I SA/Gl 536/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego skarżąca Spółka – A Sp. z o.o. w C. wniosła o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych." W uzasadnieniu skargi nie zawarto argumentacji nawiązującej do przedmiotowego wniosku. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., odnosząc się do wniosku zawartego w skardze, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej w skrócie: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 ustawy skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie do tego ostatniego przepisu, odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu, który po przekazaniu mu skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje zatem zasadę określoną w art. 61 § 1 ppsa i może zostać wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, a wniosek o wstrzymanie wykonania aktu winien być w sposób przekonywujący dla Sądu umotywowany w oparciu o przesłanki wskazane art. 61 § 3 ppsa. W ramach niniejszego postępowania skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Wniosek taki należało uznać za niedopuszczalny, jako że przedmiotem wstrzymania wykonania na gruncie art. 61 § 3 in fine ppsa mogą być akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. W ocenie Sądu pominięcie słowa "czynności" w tej części art. 61 § 3 ppsa było celowym zabiegiem ustawodawcy. Właściwym dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych jest bowiem, w myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – organ sprawujący nadzór nad egzekucją. Dopiero wydany w tym trybie akt może być przedmiotem badania Sądu pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania jego wykonania. Stąd, w niniejszym postępowaniu Sąd administracyjny nie jest władny orzec o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych. Po drugie, przyjmując nawet, iż wniosek skarżącej Spółki stanowi w istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (tak jak to uczynił Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia [...] o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia), wniosek ten nie mógłby zostać uwzględniony. Oceniając bowiem wniosek dotyczący wstrzymania wykonania aktu administracyjnego w pierwszej kolejności zbadać należy, czy dany akt podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy jedynie tych spośród nich, które korzystają z przymiotu wykonalności. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie ( J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonaniu podlegają akty nakładające na adresata określone obowiązki, w szczególności zaś takie, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat - Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu"). Nie ulega więc wątpliwości iż zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej o oddaleniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie może być uznane za taki akt. Należało zatem stwierdzić, że wykonanie postanowienia będącego przedmiotem skargi nie mogło zostać wstrzymane. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.