I SA/Gl 379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Następnie organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy i w dniu 17 maja 2012 r. wydał decyzję ponownie określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2007 rok. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...]. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ pierwszej instancji w dniu [...] wydał decyzję określającą Spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2007 r. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, a następnie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wykonania tej decyzji. Następnie decyzją z dnia [...] organ drugiej instancji uchylił wskazaną powyżej decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania organ pierwszej instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...]. Odnosząc się do kwestii przedawnienia spornego zobowiązania organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p., tj. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Z dniem bowiem [...]2012 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułów wykonawczych wraz z pobraniem znajdujących się w kasie środków pieniężnych. W skardze pełnomocnik Spółki wskazał, że przywołane przez Kolegium zastosowanie środka egzekucyjnego nie wywołało skutku przerwania biegu przedawnienia, gdyż egzekucję tę wszczęto w zakresie zobowiązania, które zostało określone w decyzji z dnia [...], która następnie została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia [...]. Zdaniem pełnomocnika Spółki ta okoliczność spowodowała zniweczenie wszelkich skutków wiążących się ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego służącego wykonaniu decyzji organu pierwszej instancji zarówno procesowych jak i materialnoprawnych łącznie ze skutkiem w postaci przerwania biegu przedawnienia. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. Kolegium wniosło o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy o sygn. akt II FSK 1568/17, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy niniejszej. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2017 r. pełnomocnik Spółki ustosunkowując się do ww. pisma organu wskazał, że wniosek o zawieszenie postępowania jest nieuzasadniony, gdyż rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt II FSK 1568/17 pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wobec ukształtowanej dotychczas linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że kwestią sporną pomiędzy stronami jest m.in. ocena skutków uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Tymczasem zauważyć należy, że w wyroku tut. Sądu z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 917/16 zapadło niejednomyślne rozstrzygnięcie w przedmiocie materialnoprawnych skutków uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1568/17 zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. skargi kasacyjnej z uwagi na przedstawienie składowi 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego – postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 24/16 – zagadnienia prawnego: "Czy uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201)?". Powyższe oznacza, że pod ocenę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano ocenę wpływu na bieg terminów przedawnienia dokonanych czynności egzekucyjnych w oparciu o decyzję, którą następnie uchylono przy jednoczesnym pozostawaniu w obrocie prawnym postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności uchylonej decyzji. Wskazać zatem należy, że treść uchwały podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt I FPS 5/17 w kwestii dotyczącej wskazanego zagadnienia prawnego będzie miała istotne znaczenie dla wyniku rozpoznawanej sprawy. Stąd też celowym stało się zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. sprawie oraz prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II FSK 1568/17. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.