I SA/Gl 400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii zażalenia M. C. z dnia 30 kwietnia 2014 r. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 22 kwietnia 2014 r. o przymusowym ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony wskutek zgłoszonego żądania postanawia odrzucić zażalenie. W dniu 22 kwietnia 2014 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził przymusowe ściągnięcie od skarżącego M. C. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku złożonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia tego orzeczenia. Odpis tego zarządzenia z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia doręczono skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2014 r. Tego samego dnia skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie. Ponieważ zażalenie to skierował bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten w dniu 8 maja 2014 r. (data nadania) przekazał je – według właściwości – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywane zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione po upływie terminu do dokonania tej czynności. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że na zarządzenie przewodniczącego o przymusowym ściągnięciu od strony opłaty kancelaryjnej służy zażalenie. Przesądza o tym art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Nadto wymaga dostrzeżenia, że zażalenie takie wnosi się do sądu, w którym przewodniczący wydał zaskarżone zarządzenie, o czym stanowi art. 177 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 198 p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. należy to uczynić w terminie siedmiu dni od doręczenia zarządzenia (a ściślej: jego odpisu). Bez wątpienia zatem wniesienie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zamiast do sądu, w którym wydano zaskarżone zarządzenie) jest nieprawidłowe. Co szczególnie istotne, w takim przypadku za datę wniesienia zażalenia przyjmuje się dzień, w którym Naczelny Sąd Administracyjny przekazał je do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy czym miarodajna w tym względzie jest data wysłania takiej przesyłki (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 118/11, LEX nr 1070890 lub z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06, LEX nr 281815). Jeśli więc w rozpatrywanym przypadku skarżący otrzymał odpis zarządzenia w dniu 30 kwietnia 2014 r., to ostatnim dniem terminu do wniesienia zażalenia na to rozstrzygnięcie była środa 7 maja 2014 r. W świetle przedstawionych uwag jego zażalenie wymagało zakwalifikowania jako wniesione w dniu 8 maja 2014 r., czyli po upływie terminu: wszak wówczas zostało ono przekazane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jako sądu właściwego. Z tego względu zażalenie to trzeba było odrzucić. Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a., który do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio na podstawie art. 198 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.