I SA/Gl 389/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżący J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję – nakaz płatniczy Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 w kwocie [...]zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem dla doręczenia uczestnikom postępowania oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie pouczono stronę, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Przesyłka polecona, zawierająca między innymi powyższe wezwanie, awizowana była dwukrotnie z powodu nieobecności adresata. Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pierwszy raz nastąpiło to w dniu 29 kwietnia 2014 r., zaś zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki umieszczono w drzwiach adresata. Przesyłka powyższa została wydana skarżącemu w dniu 14 maja 2014 r. Z przesłanego przez Pocztę Polską S.A. pisma z dnia 18 lipca 2014 r. wynika natomiast, że w dniu 7 maja 2014 r. dokonano powtórnej awizacji przesyłki. Zawiadomienie o możliwości jej odbioru pozostawiono również w drzwiach adresata. Do chwili obecnej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niezależnie od powyższego, stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak również niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczy odpisów skargi stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W myśl powołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że siedmiodniowy termin przewidziany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem dla doręczenia uczestnikom postępowania upłynął bezskutecznie skarżącemu z dniem 20 maja 2014 r. Jest tak z uwagi na treść art. 73 P.p.s.a., stosownie do którego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W przytoczonym powyżej przepisie została przewidziana tzw. fikcja doręczenia (domniemanie doręczenia). W przypadku tejże fikcji doręczenia późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w Lex pod nr 1221338). Ponieważ w niniejszej sprawie pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2014 r., ostatni dzień czternastodniowego okresu, będący dniem skutecznego doręczenia przesyłki, przypadał na dzień 13 maja 2014 r. Od tego zatem dnia liczyć należało siedmiodniowy termin, przewidziany na usunięcie braków formalnych skargi, który upłynął bezskutecznie z dniem 20 maja 2014 r. (wtorek – dzień roboczy). Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, pomimo prawidłowego pouczenia go o następstwie ich nieusunięcia w postaci odrzucenia skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.