I SA/Gl 450/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę W skardze z dnia [...] 2005. Gmina L. zakwestionowała prawidłowość wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowienia z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie ze względu na bark legitymacji procesowej Gminy L. do jej wniesienia. Wskazano bowiem na fakt, iż postanowienie organu I instancji wydane zostało przez Burmistrza Miasta L.. Z tego względu Gmina L. nie mogła wnieść skargi na rozstrzygnięcie SKO w K., gdyż nie jest dopuszczalne, aby w jednej sprawie występować jako organ oraz reprezentant podmiotu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jednym z podstawowych warunków przesądzających o skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego jest posiadanie tzw. legitymacji procesowej, którą wywieść można z faktu istnienia interesu prawnego. Świadczy o tym treść przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ), który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego wynika zatem, że tylko wykazanie się przez wnoszącego skargę interesem prawnym, rozumianym jako materialnoprawna podstawa do konkretyzacji praw lub obowiązków, uprawnia go do nabycia statusu strony postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w K. wydane w oparciu o przepis 54 § P.p.s.a. dotyczące uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym przez "A" S.A. W ocenie Sądu skarga Gmina L. jest niedopuszczalna. Zauważyć bowiem trzeba, że w niniejszej sprawie organ Gminy L. – Burmistrz występował w postępowaniu egzekucyjnym w charakterze organu egzekucyjnego I instancji. Wypada również zauważyć, że przedmiotem postępowania administracyjnego poddanego kontroli Sądu było postanowienie Burmistrza Miasta L., który jako wierzyciel, zajął stanowisko uznające wniesiony przez Kompanię Węglową S.A. zarzut za bezzasadny. Postanowienie to wydane zostało w oparciu o przepis art. 34 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 172, poz. 1438 ze zm.). Na etapie postępowania sądowego, zainicjowanego wniesieniem skargi na wspomniane już postanowienie SKO w K. z dnia [...]r., ten sam podmiot występuje z kolei w roli reprezentanta Gminy L. – jako jej organ przedstawicielski. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w tytułach wykonawczych wystawionych w postępowaniu egzekucyjnym, jako wierzyciela wskazano właśnie Burmistrza Miasta L. Nie sposób zatem przyjąć, że Gmina L. może być traktowana jako strona postępowania sądowego, skoro nie sposób wywieść jej interesu prawnego. Nawet gdyby przyjąć, iż interes taki istniałaby, to występowanie jej organu przedstawicielskiego w postępowaniu egzekucyjnym, wyłącza możliwość dochodzenia jego ochrony w postępowaniu sądowym (tak NSA w postanowieniu z dnia 11 maja 2006 r. II FSK 708/05). Mając na względzie wszystkie opisane wyżej okoliczności Sad orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a.