I SA/Gl 413/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu 5 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. (K.) na czynności egzekucyjne Wójta Gminy G. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie (pismo ogólne – dokument elektroniczny wygenerowany w systemie ePUAP) opatrzonym datą wpływu: 12 marca 2025 r. Z.K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynności egzekucyjne Wójta Gminy G. Przedmiotowe pismo zostało wniesione poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu, za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) szczegółowo uregulowanych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.). Na skutek weryfikacji przedłożonego dokumentu ustalono, że pismo ogólne nie zostało podpisane jednym z rodzajów podpisu elektronicznego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 28 marca 2025 r., w piśmie z 1 kwietnia 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi m.in. poprzez podpisanie skargi z 12 marca 2025 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W przewidzianym prawem terminie, w piśmie z 2 kwietnia 2025 r. skarżący udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Przy ww. piśmie skarżący nadesłał załącznik zawierający treść skargi z 12 marca 2025 r. Załącznik ten nie został opatrzony jednym z rodzajów podpisu elektronicznego, a jedynie zawarto w nim odwzorowanie podpisu własnoręcznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z treścią przepisu art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd ustalił, że skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP). Skarga została przez niego sformułowana w piśmie ogólnym – dokumencie elektronicznym wygenerowanym w systemie ePUAP, opatrzonym datą wpływu: 12 marca 2025 r. Pismo to nie zostało opatrzone jednym z rodzajów podpisu elektronicznego, o których stanowi przepis art. 46 § 2a p.p.s.a. W związku z tym skarżący został w prawidłowy sposób wezwany do podpisania skargi. W odpowiedzi na wezwanie nadesłał niepodpisany jednym z rodzajów podpisu elektronicznego, o którym stanowi przepis art. 46 § 2a p.p.s.a., załącznik do pisma ogólnego z 2 kwietnia 2025 r., w treści którego zawarto treść pisma, które zostało wniesione 12 marca 2025 r. W konsekwencji zaistniałych zdarzeń stwierdzić należało, że skarżący nie usunął braku formalnego skargi, gdyż jego skarga nie została opatrzona podpisem. Za takowy podpis nie może bowiem zostać uznane cyfrowe odzwierciedlenie podpisu własnoręcznego (skan). Konieczne jest w tym miejscu odnotowanie, że na tle zasad podpisywania załączników do pisma wnoszonego do sądu w formie dokumentu elektronicznego za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP) wystąpiły w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności. Zagadnieniem tym zajął się - w wyniku przedstawienia w sprawie o sygn. akt I FZ 92/21 do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości - skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 6 grudnia 2021 r. podjął w sprawie o sygn. akt I FPS 2/21 uchwałę, przyjmując, że "Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę e-PUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". Powyższa uchwała ma moc ogólnie wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w powyższej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska. Natomiast strony oraz inni uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwał, która polega na tym, iż podmioty te nie są w stanie swoją interpretacją przełamać wykładni przyjętej w uchwale (tak: A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 269, publ. LEX/el. 2021). Zważywszy na ustalone w sprawie okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że skarga obarczona była brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Poza zakresem orzekania na tym etapie postępowania pozostała kwestia dopuszczalności wniesionej skargi, a to z uwagi na okoliczność, że skarga nie spełniała warunków formalnych, które umożliwiłyby Sądowi przystąpienie do oceny jej dopuszczalności w świetle obowiązujących przepisów prawa.