I SA/Gl 499/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o odpowiedzialności podatkowej S. K. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe A Sp. z o.o. w S. z tytułu: a) podatku dochodowego od osób fizycznych, na skutek odpowiedzialności ww. spółki za pobrane a niewpłacone przez płatnika zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2008 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r., od stycznia do grudnia 2010 r., styczeń 2011 r., w wysokości [...]zł b) odsetek za zwłokę od powyższej zaległości, które na dzień wydania decyzji stanowiły kwotę [...]zł c) kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł; i określającą, że odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności solidarnej ze spółką oraz innymi członkami zarządu. W skardze na powyższą decyzję S. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek ten został skierowany na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"). Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego stwierdził, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania jest "pożądane, gdy gołym okiem widoczne są rażące uchybienia prawa, jakich dopuściły się organy administracyjne". Przywołał przy tym definicję "znacznej szkody", przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 oraz zwrócił uwagę, że Sąd powinien oprzeć rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku strony, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W tych ramach wskazał, że skarżący, poza kwotą wynikającą z zaskarżonej decyzji, "musi także zapłacić kwotę [...] zł wraz z odsetkami, tytułem odpowiedzialności za niezapłacone przez spółkę (...) należności w podatku VAT". Suma tych kwot znacznie przekracza możliwości finansowe skarżącego, który praktycznie nie jest w stanie ich uiścić. Już sama ta okoliczność, w ocenie pełnomocnika, powinna przekonywać o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż "jej wykonanie doprowadzi do całkowitej ruiny finansowej" skarżącego i jego rodzinę. Nadto pełnomocnik zaznaczył, że w 2014 r. skarżący uzyskał dochód w wysokości [...]zł, który "nie wystarcza na spłatę nawet połowy wskazanej zaległości podatkowej". Dodał, że skarżący uzyskany dochód przeznacza na utrzymanie 2 dzieci, spłatę kredytu gotówkowego, opłaty na mieszkanie oraz rehabilitację córki. Zdaniem pełnomocnika skarżącego natychmiastowa zapłata kwoty wynikającej z decyzji jest niemożliwa i narazi go na nieodwracalne skutki. Pełnomocnik skarżącego przedłożył kserokopię decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług oraz kserokopię informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2014. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). W rozwinięciu tej argumentacji należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., według którego nie budzi wątpliwości, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. LEX nr 965117). Ponadto odnotować należy, że art. 61 § 3 ppsa może znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, publ. LEX nr 356705). Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, publ. LEX nr 1165459). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że rozpoznawany wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. W ocenie Sądu okoliczności podniesione przez pełnomocnika skarżącego nie uzasadniają przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie stanowią one przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Przede wszystkim za wstrzymaniem wykonania decyzji nie może przemawiać konieczność spłaty zobowiązania wynikającego z decyzji wydanej w niniejszej sprawie, jak również akcentowana przez pełnomocnika skarżącego konieczność spłaty zobowiązania w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług oraz wysokość tego zobowiązania. Każdy bowiem akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Argumentacja pełnomocnika skarżącego w tym zakresie nie może zatem prowadzić do uwzględnienia wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, że niniejsza sprawa nie dotyczy odpowiedzialności skarżącego za zaległości w podatku od towarów i usług, a zatem kwestie jej dotyczące nie podlegają rozpoznaniu w niniejszej sprawie. Ponadto podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał, iż wykonanie decyzji spowoduje skutki, o jakich mowa we wniosku. Zaznaczyć zatem należy, że pełnomocnik poprzestał na ogólnych stwierdzeniach, z których nie wynika, iż pomimo braku wstrzymania wykonania decyzji, sytuacja skarżącego i jego rodziny doprowadzona zostanie "do całkowitej ruiny finansowej". Pełnomocnik skarżącego, wskazując na tę okoliczność, nie dowiódł jednak, by mogła ona w rzeczywistości doprowadzić do powstania sytuacji określonych w art. 61 § 3 ppsa. Podnieść przy tym trzeba, że trudna sytuacja finansowa – sama w sobie – nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Taka argumentacja powinna zostać połączona z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnik przedstawiając sytuację strony, omówił wydatki skarżącego, przy czym udokumentował jedynie ten aspekt sytuacji finansowej, na który niesłusznie się powołuje i który nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji. W konsekwencji pełnomocnik nie przedstawił faktów, które obrazowałyby aktualną i pełną sytuację finansową strony ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla poparcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji niezbędna jest dokumentacja obrazująca sytuację finansową strony i jego rodziny i pozwalająca ustalić wysokość kwoty, która pozostaje do jej dyspozycji po uiszczeniu opłat związanych z utrzymaniem. Jej brak powoduje, że Sąd nie może ocenić tej sytuacji a zatem nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Skoro w niniejszej sprawie nie została złożona dokumentacja, która mogłaby przemawiać na rzecz wniosku, to uniemożliwia to Sądowi ocenę wskazanej we wniosku okoliczności pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.