I SA/Gl 477/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącej A Sp. z o.o. w S. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okres od lipca do sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: 1) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz 2) złożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 11 maja 2018 r. i jak dotąd nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania powyższego wezwania. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od podkreślenia, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak natomiast wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału takiego dokumentu strona może złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego i to on może zostać w tym celu przedłożony (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie do skargi dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 1463/12; dostęp: jw.). Niezależnie od powyższego dostrzec trzeba, że w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Wymóg ten zachodzi wówczas, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, albowiem w takich sprawach pobiera się wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wspomnianej wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 231 p.p.s.a.). Skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, czyli należności pieniężnej, powinna zatem zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1888/11, dostęp: jw.). Mając na względzie wyżej wskazane okoliczności, odnotować należy, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje natomiast wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Stąd jedynie dodania wymaga, że skoro w rozpatrywanym przypadku skarżąca otrzymała takie wezwanie w dniu 11 maja 2018 r., to powinna była je wykonać najpóźniej w piątek 18 maja 2018 r. Jako że tego nie uczyniła, skargę należało odrzucić stosownie do ostatnio powołanego przepisu.