. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.