I SA/Gl 491/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Monika Krywow, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Hotelu S. sp. z o.o. sp. k. w D. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 10 lutego 2025 r. nr COF.OUR.635.9335.2024 ŁD.JJ.ZZ 07604099 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2025r. nr COF.OUR.635.9335.2024 ŁD.JJ.ZZ 07604099 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ, wierzyciel) po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez adw. K. K. pełnomocnika Hotelu S sp. z o.o. sp.k. w D. (dalej skarżąca, zobowiązana) utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia 2 grudnia 2024r. nr COF.OUR.635.9335.2024 WR.TB.P 07604099 w sprawie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku oraz oddalenia zarzutu błędu, co do zobowiązanego. Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18, 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 132 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689, dalej: u.o.a.). Stan sprawy. Skarżąca złożyła w dniu 23 października 2024r. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji zarzucając nieistnienie obowiązku oraz błąd, co do osoby zobowiązanego. W zarzutach podkreślono, iż w postępowaniu doszło do błędu, co do osoby zobowiązanego. Odbiorniki RTV i TV zostały zarejestrowane w 2004r. przez Hotel S S.A. (dalej: spółka) i nie zostały przez ten podmiot wyrejestrowane. Tymczasem całe postępowanie prowadzonej jest w stosunku do Hotelu S sp. z o.o. sp. k., a podmiot ten nigdy nie rejestrował żadnych odbiorników, tymczasem wobec powyższych podmiotów nie nastąpiła sukcesja. Wskazując na treść art. 5 ust. 2 pkt 3 u.p.a. skarżąca zauważyła, że odbiorniki RTV są przekazywane osobom trzecim na podstawie zawieranych z nimi umów o świadczenie usług hotelarskich. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024r. wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut błędu, co do zobowiązanego. Jak wskazano w postanowieniu, obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie zostały ustawowo uregulowane w przepisach ustawy abonamentowej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.a., kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi Poczta Polska S.A. jako operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jednolity: Dz. U z 2024 r., poz. 467). W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku zauważono, iż w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano rejestrację 17 odbiorników radiofonicznych i 15 odbiorników telewizyjnych używanych pod adresem: ul. [...], [...] D., która zgłoszona została na dane: Hotel S S.A. Wierzyciel odnotował zmiany ilości odbiorników w 2003 r. na 120 odbiorników radiofonicznych i 120 odbiorników telewizyjnych, a następnie w 2004 r. na 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników r. telewizyjnych. Ponadto odnotowano fakt dopełnienia formalności wymiany książeczki radiofonicznej na nową z powodu wyczerpania dowodów wpłat. Wymianę książeczki dokonano na podstawie Odcinka "U" książeczki radiofonicznej [...] w dniu 01 września 2003 roku. Dowód; Odcinek “U" książeczki radiofonicznej nr [...] z dnia 1 września 2003 r. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr. 187 poz. 1342, dalej: rozporządzenie) nadany został spółce jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Wierzyciel podniósł, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki zostało wysłane w dniu 27 marca 2008 roku. Dowód: duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 27 marca 2008 r. Zauważono także, iż opłaty abonamentowe za 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych (po nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]) wnoszone były do dnia 16 lutego 2012 r. (opłata za grudzień 2011 r.). Dowód: pismo Banku P S.A. znak: [...] z dnia 26.06.2023 r. potwierdzające dokonaną opłatę abonamentową z dnia 16.02.2012 roku. Jak zauważono, po tym czasie zaprzestano wnosić opłaty abonamentowe, czego konsekwencją było powstanie na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] zadłużenia. Wierzyciel podniósł, iż nastąpiło przekształcenie spółki Hotel S S.A. w spółkę Hotel S Sp. z o.o. sp.k. przy zachowaniu numeru NIP [...] jakim spółka posługuje się od początku powstania. Jak również siedziba skarżącej znajduje się pod tym samym adresem: ul. [...], [...] D.. Informacja o przedmiotowym przekształceniu znajduje się w odpisie pełnym z KRS[...]. Wierzyciel zaznaczył, iż Poczta Polska S.A. wykorzystując ogólnie dostępne informacje KRS podjęła decyzję o aktualizacji danych na koncie o indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta [...] bowiem skarżąca nie wypełniła takiego obowiązku w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany dotyczące nazwy skarżącej czy też braku posiadania odbiorników. Wyjaśniono także, iż organ nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych z numeru identyfikacyjnego [...], a skarżąca takiego dokumentu na etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła. W konsekwencji spółka przekształcona odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki przekształcanej. Organ oddalając zarzut błędu, co do zobowiązanego zaznaczył, iż spółka po przekształceniu odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki przekształcanej. Co do naliczenia odsetek to jak podniósł organ, z art. 7 ust. 4 u.o.a. wynika, iż od zaległych opłat abonamentowych pobiera się odsetki podatkowe, które liczone są w wysokości i na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. Tytuły wykonawcze określają szczegółowo wszelkie niezbędne dane dotyczące liczenia odsetek, a mianowicie: kwotę należności pieniężnej, okres, którego dotyczy należność pieniężna, kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, dzień (datę), od którego nalicza się odsetki, przy czym zawsze jest to dzień 26 danego miesiąca, bowiem obowiązek zapłaty upływa z dniem 25 każdego miesiąca, chyba że dzień zapłaty przypada na dzień wolny od pracy co powoduje przesunięcie terminu zapłaty zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy abonamentowej. Wierzyciel wskazał, że z uwagi na zakończenie postępowania egzekucyjnego poprzez całkowite wyegzekwowanie należności, bezprzedmiotowe stało się zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając postanowienie wierzyciela w całości. W zażaleniu zarzucono postanowieniu naruszenie: - art, 33 § 2 pkt. 3 u.p.e.a. gdyż w analizowanej sprawie mamy do czynienia z ewidentnym błędem co do podmiotu zobowiązanego z uwagi na kilkukrotnie dokonane przekształcenia po stronie podmiotu prowadzącego Hotel S, oraz wskazano na: - błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że dowodem zarejestrowania odbiorników było zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] z dnia 27 marca 2008 r., które zastąpiło dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej numer [...], podczas gdy brak dowodów świadczących, o tym, że imienna książeczka radiofoniczna numer [...] była przypisana do strony, - błędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, że brak posiadania dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przez podmiot rejestrujący, tj. Hotel S S.A. obciąża wyłącznie stronę skarżącą. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie wydanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2025r. wierzyciel utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 2 grudnia 2024r. Wierzyciel podniósł, iż spółka Hotel S spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa powstała w wyniku przekształcenia spółki Hotel S Spółka Akcyjna na podstawie, podjętej w dniu 09 maja 2014 r. przez nadzwyczajne walne zgromadzenie spółki Hotel S Spółka Akcyjna, uchwały nr [...] - w sprawie przekształcenia formy prawnej Hotel S Spółka Akcyjna z siedzibą w D. w spółkę komandytową. Jak wyjaśniono, informacja ta znajduje się w odpisie pełnym z Krajowego Rejestru Sądowego; dalej "KRS" dla Hotel S Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej KRS [...], w Dziale I rubryce 6 - sposób powstania spółki. Obecnie podmiot o nr NIP [...], nr REGON [...] zarejestrowany jest jako Hotel S spółka z ograniczoną działalnością spółka komandytowa, posiada nadany KRS [...]. Zdaniem organu poprzez przekształcenie przejęte zostały wszystkie obowiązki poprzedniego podmiotu, bowiem spółka przekształcona odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki przekształcanej. Wynika to z treści § 1 art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. 2024 poz. 89 ze zm., dalej: k.s.h.) gdzie spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Zgodnie z § 2 spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Natomiast § 3 wskazuje, że wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ uznał, iż z powodu przekształcenia się spółki nie nastąpił błąd co do zobowiązanego. Jak zauważył organ, skarżąca potwierdziła na etapie postępowania, iż odbiorniki zarejestrowane przez Hotel S S.A. nie zostały przez ten podmiot wyrejestrowane. Wierzyciel zaznaczył, iż w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano rejestrację 17 odbiorników radiofonicznych i 15 odbiorników telewizyjnych zgłoszoną pod adresem: ul. [...], [...] D. na dane: Hotel S S.A. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. W przekonaniu organu bezsporny pozostaje także fakt, że w dniu 01 września 2003 r. w Urzędzie Pocztowym D. wystąpiono o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce radiofonicznej numer [...]. W celu kontynuacji opłat abonamentowych wydana została książeczka radiofoniczna o nr [...]. Dowód w postaci odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...], potwierdzający wydanie nowej książeczki radiofonicznej numer [...] w dniu 01 września 2003 r. został załączony do zaskarżonego postanowienia. W dniu 04 lipca 2005 r. wydano kolejną książeczkę radiofoniczną numer [...] (kontynuacja opłat abonamentowych z książeczki radiofonicznej numer [...] wydanej w dniu 01 września 2003 r.). Następnie w 2003 roku dokonano zmiany ilości używanych odbiorników na 120 odbiorników radiofonicznych i 120 odbiorników telewizyjnych. Kolejna zmiana ilości odbiorników nastąpiła w 2004 roku na 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych, za które to odbiorniki wnoszone były opłaty abonamentowe do grudnia 2011 r. Dowód: Print Screen z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, potwierdzający zmiany ilości odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Dowód: Print Screen z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, potwierdzający wymiany książeczek. Elektroniczny rejestr użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jest w ocenie wierzyciela, zbiorem usystematyzowanych informacji (danych) przetwarzanych w formie elektronicznej i stanowi zbiór zawierający dane użytkowników i zarejestrowanych odbiorników. Następnie wyjaśniono, że na mocy postanowień zawartych w rozporządzeniu uprawnione było nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił imienną książeczkę radiofoniczną numer [...]. Duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 27 marca 2008 r. załączony został do zaskarżonego postanowienia. Jak podano działania wierzyciela w zakresie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] dla Hotel S S.A wobec uprzednio zgłoszonej rejestracji odbiorników, dokonywanych aktualizacji ilości posiadanych odbiorników oraz regulowanych opłat abonamentowych wypełniły prawidłowo obowiązek ustalony w § 5 ust. 2 rozporządzenia dotyczący nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników odbiorników radiowych i telewizyjnych. Ponadto skuteczność dostarczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] potwierdzają wnoszone wpłaty w tym ostatnia wpłata dokonana w dniu 16 lutego 2012 r. za miesiąc grudzień 2011 r. Zwrócono uwagę na załączone do postanowienia wydanego w pierwszej instancji pismo znak: [...] z dnia 26 czerwca 2023 r. z Banku P S.A. z którego wynika kto był płatnikiem, na jaki numer rachunku bankowego dokonano wpłaty oraz co podmiot płacący wskazał w tytule wpłaty.  w ocenie wierzyciela: - skoro podano rachunek [...] - oznacza, że spółka znała nadany jej indywidualny numer identyfikacyjny oraz miała świadomość na jakie rachunek wnosić opłaty, - skoro w tytule wpłaty podano numer książeczki radiofonicznej [...] oznacza to, iż spółka znała i posiadała ww. książeczkę, - w opisie wpłaty dokonanej przelewem bankowym podane zostały takie dane jak Hotel S S.A., ul. [...], [...] D., podano także miesiąc jakiego wpłata dotyczy. Wierzyciel załączył ponadto wpłaty regulowane od m-ca kwietnia 2008 r. do m-ca listopada 2011 r. potwierdzone przez Bank P S.A., pismem z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: [...], z którego również wynika, że wpłaty dokonywane były przez Hotel S S.A. z podaniem numeru książeczki radiofonicznej numer [...]. Dowód: pismo Banku P S.A. z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: [...]. Końcowo organ stanął na stanowisku, iż Hotel S sp. z o.o. sp. k przejmując wszystkie obowiązki poprzedniego podmiotu tj. Hotel S S.A. jako spółka przekształcona odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki przekształcanej. Zauważono, iż kwestia formalności zgłaszania wyrejestrowania odbiorników była także wielokrotnie rozstrzygana przez Sądy w sytuacjach, gdy abonenci przedstawiali w tym zakresie swoje wątpliwości podważając konieczność dopełnienia tych formalności w placówce operatora wyznaczonego na ustalonych w przepisach prawa formularzach i dysponowania dowodem na tę okoliczność (patrz między innymi WSA w Gliwicach wyrok z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/GI 769/21, NSA wyrok z dnia 09 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 429/18). Wierzyciel podniósł, iż nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie formalności wyrejestrowania odbiorników przez spółkę przekształconą czy przekształcaną, co dało podstawę do przekazania do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. tytułu wykonawczego o numerze K. z dnia 15 października 2024 r., który wystawiony został prawidłowo na dane spółki Hotel S sp. z.o.o. sp. k. z podaniem numeru NiP [...] za 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych. Co istotne, nie zaistniał błąd co do zobowiązanego, gdyż egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko właściwemu podmiotowi. Reasumując wskazano, iż w postanowieniu z dnia 02 grudnia 2024 r. właściwie zostały oddalone zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego. Jak zaznaczono, Poczta Polska S.A. w celu skutecznego doręczenia korespondencji w przypadku niewykonania obowiązku zmiany danych dotyczących adresu siedziby lub nazwy firmy przez podmiot, na podstawie ogólnodostępnych danych z KRS, dokonała aktualizacji danych Hotelu S sp. z o.o. sp. k. w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Zatem przed dokonaniem zmiany danych, upomnienia były wysyłane na dane Hotel S S.A. ul. [...], [...] D., natomiast po aktualizacji danych z urzędu, zgodnie z KRS, upomnienia zawierały zaktualizowane dane tj.; Hotel S sp. z o.o. Sp. k. ul. [...], [...] D.. Skarżąca reprezentowany przez pełnomocnika wniosła na postanowienie wierzyciela skargę do tut. Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj.: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez: 1) zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało błędem co do podmiotu zobowiązanego z uwagi na kilkukrotnie dokonane przekształcenia po stronie podmiotu prowadzącego Hotel S, 2) nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie poprzez przyjęcie, że dowodem zarejestrowania odbiorników na rzecz strony było zawiadomienie z dnia 27 marca 2008 r., którym nadano indywidualny numer radiofoniczny i telewizyjny o nr [...], które jednocześnie zastąpiło dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki, podczas gdy brak dowodów świadczących o tym, że książeczka imienna o nr K. była faktycznie przypisana do skarżącej, 3) błędną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu, że brak posiadania dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiorników RTV i TV przez podmiot rejestrujący tj. Hotel S S.A. obciąża wyłącznie skarżącą. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia wierzyciela z dnia 10 lutego 2025 r., oraz postanowienia z dnia 2 grudnia 2024 r. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Wniesiono o uchylenie tytułu wykonawczego nr K. z dnia 15.10.2024 r. i zarządzenie zwrotu pełnej pobranej kwoty wraz z kosztami i odsetkami. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Według skarżącej zastanawiającym jest to czy urządzenia z 2004 r. są w ogóle obecnie zdolne do natychmiastowego odbioru programu. Zdaniem skarżącej w prowadzonym postępowaniu wierzyciel bazuje wybiórczo na posiadanej dokumentacji, która nie pozwala przyjąć, że obowiązek zapłaty ciąży i ciążył kiedykolwiek na podmiocie jakim jest Hotel S Sp. z o.o. Sp. k. Zwrócono uwagę, iż organ swoje powiadomienia, upomnienia lub wezwania wysyłał na różne podmioty gospodarcze raz na Hotel S S.A., a innym razem Hotel S Sp. z o.o. Sp. k., co świadczy o tym, że w niniejszym postępowaniu doszło do błędu co do osoby zobowiązanego. Jak podkreślono, Hotel S sp. z o.o. Sp. k., to podmiot, który nigdy nie rejestrował żadnych odbiorników, ponadto podmiot ten nie prowadzi od dłuższego czasu działalności gospodarczej tj. działalności hotelarskiej (od stycznia 2023 r.). W analizowanym przypadku skarżąca nigdy nie rejestrowała urządzeń RTV i TV oraz nie była podmiotem, który faktycznie przejął zarejestrowane urządzenia, a także nie jest podmiotem, który prowadzi działalność hotelarską. Tym samym organ nie wyjaśnił w sposób wszechstronny stanu faktycznego, co skutkowało błędem co do podmiotu zobowiązanego. Istotne jest również to, że w stosunku do w/w podmiotów nie nastąpiła sukcesja, o której mowa w przepisach Kodeksu spółek handlowych. Bazowanie w tym zakresie wyłącznie na informacjach zawartych w ogólnie dostępnych krajowych rejestrach sądowych jest działaniem poważnie naruszającym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniu organu, skarżąca nie przejęła żadnych praw i obowiązków po spółce Hotel S S.A., dlatego też nie może ponosić jakichkolwiek ujemnych konsekwencji przejęcia obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. Organ przyjął, że dowodem zarejestrowania odbiorników na rzecz spółki (w tym poprzednio podmiotu Hotel S S.A.) było zawiadomienie z dnia 27 marca 2008 r., którym nadano indywidualny numer radiofoniczny i telewizyjny tj. nr [...]. Jednocześnie organ ten stwierdził, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru zastępuje dowód zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki. W tym zakresie organ załączył dowód w postaci dokumentu duplikatu "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 marca 2008 r., celem potwierdzenia prezentowanego stanowiska. Tymczasem z rzeczonego dokumentu wynika, że zawiadomienie dotyczy użytkowania odbiorników RTV i TV według imiennej książeczki opłaty abonamentowej o numerze [...]. Poczta Polska S.A. jednak nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że użytkownikiem odbiorników RTV i TV według imiennej książeczki opłaty abonamentowej o numerze [...] był Hotel S S.A. Zwłaszcza wobec załączenia przez Pocztę Polską S.A. dokumentu w postaci odcinka "U" książeczki radiofonicznej nr [...] z dnia 1 września 2003 r. Z treści tego dokumentu wynika, że wydano nową książeczkę radiofoniczna o nr D [...]. Przywołana informacja; jednoznacznie wskazuje o konkretnym numerze wydanej imiennej książeczki na rzecz podmiotu Hotelu S S.A., jednak numer ten w ogóle nie zgadza się z numerem książeczki podanym w zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru. Według spółki nie może ona zaaprobować działania organu, że ewentualny brak dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie wszystkich odbiorników przez podmiot, który faktycznie i rzeczywiście zarejestrował je w 2004 r. tj. Hotel S S.A. ciąży włącznie na jednej stronie tego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku, 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, 3) błąd, co do zobowiązanego, 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Według art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut, 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. W niniejszej sprawie skarżąca zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz błąd, co do osoby zobowiązanego. Podnieść należy, iż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 306 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 roku, a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 roku w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy miedzy innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 roku weszła w życie u.o.a. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia wżycie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym. Wbrew zarzutom skargi, z akt sprawy wynika, iż Hotel S sp. z o.o. Sp. k. powstała w wyniku przekształcenia Hotel S Spółka S.A. W dniu 09 maja 2014 r. nadzwyczajne walne zgromadzenie Hotel S S.A. podjęło uchwałę nr [...] - w sprawie przekształcenia formy prawnej Hotel S S.A. z siedzibą w D. w spółkę komandytową. Informacja powyższa wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dla Hotel S Sp. z o.o. Sp. k. KRS [...], w Dziale I rubryce 6 - sposób powstania spółki. Podmiot o nr NIP [...], nr REGON [...] zarejestrowany jest jako Hotel S spółka z ograniczoną działalnością spółka komandytowa, posiada nadany KRS [...]. W tym miejscu wskazać należy na treść art. 553 § 1 k.s.h. zgodnie z którym gdzie spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Natomiast § 2 w/w normy stanowi, iż spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Art. 553 § 3 k.s.h. wskazuje, że wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej. W rezultacie prawidłowa jest konstatacja organu, iż skarżąca poprzez opisane powyżej przekształcenie przejęła wszystkie obowiązki poprzedniego podmiotu – Hotel S S.A. W konsekwencji nie nastąpił błąd co do zobowiązanego. W realiach rozpoznanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, iż w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano rejestrację 17 odbiorników radiofonicznych i 15 odbiorników telewizyjnych zgłoszoną pod adresem: ul. [...], [...] D. na dane: Hotel S S.A. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze [...], która stanowiła dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służyła do dokonywania opłat abonamentowych. Jak ustalono w dniu 01 września 2003 r. w Urzędzie Pocztowym D. wystąpiono o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce radiofonicznej numer [...]. W celu kontynuacji opłat abonamentowych wydana została książeczka radiofoniczna o nr [...]. Dowód w postaci odcinka "U" z książeczki radiofonicznej numer [...], potwierdzający wydanie nowej książeczki radiofonicznej numer [...] w dniu 01 września 2003 r. został załączony do zaskarżonego postanowienia. Ponadto w dniu 04 lipca 2005 r. wydano kolejną książeczkę radiofoniczną numer [...] (kontynuacja opłat abonamentowych z książeczki radiofonicznej numer [...] wydanej w dniu 01 września 2003 r.). Co istotne, w 2003 roku dokonano zmiany ilości używanych odbiorników na 120 odbiorników radiofonicznych i 120 odbiorników telewizyjnych. Kolejna zmiana ilości odbiorników nastąpiła w 2004 roku na 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych, za które to odbiorniki wnoszone były opłaty abonamentowe do grudnia 2011 r. Powyższej rejestracji skarżąca nie zaprzecza. Dowód: Print Screeny z elektronicznego rejestru Poczty Polskiej S.A. zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, potwierdzające zmiany ilości odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz wymiany książeczek. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (Część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 236/13 – CBOSA. W rezultacie prawidłowy jest wniosek organu zgodnie z którym jeżeli abonent nie dokona skutecznego wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczenia opłat abonentowych (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2023r., sygn. akt I GSK 476/22). W rozpoznanej sprawie obowiązek ten przeszedł na skarżącą w trybie art. 553 k.s.h. To skarżąca jako abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat powinna wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadamiania urzędu pocztowego. m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 roku rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm.) oraz § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Stosownie do treści § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia wżycie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Co istotne u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści lub formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Dane rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. W realiach rozpoznanej sprawy stosownie do postanowień § 5 ust. 2 rozporządzenia nadano spółce indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Dowód: duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 27 marca 2008 r. załączony został do zaskarżonego postanowienia. Takie działanie było uprawnione wobec wcześniej zgłoszonej rejestracji odbiorników. Jednocześnie skarżąca nie przedstawia żadnego dokumentu, który świadczyłby choćby pośrednio o wyrejestrowaniu odbiorników RTV ( rejestracja o indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]) w placówce pocztowej. Dokumentem takim nie dysponuje również organ. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, z pisma znak: [...] z dnia 26 czerwca 2023 r. z Banku P S.A. wynika kto był płatnikiem, na jaki numer rachunku bankowego dokonano wpłaty oraz co podmiot płacący wskazał w tytule wpłaty. W szczególności w opisie wpłaty dokonanej przelewem bankowym podane zostały takie dane jak Hotel S S.A., ul. [...], [...] D., podano także miesiąc jakiego wpłata dotyczy. Załączono ponadto wpłaty regulowane od m-ca kwietnia 2008 r. do m-ca listopada 2011r. potwierdzone przez Bank P S.A. Z w/w dowodów wynika, iż wpłaty dokonywane były przez Hotel S S.A. z podaniem numeru książeczki radiofonicznej numer [...]. Dowód: pismo Banku P S.A. z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: [...]. Ponownie podnieść należy, iż wierzyciel nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie formalności wyrejestrowania odbiorników przez spółkę przekształconą czy przekształcaną. Powyższa okoliczność dała podstawę do przekazania do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. tytułu wykonawczego o numerze K. z dnia 15 października 2024 r., który wystawiony został prawidłowo na dane spółki Hotel S sp. z.o.o. sp. k. z podaniem numeru NIP [...] za 137 odbiorników radiofonicznych i 137 odbiorników telewizyjnych. W zakresie zarzutów dotyczących nr książeczki, to podnieść należy, iż numer książeczki radiofonicznej nie może decydować o obowiązku uiszczania nadpłaty abonamentowej, która powstałą wyłącznie na skutek rejestracji odbiorników RTV. W rezultacie organ prawidłowo oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego. Z tych wszystkich powodów skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) została oddalona.