I SA/Gl 465/18

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2. ustanowić skarżącemu adwokata. Skarżący, otrzymawszy odpis postanowienia o odrzuceniu jego skargi jako niedopuszczalnej, wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Oświadczył, że jest osobą psychicznie chorą, samotną i utrzymującą się z zasiłku. We wniosku nie wskazano żadnego majątku. Skarżącemu wielokrotnie przyznawano prawo pomocy w postępowaniach toczących się przed Sądem – zob. m.in. postanowienia z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1068-1070/16, z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 840/17, z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1161/17, z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1223/17 i z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 120/18. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżącego przesłanka ta została spełniona, przy czym można to stwierdzić bez wzywania o nadesłanie dodatkowych dokumentów źródłowych. Już w postanowieniach z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1068-1070/16 ustalono okoliczności, które przywołano również we wniosku obecnie rozpoznawanym, w szczególności, że skarżący korzysta z pomocy społecznej celem zaspokojenia najbardziej elementarnych potrzeb. Nawiązano zarazem do wywiadu środowiskowego z dnia 27 kwietnia 2016 r., wedle którego zamieszkuje on w zaniedbanym lokalu, bez gazu i energii elektrycznej, nie płacąc czynszu i zajmując się zbieractwem. Zostało to potwierdzone w późniejszych postępowaniach, m.in. w postanowieniu z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 840/17 odwołano się do innych wywiadów środowiskowych zawierających informację, że wnioskodawca opłacał wspomniane mieszkanie tylko dzięki pomocy brata jego zmarłej matki. W postanowieniu tym mowa także o stałym zasiłku przyznanym skarżącemu na okres do dnia 31 sierpnia 2020 r. Powyższe dowodzi, że sytuacja wnioskującego nie uległa poprawie, a co za tym idzie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.