I SA/Gl 520/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Borys Marasek (spr.), Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Łazach z dnia 25 października 2023 r. nr LVII/357/2023 w przedmiocie zmiany uchwały dotyczącej określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości oddala skargę. W dniu 25 października 2023 r. Rada Miejska w Łazach (dalej: organ, Rada Miejska), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 z późn. zm.; dalej: u.s.g.) oraz art. 5 i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm.; dalej: u.p.o.l.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1461), podjęła uchwałę nr LVII/357/2023 w sprawie zmiany Uchwały Nr XI/87/15 Rady Miejskiej w Łazach z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 7 listopada 2023 r., poz. 8051; dalej: Uchwała), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. W § 1 tej uchwały przewidziano określenie wysokości podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości. W jej § 2 wskazano, że Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego oraz że Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 roku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady Miejskiej w Łazach w części dotyczącej wysokości podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżąca podała, że dnia 31 sierpnia 2023 r. nabyła na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...] nieruchomość położoną w L., na której jest umiejscowiona [...]. Dla tej nieruchomości Sąd Rejonowy w Z., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Skarżąca wskazała, że Burmistrz Łaz pismem z dnia 9 stycznia 2024 r. nr WF.3120.1.82.2024 poinformował skarżącą o obowiązywaniu w 2024 r. nowych stawek podatku od nieruchomości. Organ ten wskazał, że zgodnie z uchwałą nr LVII/357/2023 Rady Miejskiej z dnia 25 października 2023 r. dokonano zmiany Uchwały Nr XI/87/15 Rady Miejskiej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości. Burmistrz Łaz wskazał jednocześnie, że termin złożenia deklaracji dla podatku od nieruchomości upływa z dniem 31 stycznia 2024 r. Wskazała, że w wyniku przyjęcia nowej uchwały z dnia 25 października 2023 r. Nr LVII/357/2023 przez Radę Miasta w Łazach, stawka podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wzrosła z 0,82 zł na 1,06 zł. Wzrost w odniesieniu do uchwały Rady Miasta w Łazach z dnia 8 grudnia 2015 r. Nr XI/87/15 wyniósł 29,26 %. W związku ze wzrostem tej stawki podatku, skarżąca zapłaciła więcej podatku od nieruchomości o 1.794,72 zł. Natomiast stawka podatku od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wzrosła z 20,07 zł do 25,06 zł. Wzrost w odniesieniu do poprzednio obowiązującej uchwały Rady Miasta w Łazach wyniósł 24,86 %. W związku ze wzrostem tej stawki podatku, skarżąca zapłaciła więcej podatku od nieruchomości o 982,03 zł. Skarżąca wskazała, że wzrost stawek podatku był zbyt duży i nie był niczym uzasadniony. Wzrost nie był związany chociażby z wysokością współczynnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Prezes GUS podał w swoim komunikacie z dnia 15 stycznia 2024 r. w sprawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2023 r., że wysokości inflacji wyniosła w 2023 r. 11,4%. Wysokość stawek podatku od nieruchomości wzrosła w wyniku skarżonej uchwały Rady Miejskiej w Łazach Nr LVII/357/2023 w sposób nieadekwatny do realiów rynkowych a organ stanowiący gminy kierował się nadmiernym fiskalizmem. Skarżąca dokonując zakupu nieruchomości w L., na której jest posadowiona [...] poniosła duży koszt finansowy. Z racji swojej wielkości, jest to inwestycja o charakterze długofalowym. Rada Miasta podejmując uchwałę w tym kształcie spowodowała, że skarżąca została zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości w obiektywnie dużo wyższej kwocie. Ponadto trzeba wziąć też pod uwagę fakt, że większa wysokość podatku będzie najprawdopodobniej obowiązywać w następnych okresach rozliczeniowych. W opinii skarżącej, w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, doszło do naruszenia interesu prawnego spowodowanego przyjęciem uchwały z dnia 25 października 2023 r. Pojęcie interesu prawnego nie jest zdefiniowane normatywnie. Jednakże interes prawny musi mieć charakter indywidualny oraz dotyczyć wprost i bezpośrednio podmiotu kwestionującego dany akt. Skarżąca wskazała końcowo, że podatek od nieruchomości w nowej, wyższej stawce został przez nią uregulowany. Skarżąca dokonała zapłaty podatku, jednocześnie kwestionując jego wysokość. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności stwierdził, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości i ma interes prawny w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w przedmiotowej sprawie. Dalej wskazał, że Uchwała została podjęta w granicach określonych przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024 (M.P. z 2023 r. poz. 774). Rada ustalając stawki korzysta z władztwa podatkowego w zakresie ustalania stawek podatków i nie jest zobowiązana do uwzględniania przy ich ustalaniu innych przesłanek niż wskazane w ustawie. Zarzuty skargi dotyczące "nieadekwatności do realiów rynkowych" oraz "nadmiernego fiskalizmu" nie mają więc oparcia w prawie i nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Na marginesie organ podniósł, że zmiana wysokości podatku od nieruchomości w Gminie Łazy na przestrzeni 8 lat w wysokości 29 % jest mniejsza niż suma rocznych wskaźników poziomu inflacji w tym samym okresie wynosząca 40 %, zaś przypadku płacy minimalnej wzrost tej płacy z 1850 zł w 2016 r. do 4300 zł w roku 2024 r. jest jeszcze bardziej oderwany od wzrostu stawek podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Strona skarżąca wniosła skargę na uchwałę nr LVII/357/2023 Rady Miejskiej w Łazach z dnia 25 października 2023 r. w sprawie zmiany uchwały nr XI/87/15 Rady Miejskiej w Łazach z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości. Skarżąca podniosła, że jest właścicielem nieruchomości położonej w L. i podatnikiem podatku od nieruchomości. W skardze zakwestionowano dokonane uchwałą określenie wysokości stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wzrost z 0,82 zł na 1,06 zł, wzrost o 29,26 %) i od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (wzrost z 20,07 zł do 25,06 zł, wzrost o 24,86 %). Podniesiono, że wzrost ten skutkował zwiększeniem obciążeń podatkowych skarżącej, która dokonała zapłaty podatku w kwocie ustalonej zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały. Skarżąca zarzuciła, że wzrost stawek podatku był zbyt duży i nie był niczym uzasadniony. Wzrost ten nie był związany z wysokością współczynnika inflacji ogłaszanego corocznie przez Prezesa GUS, który zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 15 stycznia 2024 r. w sprawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2023 r. wyniósł 11,4 %. Zdaniem skarżącej wysokość stawek podatku wzrosła w sposób nieadekwatny do realiów rynkowych a organ stanowiący gminy kierował się nadmiernym fiskalizmem. Wskazano, iż skarżąca dokonując zakupu nieruchomości w L. poniosła duży koszt finansowy. Jest to inwestycja z racji swojej wielkości o charakterze długofalowym. Zwrócono uwagę, że w wyniku podjętej uchwały skarżąca została zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości w obiektywnie dużo wyższej kwocie. Organ kwestionując zasadność skargi podniósł, że uchwała została podjęta w granicach określonych przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024. Następnie wskazano, że Rada Miejska ustalając stawki korzysta z władztwa podatkowego w zakresie ustalania stawek podatków i nie jest zobowiązana do uwzględniania przy ich ustalaniu innych przesłanek niż wskazane w ustawie. Zarzuty skargi dotyczące "nieadekwatności do realiów rynkowych" oraz "nadmiernego fiskalizmu" nie mają więc oparcia w prawie i nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Nadto zwrócono uwagę, że zmiana wysokości podatku od nieruchomości w Gminie Łazy na przestrzeni 8 lat w wysokości 29 % jest mniejsza niż suma rocznych wskaźników poziomu inflacji w tym samym okresie wynosząca 40 %, zaś przypadku płacy minimalnej wzrost tej płacy z 1850 zł w 2016 r. do 4300 zł w roku 2024 r. jest jeszcze bardziej oderwany od wzrostu stawek podatku. Wobec powyższego pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego spornym jest, czy Rada Miejska była uprawniona do zmiany stawek podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynikającej z uchwały, a także do zmiany stawek odnośnie budynków mieszkalnych (lub ich części) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym sporze rację należy przyznać organowi. W pierwszej kolejności rozważenia wymagało, czy skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi w tej sprawie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei z art. 101 ust. 2a u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. W sytuacji gdy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisów szczególnego, w tym przypadku art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.). Prawo do zaskarżenia na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. przysługuje tylko tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. III FSK 97/24, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; dalej: CBOSA). W ocenie Sądu skarżąca wykazała, że zaskarżona uchwała ma wpływ na jej sytuację materialnoprawną, co wynika z tego, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie obowiązywania zaskarżonej uchwały i równocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości, a zaskarżona uchwała zwiększa stawki w podatku od nieruchomości względem tych, które obowiązywały we wcześniejszym okresie. Skarżąca wykazała zatem posiadanie interesu prawnego w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały, jak również naruszenie tego interesu. Naruszenie to należy rozumieć jako naruszenie hipotetyczne, warunkujące samą dopuszczalność wniesienia skargi i jednocześnie nieprzesądzające o zasadności sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż ta kwestia podlega badaniu dopiero przy merytorycznym rozpatrzeniu skargi, a zatem weryfikacji jej zasadności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2020 r., sygn. I SA/Gl 1619/19, opubl. w CBOSA). Wskazać także należy, że organ nie kwestionował istnienia po stronie skarżącej legitymacji skargowej, co wynika z odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (art. 94 Konstytucji). Następnie z treści art. 168 Konstytucji wynika, że jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. W myśl art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach (art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g.). Zgodnie z art. 5 u.p.o.l., przy uwzględnieniu treści art. 20 ust. 2 u.p.o.l. i obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024: 1. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,34 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 6,66 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,71 zł od 1 m2 powierzchni, d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 4,39 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 1,15 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 33,10 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 15,50 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 6,76 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 11,17 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. 2. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. 3. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. 4. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności. Z art. 20 u.p.o.l. wynika, że: 1. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. 3. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Górne granice stawek kwotowych na rok 2024 zostały ogłoszone obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2024 (M.P. z 2023 r., poz. 774). W art. 168 Konstytucji ustanowiono rodzaj władztwa podatkowego jednostek samorządu terytorialnego (B. Naleziński, w: P. Tuleja (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, LEX, komentarz do art. 168). Z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 20 u.p.o.l. wynika, że wskazane władztwo gminy może m.in. być realizowane poprzez określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości przy założeniu, że rada gminy nie może przyjąć stawek wyższych niż stawki maksymalne. Zestawienie treści zaskarżonej uchwały z treścią obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 2023 r. wskazuje, że w uchwale w każdym przypadku przyjęto stawki, które są niższe od górnych granic stawek kwotowych na rok 2024. W nawiązaniu do zarzutów skarżącej wskazać należy, że maksymalna stawka podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków wynosi zgodnie z treścią obwieszczenia 1,34 zł od 1 m2 powierzchni a w uchwale tę wysokość określono na kwotę 1,06 zł. Następnie maksymalna stawka podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 33,10 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej a w uchwale tę wysokość określono na kwotę 25,06 zł. Oznacza to, że w tym przypadku stawki podatku zostały przyjęte w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę. Stawki zostały prawidłowo określone w zaskarżonej uchwale tj. kwotowo (poprzez wskazanie konkretnej kwoty dla każdego rodzaju nieruchomości) i procentowo dla budowli. Wprowadzone w uchwale zróżnicowanie dla budynków (lub ich części) pozostałych ma charakter przedmiotowy a nie podmiotowy. Wskazać należy, że w ramach granic wyznaczonych przez art. 5 u.p.o.l. w zw. z art. 20 u.p.o.l. gminy mają swobodę ustalania obciążeń podatkowych i mogą realizować własną politykę lokalną w tym zakresie, a zasadniczo jedynym ustawowym ograniczeniem w ustalaniu przez gminy stawek podatku jest zakaz przekraczania stawek maksymalnych określanych na każdy rok przez Ministra Finansów w formie obwieszczenia w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. I SA/Gl 588/15, opubl. w CBOSA). Z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych wynika, że akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 7 listopada 2023 r. (Dz.Urz.W.Ś. z 2023 r. poz. 8051). Z treści uchwały wynika, że weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. Wynika z tego, że nie naruszono zasad związanych z odpowiednim okresem vacatio legis. Należy zatem przyjąć, że Rada Miejska w Łazach określając stawki w podatku od nieruchomości na rok 2024 działała w granicach przyznanego jej władztwa podatkowego. Spełnione zostały także wymogi w zakresie sposobu i terminu ogłoszenia aktu prawa miejscowego. Brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej zgodnie z którymi przyjęte stawki podatku były nieadekwatne do realiów rynkowych a organ kierował się nadmiernym fiskalizmem. Jak już wskazano powyżej górne granice stawek kwotowych ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie. Wskaźnik ten z pewnością uwzględnia realia rynkowe. Uznanie, że organ kierował się nadmiernym fiskalizmem mogłoby nastąpić wówczas, gdyby określenie stawek podatkowych w zaskarżonej uchwale nastąpiło z przekroczeniem stawek maksymalnych, co w tej sprawie nie miało miejsca. W literaturze wskazuje się, że "do najważniejszych uchwał okołobudżetowych należą uchwały rady gminy w sprawie podatków i opłat lokalnych, regulowane przez nie stawki podatkowe i stawki opłat są bowiem jednymi z podstawowych dochodów własnych gminy" (J. Czerw, w: P. Chmielnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym, komentarz do art. 18, opublikowano: WKP 2022). Wobec tego skarżąca winna się liczyć z tym, że konkretnie przyjęte stawki podatku mogą odpowiadać stawkom maksymalnym wynikającym z treści obwieszczenia lub że nie będą znacząco od nich odbiegać. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę aktów prawa miejscowego (w tym przypadku uchwały) przy przyjęciu, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem. Stosując tego rodzaju kryterium kontroli, przy uwzględnieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego zastosowanie art. 147 § 1 p.p.s.a.