I SA/Gl 508/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję, R. W. złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że w 2009 r. wszczęto wobec niego postępowanie podatkowe za rok 2005. Na podstawie nieprawomocnej decyzji organów podatkowych skarżący uiścił dobrowolnie kwotę 277.000,00 zł, która w późniejszym terminie stanowiła zabezpieczenie z tytułu prowadzonych postępowań administracyjnych za kolejne lata podatkowe. Postępowania te doprowadziły do upadku firmy skarżącego i pozbawiły go jedynego źródła utrzymania. Skarżący oświadczył, że jego rachunki bankowe zostały zajęte przez komornika, a on sam nie może obecnie znaleźć zatrudnienia. Zaznaczył, iż mieszka w wynajętym mieszkaniu, które przy pomocy rodziny z trudem opłaca (posiada zadłużenie w opłatach mieszkaniowych). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartego w druku PPF wynika, że skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną i z dwiema niepełnoletnimi córkami, w tym jedną z pierwszego małżeństwa żony. Zeznał dalej, że żaden z członków rodziny nie posiada majątku. Podniósł nadto, że były mąż jego żony przesyła alimenty na rzecz córki w kwocie 300 zł miesięcznie. W rubryce "dochody" skarżący zeznał, że on sam nie posiada dochodów, zaś jego żona otrzymuje wynagrodzenie w kwocie około 700 zł. Łączny dochód gospodarstwa domowego (obejmujący wspomniane alimenty oraz wynagrodzenie małżonki za pracę) oznaczył w kwocie około 1000 zł. W piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni danych zawartych we wniosku poprzez: 1) wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości położonej w P. przy na [...] (oznaczonej w druku PPF jako miejsce zamieszkania) oraz nadesłanie zaświadczenia właściwej jednostki samorządu terytorialnego wskazującego na wszystkie osoby zameldowane w tej nieruchomości, którą skarżący zajmuje; w tych ramach należało nadto złożyć oświadczenie o wzajemnych relacjach osób zamieszkałych w ww. lokalu (w tym M. B., który w toku postępowania podatkowego odbierał pod wskazanym adresem korespondencję adresowaną do skarżącego); 2) wykazanie za pomocą kopii stosownych dokumentów zobowiązań i stałych wydatków (należało wykazać np. kredyty, pożyczki, raty leasingowe, alimenty, czynsze najmu, dzierżawy, wysokość kosztów ponoszonych na mieszkanie, opłaty za media, koszty leczenia, rehabilitacji, ubezpieczenia majątku); dodatkowo należało przedstawić dokumenty potwierdzające zapłatę ww. należności np. potwierdzenia przelewu, wpłaty gotówkowe, inne; w przypadku występowania zaległości z tytułu tychże wydatków należało przedstawić aktualne zaświadczenia właściwych podmiotów potwierdzające tę okoliczność; w tych ramach należało wskazać także osoby, które ewentualnie partycypują w ponoszeniu tych kosztów; 3) udokumentowanie wysokości wszelkich dochodów – należało w tym celu nadesłać zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów, dywidend i innych należności oraz świadczeń z okresu ostatnich czterech miesięcy; zaświadczenia winny zawierać adnotację o sposobie wypłaty środków (np. przelew bankowy, wypłata gotówką, inne) – ten punkt wezwania dotyczył wszystkich domowników pozostających w gospodarstwie domowym, w tym żony skarżącego; w tych ramach należało uwzględnić dochody skarżącego i jego żony z tytułu pełnionych funkcji w spółkach: A, B, C, D (w przypadku zbycia lub zajęcia udziałów należało tę okoliczność wykazać; w przypadku braku dochodów z tytułu pełnionych funkcji należało tę okoliczność udokumentować np. za pomocą odpisu sprawozdań finansowych tych spółek – w części dotyczącej wynagrodzenia zarządu); 4) przedłożenie odpisów zeznań podatkowych za 2013 r. - ten punkt wezwania dotyczył wszystkich domowników; 5) przedłożenie wyciągów i wykazów ze wszystkich rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego, jego żonę oraz pozostałych domowników, w tym rozliczeniowo-oszczędnościowego, obrazujących operacje dokonane w ich ramach w ciągu ostatnich czterech miesięcy oraz dokumentów dotyczących lokat i kont; 6) wykazanie tytułu prawnego do nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]; w przypadku jej zbycia należało tę okoliczność udokumentować. Referendarz sądowy z urzędu (na podstawie Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego) stwierdził, że skarżący i jego małżonka posiadają udziały bądź są członkami zarządu w następujących spółkach prawa handlowego: C Sp. z o.o. w Śremie; A Sp. z o.o. w P.; B Sp. z o.o. w W.; D Sp. z o.o. w P.. Fakt ten znalazł swoje odzwierciedlenie w skierowanym do skarżącego wezwaniu z dnia 18 czerwca 2014 r. Odpowiadając na wezwanie z dnia 18 czerwca 2014 r. skarżący oświadczył, że posiadał tytuł prawny do lokalu wskazanego w pkt 1 wezwania, w postaci umowy najmu zawartej do dnia 31 grudnia 2013 r. Podkreślił, że nie podpisał nowej umowy ponieważ z powodu zaległości wynajmujący nie chce z nim takiej umowy zawrzeć. Właścicielka mieszkania chce wynająć ten lokal studentom już we wrześniu 2014 r. i z tego powodu skarżący będzie zmuszony do opróżnienia mieszkania. W lokalu tym, za zgodą właściciela, zamieszkiwała przez krótki okres L. B., która obecnie przebywa na terenie Niemiec. M.B. jest jej synem, który obecnie jest studentem pierwszego roku i wraz z kolegami wynajmuje lokal mieszkalny na terenie P.. Osoba ta przyjeżdża od czasu do czasu do mieszkania aby sprawdzić korespondencję adresowaną do jego matki. Na prośbę skarżącego odbiera też jego korespondencję. Skarżący wskazał dalej, że ma spore zaległości w kosztach najmu, a opłaty za media ponosi właściciel mieszkania, gdyż on sam nie podpisał odrębnych umów na dostawę mediów. Zeznał, że nie posiada potwierdzeń przelewu za czynsz ponieważ komornik zajął mu rachunki bankowe i w związku z tym nie ma takiej możliwości. Czynsz jak do tej pory zapłacił dwukrotnie w ratach, gotówką do rąk męża właścicielki mieszkania. W chwili obecnej nie posiada potwierdzeń tych wpłat. Dodał, że nie zwrócił się do właścicielki mieszkania o zaświadczenie o zaległościach z obawy, że z ich powodu zostanie wyrzucony z mieszkania. Skarżący oświadczył, że nie posiada na dzień dzisiejszy żadnych dochodów, ani on, ani jego żona nie pobiera żadnych honorariów ani dywidend. Skarżący posiada udziały w spółce B o wartości 49.500,00 zł, które zostały zajęte przez komornika. Zajęciu podlega zdaniem skarżącego także ewentualna wypłata dywidendy. Oświadczył dalej, że w innych spółkach nie posiada udziałów. Żona również nie posiada udziałów w żadnej spółce. Skarżący oświadczył nadto, że w 2013 r. nie składał zeznania podatkowego z uwagi na brak dochodów. Jego żona nie posiada żadnych rachunków bankowych. Z kolei skarżący posiada rachunek w E, który został zajęty przez komornika - kwota zajęcia na dzień złożenia oświadczenia wyniosła 883.942,63 zł. Skarżący nadesłał również kopie następujących dokumentów źródłowych: wyciąg z rachunku bankowego potwierdzający wskazaną wyżej blokadę komornika; PIT-37 żony skarżącego, z którego wynika, że w 2013 r. osiągnęła dochód w kwocie 6.171,49 zł; bilanse i rachunki zysków i strat za 2013 r. spółek: A, B, C, D; zaświadczenie o zarobkach, z którego wynika, że żona skarżącego, począwszy od czerwca 2014 r., osiąga dochód miesięczny w kwocie 1680,00 zł brutto; postanowienie o zajęciu udziałów skarżącego w spółce B; umowę najmu lokalu mieszkalnego z dnia 7 listopada 2012 r. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał on przede wszystkim na szereg nieścisłości, związanych ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem o stanie majątkowym oraz dokumentami źródłowymi. Za budzące wątpliwości uznał oświadczenie skarżącego, zgodnie z którym zajmuje bezumownie lokal mieszkalny, za którego eksploatację opłaty ponosi sam wynajmujący. Wskazał, że nie można zaprzeczyć hipotezie, iż skarżący wraz z rodziną zamieszkuje w nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], zaś lokal mieszkalny położony w P. przy [...] stanowi jedynie adres do korespondencji. Referendarz sądowy zwrócił również uwagę na niejasności, związane z sytuacją zarobkową skarżącego, który nie przedstawił żadnego zaświadczenia, potwierdzającego okoliczność braku dochodów, w szczególności z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu we wszystkich wspomnianych wcześniej spółkach prawa handlowego, szczególnie w tych przypadkach, w których podmioty te wypracowały zysk. Przykładowo: A Sp. z o.o. zakończyła poprzedni rok obrotowy z zyskiem w kwocie 153.883,79 zł. Spółka ta poniosła nadto koszty działalności operacyjnej wypłacając wynagrodzenia w łącznej kwocie 77.965,93 zł. Inna ze spółek, mająca również siedzibę w P. przy ul. [...] , także osiągnęła zysk w 2013 r. w kwocie 27.000,26 zł, ponosząc przy tym koszty wynagrodzenia w łącznej kwocie 99.273,85 zł. Zysk wypracowany został także przez kolejną ze spółek, w której skarżący pełni funkcję prezesa zarządu, tj. C. Zysk ten wyniósł 144.153,47 zł, przy kosztach wynagrodzeń pracowników w wysokości 74.589,74 zł. Referendarz sądowy zaakcentował jednocześnie, że brak pełnej wersji sprawozdania finansowego nie pozwala na poczynienie ustaleń co do stanu zatrudnienia we wspomnianych podmiotach gospodarczych, co pozwoliłoby na wolną od wątpliwości ocenę oświadczeń skarżącego co do braku jakichkolwiek dochodów z tego tytułu. Referendarz zwrócił także uwagę na, jego zdaniem, nie do końca jednoznaczne stwierdzenie skarżącego, że ani on, ani jego żona nie posiadają udziałów w spółkach prawa handlowego poza udziałem skarżącego w B Sp. z o.o. Z aktualnych odpisów z KRS (stan na dzień 18 czerwca 2014 r.) wynika bowiem, że ww. spółka posiada: 90 ze 100 udziałów w D Sp. z o.o.; 99 ze 100 udziałów w A Sp. z o.o. oraz 34 ze 100 udziałów w C Sp. z o.o. Wielkość tych udziałów i wzajemne powiązania nie pozwalają na potwierdzenie oświadczeń skarżącego, że nie posiada on jakiegokolwiek majtku, który mógłby zostać spieniężony, bądź z którego nie mógłby czerpać korzyści majątkowych. W złożonym w terminie sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego zarzucił dokonanie niezgodnej z zasadami logicznego rozumowania oceny materiału dowodowego, polegającej na uznaniu, że posiadanie przez B Sp. z o.o. udziałów w innych spółkach jest jednoznaczne z możliwością uzyskiwania przez skarżącego dochodu oraz uznaniu, że brak umowy najmu stanowi podstawę do zrodzenia się wątpliwości dotyczących miejsca zamieszkania skarżącego oraz ponoszonych kosztów utrzymania mieszkania. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący posiada jedynie udziały w B Sp. z o.o. o wartości 49.500,00 zł, zajęte przez komornika. Dywidenda przysługująca udziałowcowi również podlega zajęciu komorniczemu. Odnośnie pozostałych spółek z o.o. (tj. A, C, D) pełnomocnik stwierdził, że właścicielem udziałów jest nie skarżący lecz spółka, której udziałowcem jest skarżący (tj. B Sp. z o.o.). W tej sytuacji zbywanie przez skarżącego majątku spółki w celu zapłacenia osobistych zobowiązań z tytułu opłat sądowych mogłoby narazić go na odpowiedzialność związaną z utrudnianiem egzekucji albo działalnością na szkodę spółki. Dodatkowo, zgodnie z umową spółki B Sp. z o.o. uchwała w przedmiocie wypłaty dywidendy wymaga jednomyślności wspólników, co powoduje, że skarżący nie ma realnego wpływu na decyzję o wypłacie dywidendy. Nawet jednak, gdyby do takiej wypłaty doszło, to spółka zobowiązana jest dokonać wypłaty na rachunek komornika. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń pełnomocnik dołączył do sprzeciwu kopię umowy spółki B Sp. z o.o. oraz zawiadomienie z dnia 21 maja 2013 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce B Sp. z o.o. będącej dłużnikiem zajętej wierzytelności. Pełnomocnik stwierdził następnie, że wystarczające jest oświadczenie skarżącego o braku pobierania wynagrodzenia za pełnienie funkcji prezesa w spółkach prawa handlowego. Udokumentowanie powyższego faktu prowadziłoby bowiem do konieczności przedstawienia oświadczeń tychże spółek w postaci dokumentu parafowanego przez ich prezesa zarządu, czyli samego skarżącego, co wydaje się zbędne. Odnośnie kwestii związanej z zamieszkiwaniem skarżącego pełnomocnik podkreślił, że nie jest niczym wyjątkowym zajmowanie lokalu bez spisanej umowy najmu czy użyczenia; częstym zjawiskiem w Polsce jest nawet korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego. Czynsz za mieszkanie skarżący opłacił w ratach gotówką do rąk męża właścicielki lokalu, co nie zostało odnotowane na koncie skarżącego. Ponieważ rachunek bankowy skarżącego podlega zajęciu komorniczemu (kwota zajęcia wynosi blisko 884.000,00 zł), skarżący nie byłby w stanie uregulować czynszu ze środków znajdujących się na tym rachunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozP. przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zaznaczyć należy, że wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, podlega uwzględnieniu, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić następnie trzeba, że prawo pomocy jest odstępstwem od zasady odpłatności postępowania sądowego i z tego powodu jego przyznanie następuje jedynie w wyjątkowych przypadkach a mianowicie wówczas, kiedy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu. Przeszkoda ta musi być realna, a do stwierdzenia jej zaistnienia niezbędne jest dokładne poznanie sytuacji wnioskodawcy. Na składającym wniosek spoczywa ciężar przekonania oceniającego do zasadności zgłoszonego żądania. To bowiem strona ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która została uznana przez ustawodawcę za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I FZ 429/12, LEX nr 1247073). W rozpatrywanej sprawie przedstawiony stan faktyczny nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy. Złożone przez stronę oświadczenia i dokumenty źródłowe są bowiem niekompletne a ich analiza zrodziła uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Przede wszystkim należy stwierdzić, że na wezwanie referendarza sądowego do nadesłania odpisu sprawozdań finansowych spółek A, B, C oraz D nadesłane zostały niepełne wersje tych sprawozdań, obejmujące jedynie bilans oraz rachunek zysków i strat. Zgodnie zaś z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. – o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.) sprawozdanie finansowe składa się z: bilansu; rachunku zysków i strat; informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia. Z kolei, zgodnie z art. 48 ust. 1 powyższej ustawy, informacja dodatkowa powinna w szczególności obejmować wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia, do których zalicza się również, zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, podstawowe informacje dotyczące pracowników i organów jednostki. Z załącznika nr 1 do wskazanej ustawy wynika nadto, że dodatkowe informacje i objaśnienia obejmują w szczególności informacje o przeciętnym w roku obrotowym zatrudnieniu, z podziałem na grupy zawodowe; informacje o wynagrodzeniach, łącznie z wynagrodzeniem z zysku, wypłaconych lub należnych osobom wchodzącym w skład organów zarządzających, nadzorujących albo administrujących spółek handlowych (dla każdej grupy osobno) za rok obrotowy. Zaakcentować trzeba, że jak wynika z przedstawionych przez stronę rachunków zysków i strat spółek A, D oraz C, podmioty te wypracowały w 2013 r. zysk wynoszący odpowiednio 153.883,79 zł, 27.000,26 zł oraz 144.153,47 zł. Wśród kosztów działalności operacyjnej spółki A odnotowane zostały przy tym wypłacone wynagrodzenia w łącznej wysokości 77.965,93 zł. Spółka D poniosła w 2013 r. koszty wynagrodzeń wynoszące 99.273,85 zł, zaś spółka C wypłaciła wynagrodzenia w łącznej wysokości 74.589,74 zł. Skarżący nie nadesłał istotnego elementu sprawozdania finansowego, jakim jest tzw. informacja dodatkowa, co nie pozwala zweryfikować jego oświadczenia dotyczącego braku dochodów z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu ani ustalić stanu zatrudnienia w spółkach, w których pełni on funkcję prezesa zarządu. Podkreślić należy jednocześnie, że skarżący jako kierownik jednostki (w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości) dysponować musi przecież pełną dokumentacją księgową spółki prawa handlowego. W ocenie Sądu chybiony jest przy tym zawarty w sprzeciwie argument, sprowadzający się do twierdzenia, że wystarczające jest oświadczenie skarżącego o niepobieraniu przez niego wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu w spółkach. Wezwanie referendarza sądowego obejmowało bowiem nadesłanie odpisu sprawozdań finansowych spółek – w przypadku braku dochodów z tytułu pełnionych w nich funkcji. Złożenie wymaganych dokumentów mogłoby zatem ewentualnie potwierdzić oświadczenia skarżącego, usuwając tym samym część zaistniałych w sprawie wątpliwości. Zauważyć następnie należy, że małżonka skarżącego zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę w spółce A Sp. o.o. w P., w której skarżący pełni funkcję prezesa zarządu, a zatem w firmie swojego małżonka. Według zaświadczenia o zarobkach z dnia 1 lipca 2014 r., podpisanego przez skarżącego, pobiera ona wynagrodzenie w wysokości 1680,00 zł brutto (po przejściu na pełny etat). Otrzymuje ona również alimenty od byłego męża w kwocie około 300 zł. Brak pełnych wersji sprawozdań finansowych uniemożliwia jednak, również w jej przypadku, uzyskania informacji odnośnie ewentualnego otrzymywania przez nią wynagrodzenia, wypłacanego jako osobie wchodzącej w skład organu zarządzającego (zgodnie z ustawą o rachunkowości). Ze znanego Sądowi z urzędu odpisu z KRS spółki B Sp. z o.o. wynika bowiem, że małżonka skarżącego jest członkiem zarządu tejże spółki. Zaznaczyć także należy, że wątpliwości budzi przedstawiony przez skarżącego stan związany z jego zamieszkiwaniem w lokalu, w sposób bezumowny i dodatkowo w sytuacji, gdy opłaty związane z mieszkaniem pokrywane są przez wynajmującego. Jest tak tym bardziej dlatego, że na okoliczność deklarowanego zalegania z opłatami (z czego musi zdawać sobie sprawę wynajmujący) skarżący nie przedstawił żadnych zaświadczeń, argumentując niemożność ich uzyskania obawą "wyrzucenia" z mieszkania w przypadku wystąpienia do wynajmującego o takie zaświadczenie. Zauważyć również trzeba, że niejako częściowo "przemilczana" została przez skarżącego kwestia wykazania za pomocą stosownych dokumentów stałych ponoszonych wydatków. Wskazał on wprawdzie w piśmie z dnia 1 lipca 2014 r., że nie posiada kredytów, pożyczek, rat leasingowych, nie płaci alimentów ani dzierżawy; nie ponosi też kosztów leczenia, rehabilitacji czy ubezpieczenia majątku – gdyż takiego nie posiada. Podkreślić wszak należy, że określone wydatki w gospodarstwie domowym skarżącego muszą być ponoszone, tym bardziej, że pozostaje on w nim wraz z małżonką oraz dwiema niepełnoletnimi córkami. Zaznaczyć trzeba, że uchylając się od pełnej współpracy z sądem w wyjaśnianiu niejasności związanych z rzeczywistymi możliwościami finansowymi, wnioskodawca powinien mieć świadomość, że ponosi w ten sposób ryzyko stwierdzenia przez sąd, że nie wykazał spełniania przesłanek przyznania prawa pomocy wskazanych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I GZ 76/14, LEX nr 1459920). Reasumując, zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że zachodzi w stosunku do niego przesłanka warunkująca przyznanie mu przywileju procesowego w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1177,00 zł. Mając to na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 tej ustawy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.