I SA/Gl 426/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ramach skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazując jednak ani żadnego przepisu, na podstawie którego wstrzymanie takie mogłoby nastąpić, ani jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać na rzecz uwzględnienia wniosku. Ta ostatnia okoliczność stanowiła jedną z przyczyn, dla których Dyrektor Izby Skarbowej w K. – przed przekazaniem do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i z aktami sprawy – postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor podkreślił również w szczególności, że dla rozpoznania wniosku bez znaczenia pozostaje to, czy skarga jest zasadna, czy też nie. Jego zdaniem kwestia ta może być oceniona przez Sąd podczas merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że fakt, iż wniosek skarżącego został załatwiony odmownie przez organ odwoławczy, nie stoi na przeszkodzie temu, aby na obecnym etapie postępowania również Sąd zajął w jego przedmiocie procesowe stanowisko. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części. Niewątpliwie natomiast wniosek taki został sformułowany, i to w skardze, tj. w piśmie adresowanym do Sądu. Skarżący nie zastrzegł przy tym, że jego wniosek ma być rozpoznany wyłącznie przez organ odwoławczy lub wyłącznie przez Sąd, nie przywołał również żadnego z przepisów stanowiących podstawę orzekania w przedmiocie wniosku, co mogłoby uzasadniać jakieś ograniczenia w rozpatrywanym zakresie. Zaznaczyć jednak wypada, iż w przywołanym art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. W świetle jego treści wniosek o wstrzymanie wykonania można mianowicie uwzględnić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczona regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem skarżąca ani nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jej wniosku, ani nawet w ogóle nie uzasadniła swojego żądania, nie wskazując żadnej okoliczności potwierdzającej potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Warto zarazem zwrócić uwagę, że właśnie wspomniany mankament wniosku wytknął już stronie organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...]. Mogła ona mieć zatem świadomość, iż jej wniosek może nie odnieść zamierzonego skutku, a mimo to nie uzupełniła go, nie przedkładając też niezbędnych dowodów. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją pierwszoinstancyjną, która jest naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast podstaw, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na stosunkowo niewielką wysokość spornego zobowiązania podatkowego ewentualność taka jest mało prawdopodobna. W ocenie Sądu nie ma również dowodów, by wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Artykuł 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też" przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705). Zgodzić się również należy z poglądem wyrażonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia [...], że z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia zawarte w skardze argumenty mające przemawiać na rzecz jej uwzględnienia, które podlegać mogą ocenie sądowej dopiero na etapie wyrokowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.