I SA/Gl 433/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia postanawia: oddalić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. T. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika za pobraną a nie wypłaconą zaliczkę na podatek dochodowy od dokonywanych wypłat wynagrodzeń w miesiącu sierpniu i grudniu 1999 r., w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju, sierpniu, październiku i listopadzie 2000 r. oraz w styczniu 2001 r. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie uzasadnił powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że postanowienie to nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiego postanowienia. Nie obliguje ono bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień - jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Na marginesie podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.