I SA/Gl 49/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. E. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczony został radca prawny A. E. Pełnomocnik ów najpierw w dniu 22 lipca 2011 r. zapoznał się z aktami sprawy (zapisek urzędowy, k. 33), a następnie przedstawił swoje stanowisko w pismach z dnia 2 września 2011 r. i 19 września 2011 r. oraz na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. Na rozprawie tej powtórzył swój wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, złożony w odrębnym piśmie z dnia 2 września 2011 r., zawierającym oświadczenie, że wynagrodzenie to nie zostało zapłacone ani w całości, ani w części. Zarówno wniosek, jak i oświadczenie podtrzymał też w skardze kasacyjnej od wyroku wydanego w dniu 21 marca 2012 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1446/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o wynagrodzeniu pełnomocnika powinien rozstrzygnąć Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m.in. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, wskazanych rozdziałach 3-4 rozporządzenia. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, znajdującego się w jego rozdziale 4, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję dotyczącą umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). Stosownie z kolei do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi, który – tak jak wnioskodawca – prowadził już sprawę w instancji pierwszej, należy się opłata w wysokości 50 % stawki za tę instancję, tj. w niniejszej sprawie 120 zł. Pełnomocnik, jak ustalono, nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wedle § 2 ust. 3 rozporządzenia opłatę, wynoszącą łącznie za obie instancje 360 zł, trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23% (82,20 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 15 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.