I SA/Gl 379/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zawartych w podaniu z dnia 26 listopada 2012 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 14 lutego 2006 r. z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K.. Uzasadniając wniosek wskazał, że jego "sytuacja materialna jest bardzo trudna i nie ma obecnie z czego żyć". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. będzie podlegał rozpoznaniu. Oceniając złożony wniosek, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Zagadnienie to ma istotne znaczenie w omawianej sprawie. Wypada zatem podkreślić, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W niniejszej sprawie wniosek dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu. Nie obliguje ono strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania odnoszącego się do innego aktu, tj. decyzji, która nie jest objęta skargą w tym postępowaniu sądowym. W tym stanie rzeczy należy jeszcze raz podkreślić, iż postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania. Nie mają zatem wpływu na wynik sprawy powołane przez skarżącego okoliczności związane z jego trudną sytuacją finansową. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.